Ο Jean-Luc Godard σε τούτο το φιλμ παρουσιάζει τη ζωή των νέων του Παρισιού μέσα στο στο εν βρασμώ κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο της δεκαετίας του 60'. Στο κέντρο της αποσπασματικής αφήγησης, βρίσκεται ο Πωλ, η σύντροφός του Μαντλέν και δύο φίλες της, μέσω των οποίων ο δημιουργός εκφράζει τις απόψεις της νεολαίας για τη ζωή, τις σχέσεις, την αγάπη, το σεξ, την επανάσταση, την ειρήνη. Ο ρομαντικός αλλά και επαναστάτης Πωλ (τον οποίο ενσαρκώνει ο κατεξοχήν πρωταγωνιστής της νουβέλ βαγκ, Ζαν-Πιερ Λεό) γνωρίζει την Μαντλέν μια μοντέρνα κοπέλα που φιλοδοξεί να γίνει τραγουδίστρια. Η σχέσης τους εξελίσσεται στο χρόνο παράλληλα με την αλλαγή της κοινωνίας και των ενδιαφερόντων τους.
Ο Godard βάζει στο στόχαστρο ποικίλλα ζητήματα που απασχολούσαν την εποχή του όπως ο πόλεμος στο Βιετνάμ, τα εργατικά δικαιώματα, η επιρροή της αμερικανικής κουλτούρας στη ζωή των νέων. Κάποιες σκηνές θυμίζουν ντοκυμαντέρ: η συνέντευξη της νέας κοπέλας: ο καταναλωτισμός και ο υλιστικός τρόπος ζωής που προωθεί η αμερικανική κουλτούρα την κάνει να αντιμετωπίζει με απάθεια αλλά και άγνοια, ζητήματα που θα έπρεπε να την απασχολούν: πανεπιστημιακή εκπαίδευση, ειρήνη, σοσιαλισμός. Εδώ θα πρέπει να σημειωθεί ότι η ματιά του Godard ίσως δεν είναι και τόσο αντικειμενική.Πάρα ταύτα, ο ίδιος λέει ανάμεσα στο καρέ : "Αυτή η ταινία θα μπορούσε να λέγεται τα παιδιά του Μαρξ και της κόκα-κόλα". Και είναι αλήθεια ότι σ'αυτή τη φράση συμπυκνώνεται το νόημα της. Πώς όμως βλέπει ο Godard αυτή την κατάσταση; Πώς χαρακτηρίζει τη νεολαία της εποχής του; Είπα ότι δεν φαίνεται και τόσο αντικειμενική η ματιά του γι'αυτόν ακριβώς το λόγο. Οικτίρει την αμερικανοποιήση της νοοτροπίας και του τρόπου ζωής τους και κάνει έμμεση κριτική. Εξάλλου, ας σημειωθεί, ότι η ταινία μοιάζει περισσότερο με μία χρονική κάψουλα του Παρισιού του 60' παρά σαν μία συνηθισμένη κομεντί. Άλλωστε δεν νομίζω ότι το 'συνηθισμένο' κολλάει με τα έργα του Godard.
Πάντως, πέρα από το στρατευμένο κοινωνικοπολιτικό της ύφος, η ταινία διαρρέεται από χτυπητά γκονταρικά στοιχεία: αναφορές σε προήγουμενα έργα του (Pierrot le fou), αναφορά σε άλλους χαρακτήρες (o Leaud μας θυμίζει τον υπέροχο χαρακτήρα του στο 400 coups),από τον Μπομπ Ντύλαν και τον Σαρλ ντε Γκολ ως τον Τζέιμς Μποντ, σουηδικός κινηματογράφος κ.ά. Από αισθητικής και τεχνικής άποψης, το φιλμ είναι ασπρόμαυρο και χωρισμένο σε 15 ενότητες, χωρίς νοηματική συνοχή. Η κάθε ενότητα αρχίζει με έναν αριθμό όπου ακούγεται ένας πυροβολισμός. Ανάμεσα στις ενότητες υπάρχουν ευφυή αποφθέγματα και φράσεις του δημιουργού. Ακόμα υπάρχουν ορισμένες 'παράλογες' σκηνές όπως πχ μια γυναίκα που πυροβολεί τον άντρα της, ο πρωταγωνιστής που για λίγο γλιτώνει μια επίθεση με σουγιά, καμέο εμφάνιση της Μπριζίτ Μπαρντό που κάνει πρόβα για ένα θεατρικό έργο. Επίσης, όσον αφορά τον τίτλο, ο Godard παίζει με τις λέξεις: masculin (masque+cule) και feminin( F****IN= τέλος).
