Η εκδοχή της Andrea Arnold για το κλασσικό μυθιστόρημα της Emily Bronte: ο Χίθκλιφ ένας μικρός ορφανός νέγρος τον οποίο φέρνει στα 'Ανεμοδαρμένα Ύψη', το σπίτι της οικογένειας Έρσνο, ο πατέρας. Ενώ ο μεγάλος αδερφός δείχνει εξαρχής την εμπάθεια και το μίσος του η Κάθριν, η μικρότερη κόρη γίνεται φίλη μαζί του και τον αντιμετωπίζει σαν ένα ισότιμο μέλος της οικογένειας. Η αγάπη που θα γεννηθεί στις καρδιές των μικρών παιδιών θα καταδικαστεί όταν η Κάθριν θα αποφασίσει να παντρευτεί έναν πλούσιο γείτονα...
Η ταινία της Arnold είναι απογυμνωμένη από όλα εκείνα τα στοιχεία που θα πόνταραν ίσως οι συντελεστές μίας χολιγουντιανής παραγωγής: φορέματα, φραμπαλάδες, χρώμα, στυλιζάρισμα, γρήγοροι κοφτοί και γιατί όχι ανούσιοι διάλογοι. Αντίθετα, η Arnold αφήνει την σιωπή και την φύση να μιλήσει από μόνη της για το πάθος του έρωτα. Στην ταινία της κυριαρχούν τα εξωτερικά μακρινά πλάνα αλλά και travelling με κάμερα στο χέρι ή κοντινά στα πρόσωπα των ηθοποιών.
Σαν σύνολο έχω να πω ότι βρήκα αριστουργηματικό το πρώτο μέρος της ταινίας, ενώ το δεύτερο το περίμενα με περισσότερη ένταση, κάτι ανάλογο δηλαδή με το πρώτο. Επίσης θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μία σκέψη που μου γεννήθηκε παρατηρώντας τον Hindley, τον μεγαλύτερο αδερφό της οικογένειας: Είναι τυχαίο που ήταν σαν skinhead? Ξέρετε αυτούς τους νεο-ναζί...Είναι ένα έμμεσο αντι-ρατσιστικό σχόλιο, μία πανέξυπνη "μεταφορά" του κλασσικού πλέον στο σύγχρονο. Και ίσως γενικά μία ευαίσθητη ματιά στην αποδοχή του διαφορετικού...Δεν θα ξεχάσω τον πανέμορφο συμβολισμό με τα ασπρόμαυρα αετόπουλα και το φτερό που είχε μαζέψει η Kάθριν με την διχρωμία άσπρο/μαύρο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου