What's eating Gilbert Grape (1993)

Βαθμολογία 8,5/10

Ο Gilbert Grape (Johnny Depp) ζει σε μια επαρχιακή πόλη της Αϊόβα και εργάζεται σε τοπικό μπακάλικο. Η μητέρα του μετά τον θάνατο του συζύγου της μη μπορώντας να παρηγορηθεί αλλιώς, εκτός από το να τρώει είναι πλέον υπέρβαρη και καθηλωμένη στον καναπέ. Ο Gilbert δεν έχει μόνο το πρόβλημα της φροντίδας της μητέρας του αλλά και την επίβλεψη των δύο αδελφών του καθώς και τη φροντίδα του πνευματικά καθυστερημένου αδερφού του Arnie (Leonardo DiCaprio). Όταν ο έρωτας του χτυπάει  την πόρτα, αυτά τα προβλήματα μοιάζουν να  είναι αξεπέραστα...

Ένας νέος, που θα έπρεπε να είχε φιλοδοξίες, να διασκεδάζει, να κάνει όνειρα και να γνωρίζει τον κόσμο. Ένας νέος που έπρεπε να ωριμάσει απότομα για να αναλάβει τις ευθύνες μιας ολόκληρης οικογένειας. Απ'τη μία ο αυτιστικός αδερφός του, τον οποίο πρέπει να προσέχει κάθε δευτερόλεπτο της ώρας. Απ'την άλλη, η παχύσαρκη μητέρα του και οι δύο μικρότερες αδερφές. Γίνεται το υποκατάστατο του πατέρα, προσπαθώντας να φέρει εις πέρας ταυτόχρονα τους ρόλους του γιου και του αδερφού. Ο Γκίλμπερτ ζει έτσι κάθε μέρα. Ώσπου, η γνωριμία με μία κοπέλα (Juliette Lewis), επισκέπτρια με τροχόσπιτο, θα τον κάνει να σκεφτεί τον εαυτό του και το μέλλον του.

Η ταινία έχει ως κύριο θέμα της την οικογένεια. Ακόμα κι αν παρουσιάζει μια οικογένεια στα όρια της καταστροφής αυτό που δείχνει σε κάθε πλάνο είναι αυτή η στοργή και ο ισχυρός δεσμός ανάμεσα στα μέλη της. Θα προσπαθήσω να περιγράψω δυο σκηνές που με συγκίνησαν πολύ και νομίζω προβάλλουν τόσο τέλεια αυτά που έγραψα παραπάνω:

• Η υπέρβαρη μητέρα, που εδώ και κάμποσα χρόνια δεν έχει βγει ποτέ από το σπίτι, αποδέχεται δημόσιο εξευτελισμό όταν πηγαίνει στο τμήμα για να απαιτίσει να ελευθερώσουν τον γιο της. Είναι τόση η δύναμη αυτής της γυναίκας που βάζει το παιδί της πάνω απ'όλα ακόμα και τον εαυτό της.
• Η δεύτερη σκηνή, είναι ανάμεσα στον Γκίλμπερτ και τον Άρνι. Ο πρώτος είναι υπεύθυνος για το μπάνιο του αυτιστικού αδερφού. Εκείνος όμως προτιμά να παίξει και να κάνει τον Γκίλμπερτ να τον κυνηγά. Ο Γκίλμπερτ δεν αντέχει άλλο. Χαστουκίζει και χτυπά τον Άρνι και φεύγει από το σπίτι πηγαίνοντας όσο πιο μακριά μπορούσε. Ωστόσο, όταν καταλαβαίνει το λάθος του, μετανιώνει πικρά.

Είναι κάποιες ταινίες, είμαι σίγουρη πως θα το έχετε παρατηρήσει, που μέσα από την απλότητά τους, βγάζουν τόσο νόημα και συναίσθημα. Στην προκειμένη περίπτωση, το δυνατό σενάριο στηρίζεται από πάρα πολύ καλές ερμηνείες με αποκορύφωμα εκείνη του μικρού Λεονάρντο Ντικάπριο που παίρνει και την πρώτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ. Εδώ φαίνεται το ταλέντο, μόνο κάποιες ατυχείς επιλογές να μην έκανε αργότερα και θα έσκαγαν οι κακές γλώσσες! Ο Τζόνι είναι πολύ καλός, να πω εδώ ότι ποτέ δεν συμπάθησα την φαντεζί μεταμόρφωση του στις ταινίες του Μπάρτον. Νομίζω ότι κάτι τέτοιες ταινίες σαν κι αυτή και το Dead Man μπορούν να τον αναδείξουν ως έναν από τους καλύτερους της γενιάς του και ότι δεν χρειάζεται να είναι βγαλμένος από παραμύθι για να παίξει καλά. Εντάξει, τώρα, από άποψη γοητείας, δεν είμαι από αυτές που προτιμούν τον τύπο του.