 |
| Η αντιπαράθεση των δύο φύλων |
6 σχόλια:
Γεια σου eskli,
γενικά απεχθάνομαι τα στρατευμένα έργα. Αλλά κάθε κανόνας εχει εξαιρέσεις και μία είναι ο Γκοντάρ.
1) Γιατί είναι ο μεγαλύτερος αποδομιστής του σινεμά. Έκανε σμπαράλια τους κινηματογραφικούς κανόνες όσο κανένας άλλος.
2) Η στράτευση του είναι μαοϊκή και όχι σοβιετική, κάτι που δε συναντά κανείς συχνά σε ευρωπαϊκά έργα (οπότε έχει ενδιαφέρον) και είναι υψηλού επιπέδου σκέψης και όχι απλή προπαγάνδα.
Πολυ καλες επιλογες ταινιων eskli! Απ' οτι φαινεται σου αρεσει πολυ ο Godard! Και εγω τον λατρευω και το "Masculin féminin: 15 faits précis" ειναι στο τοπ 10 των αγαπημενων μου ταινιων του.
Δεν εχει αρχη, μεση και τελος, ειναι συρραφη στιγμων με εναν αυθαιρετο και πολυ γοητευτικο τροπο που αποδιδει πολυ πιστοτερα τις ανησυχιες και το πνευμα μιας εποχης που οι προθεσεις των νεων συνοδευονταν απο αγρια μεροληψια, και αγνοια , που η αμφισβητιση με το ζορι χωραγε στην ιδεολογία και που μέσα σε όλα αυτά υπήρχε χωρος για ερωτα, καζουρα ,μελαγχολια. Ενα ποιημα κινηματογραφικο απο εναν σκηνοθετη που διαχρονικα θα ταυτιζεται με το δημιουργικο σινεμα που σπαει τις συμβασεις.
4/5 η 8,5/10
Γκοντάρ ζείς για να μας οδηγείς.Θεωρώ πολλές ταινίες του Αριστούργημα (όχι αυτή)αλλά μιλάμε για ταινία εμπειρία!Σινεφίλ θρίαμβος!!
@moody
νομίζω ότι συμφωνούμε. και όντως δεν είναι απλή προπαγάνδα. αν και λαμβάνοντας υπόψη το κλίμα της εποχής πιστεύω ότι περισσότερο αποσκοπούσε να παρουσιάσει μια ρεαλιστική εικόνα της κοινωνίας παρά να περάσει πολιτικά μηνύματα.
@M. Hulot
Μου αρέσει πολύ το στυλ του Γκοντάρ, ακόμα κι αν μετέπειτα έκανε πιο 'προσωπικές' ταινίες.
Όπως είπες, 'ποίημα κινηματογραφικό' είναι το έργο του, όχι μόνο αυτή η ταινία που για να πω την αλήθεια δεν είναι από τις καλύτερες του Godard. Τα δύο μεγάλα αριστουργήματά του θεωρώ το 'Alphaville' και το 'A bout de souffle'
@academy
έτσι. συμφωνώ. είναι μια ολοκληρώμενη ταινία και πιστεύω γενικα το κάθε έργο του είναι must-see για κάθε σινεφίλ.
Δημοσίευση σχολίου