Τι να γράψει κανείς για μια ταινία που σε καρφώνει βαθιά μες στην καρδιά σου... Ένας σιδηρόδρομος θεμάτων και προβληματισμών περνάει από μπροστά σου μέσα σε μιάμιση ώρα: οικογένεια, σχολείο, τρέλα, ολοκληρωτισμός. Με το 99% των διαλόγων να τραγουδιέται (μέσω της καταπληκτικής μουσικής των Pink Floyd) βυθιζόμαστε σε ένα ψυχεδελικό ταξίδι στα άδυτα της ανθρώπινης μνήμης και ψυχολογίας.
Ο Pink, ο πρωταγωνιαστής της ιστορίας, χάνει τον πατέρα του στον πόλεμο. Βιώνει το καταπιεστικό σύστημα της εκπαίδευσης που φτιάχνει "ανθρώπους-στρατιώτες", ομοιόμορφες κούκλες που καταλήγουν στην κρεατομηχανή του συστήματος. Σφικτά συνδεδεμένος με την αυστηρή μητέρα του, σε όλη τη διάρκεια της ζωής του βασανίζεται από ψυχολογικά συμπλέγματα. Ερωτική απογοήτευση, μοναξιά, αποξένωση, παραφροσύνη, αυτοκτονικές τάσεις, βία και απολυταρχία. Κι εμείς θεατές του υπαρξιακού ταξιδιού του μέσω σουρρεαλιστικών σκηνών, σεκάνς κινουμένων σχεδίων, συμβόλων.
Ταινία βαριά και φιλοσοφημένη. Ανεξάρτητα από το αν σας αρέσουν οι Pink Floyd, αξίζει να τη δείτε (πράγμα που το θεωρώ μεγάλο συν).
Βαθμολογία 4/5
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου