Βαθμολογία 10/10
Δύο χρόνια μετά από το Il buono, il brutto, il cattivo και τα εξίσου επιτυχημένα Per qualche dollaro in più και Per un pugno di dollari o Sergio Leone, με αμερικανική χρηματοδότηση, σκηνοθετεί ένα μνημειώδες γουέστερν, ένα έργο που συγκαταλέγεται στις 20 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών σύμφωνα με το IMDB.
Η εξαιρετική σκηνοθεσία, τα μακρά και αργόσυρτα πλάνα, τα έξυπνα κοντινά, η εκμετάλλευση κάθε φυσικού ήχου (σταγόνες νερό, βήματα, τριξίματα πόρτας, μία ενοχλητική μύγα) δημιουργεί την αγωνία από τα πρώτα κιόλας λεπτά της ταινίας: Μία συμμορία περιμένει υπομονετικά σε ένα σταθμό τρένου. Η λεία τους κατεβαίνει από το βαγόνι. Η μυστηριώδης όψη του μαυριδερού άντρα και άψογου πιστολέρο με την φυσαρμόνικα.
Κάθε πλάνο είναι δουλεμένο άψογα, η μουσική επένδυση από τον 'πανταχού παρών' Ennio Morricone, ταιριάζει γάντι. Η μεταφορά στην εποχή γίνεται από την μικρή πέτρα κάτω στο καφέ χώμα μέχρι τα φορέματα της εκπληκτικής Claudia Cardinale. H δράση περιπλέκεται μέχρι και το τελευταίο λεπτό ενώ η ταυτότητα του αινιγματικού και λιγομίλητου Charles Brosnon δεν αποκαλύπτεται παρά στο τέλος με την κορυφαία αυτή μονομαχία.
Απ'την δική του τη μεριά, ο Henry Fonda ενσαρκώνει απόλυτα το ρόλο του κακού και αδυσώπητου δολοφόνου που δεν διστάζει να σηκώσει το πιστόλι απέναντι σε ένα μικρό παιδί. Το συμφέρον, το χρήμα, η εκδίκηση, η εκμετάλλευση σβήνουν και το τελευταίο ίχνος ανθρωπιάς που θα μπορούσε να έχει. Ακόμα και το ενδιαφέρον του για την όμορφη χήρα οφείλεται στην επιθυμία του να αρπάξει το οικόπεδο. Αλλά βέβαια υπάρχει και ο καλός αλλά αν τελικά το δούμε πιο προσεκτικά ακόμα κι αυτός θα δράσει για το δικό του συμφέρον: ο άγνωστος με την φυσαρμόνικα.
Ο Leone μπλέκει σ'αυτό το αριστούργημα όλα όσα ήθελε να πει επιπλέον στα τρία προήγουμενα σπαγγέτι. Με κέντρο την καρδιά μιας όμορφης γυναίκας το σκηνικό της δράσης επεκτείνεται στο θέμα της εκδίκησης, της σκληρότητας, του πλουτισμού και της εκμετάλλευσης, του προσωπικού οφέλους, της επιβίωσης. Πέρα από την αρτιότητά του ως γουέστερν, το "Κάποτε στη Δύση" είναι ένα αριστούργημα που ο καθένας θα πρέπει να δει.
Υ.Γ. Για την ιστορία, ο ρόλος του Charles Brosnon είχε προσφερθεί αρχικά στον Clint Eastwood αλλά αυτός φαίνεται βαρέθηκε να παίζει τον "Άνθρωπο χωρίς όνομα" και να σκονίζει τις μπότες του από το χώμα της Δύσης.
Δύο χρόνια μετά από το Il buono, il brutto, il cattivo και τα εξίσου επιτυχημένα Per qualche dollaro in più και Per un pugno di dollari o Sergio Leone, με αμερικανική χρηματοδότηση, σκηνοθετεί ένα μνημειώδες γουέστερν, ένα έργο που συγκαταλέγεται στις 20 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών σύμφωνα με το IMDB.
Η εξαιρετική σκηνοθεσία, τα μακρά και αργόσυρτα πλάνα, τα έξυπνα κοντινά, η εκμετάλλευση κάθε φυσικού ήχου (σταγόνες νερό, βήματα, τριξίματα πόρτας, μία ενοχλητική μύγα) δημιουργεί την αγωνία από τα πρώτα κιόλας λεπτά της ταινίας: Μία συμμορία περιμένει υπομονετικά σε ένα σταθμό τρένου. Η λεία τους κατεβαίνει από το βαγόνι. Η μυστηριώδης όψη του μαυριδερού άντρα και άψογου πιστολέρο με την φυσαρμόνικα.
Κάθε πλάνο είναι δουλεμένο άψογα, η μουσική επένδυση από τον 'πανταχού παρών' Ennio Morricone, ταιριάζει γάντι. Η μεταφορά στην εποχή γίνεται από την μικρή πέτρα κάτω στο καφέ χώμα μέχρι τα φορέματα της εκπληκτικής Claudia Cardinale. H δράση περιπλέκεται μέχρι και το τελευταίο λεπτό ενώ η ταυτότητα του αινιγματικού και λιγομίλητου Charles Brosnon δεν αποκαλύπτεται παρά στο τέλος με την κορυφαία αυτή μονομαχία.
Απ'την δική του τη μεριά, ο Henry Fonda ενσαρκώνει απόλυτα το ρόλο του κακού και αδυσώπητου δολοφόνου που δεν διστάζει να σηκώσει το πιστόλι απέναντι σε ένα μικρό παιδί. Το συμφέρον, το χρήμα, η εκδίκηση, η εκμετάλλευση σβήνουν και το τελευταίο ίχνος ανθρωπιάς που θα μπορούσε να έχει. Ακόμα και το ενδιαφέρον του για την όμορφη χήρα οφείλεται στην επιθυμία του να αρπάξει το οικόπεδο. Αλλά βέβαια υπάρχει και ο καλός αλλά αν τελικά το δούμε πιο προσεκτικά ακόμα κι αυτός θα δράσει για το δικό του συμφέρον: ο άγνωστος με την φυσαρμόνικα.
Ο Leone μπλέκει σ'αυτό το αριστούργημα όλα όσα ήθελε να πει επιπλέον στα τρία προήγουμενα σπαγγέτι. Με κέντρο την καρδιά μιας όμορφης γυναίκας το σκηνικό της δράσης επεκτείνεται στο θέμα της εκδίκησης, της σκληρότητας, του πλουτισμού και της εκμετάλλευσης, του προσωπικού οφέλους, της επιβίωσης. Πέρα από την αρτιότητά του ως γουέστερν, το "Κάποτε στη Δύση" είναι ένα αριστούργημα που ο καθένας θα πρέπει να δει.
Υ.Γ. Για την ιστορία, ο ρόλος του Charles Brosnon είχε προσφερθεί αρχικά στον Clint Eastwood αλλά αυτός φαίνεται βαρέθηκε να παίζει τον "Άνθρωπο χωρίς όνομα" και να σκονίζει τις μπότες του από το χώμα της Δύσης.




10 σχόλια:
Το πιο αγαπημενο μου western ολων των εποχων!
Οι αργοι ρυθμοι, η σκηνοθετικη βιρτουοζιτε και η συγκλονιστικη ιστορια συνθετουν ενα κυκνειο ασμα στο σπαγκετι γουεστερν. Στο τελος της δεκαετιας του 1960 αρχισε να εξαφανιζεται αυτο το ειδος.
Φοβερες οι εικονες του. Καποια πλανα θυμιζουν πινακες ζωγραφικης!
Αριστουργημα, οντως.
10/10 και εγω!
Κι εμένα είναι το πιο αγαπημένο μου γουέστερν. Σεκάνς ανθολογίας η αρχή της ταινίας. Μα τι υπέρχοχη που είναι η Claudia!
5: Αριστούργημα
0: Κακή / 1: Μετριότατη / 2: Απλώς ενδιαφέρον / 3: Καλή / 4: Πολύ καλή / 5: Αριστούργημα
Hulot, όντως από τη δεκαετία του 60 και μετά εξαφανίστηκε σχεδόν αυτό το είδος. Ο ίστγουντ τη δεκαετία του 90 με τους Ασυγχώρητους προσπάθησε να κάνει κάτι αλλά όπως και να το κάνουμε, είχε περάσει η χρυσή εποχή.
"Καποια πλανα θυμιζουν πινακες ζωγραφικης"
Συμφωνώ. Υπέροχη φωτογραφία και σκηνοθεσία, σε μεταφέρει τελείως στην εποχή!
Αργύρη, πραγματικά η αρχική σκηνή ήταν κορυφαία! όσο για την Κλαούντια το παραδέχομαι μέχρι κι εγώ ότι ήταν πολύ όμορφη γυναίκα. Τι Μπελούτσι μου λέτε τώρα...
Τώρα μου έμπηξες μαχαίρι στην καρδιά... :p
Δεν λένε τέτοια για την Νο1 φαντασίωση των ανδρών!!!
Έλα ρε συ...άμα δεν είχε κάνει γυμνό ποιος θα την πρόσεχε; Τουλάχιστον η Καρντινάλε και άλλες τόσες, μπορούσαν να παίξουν κιόλας, δεν χρειαζόταν να κάνoun γυμνό για να το αποδείξουν.
Εσύ και ο bauer πρέπει να κάνετε club πάντως! :p
Θεωρω την Καρντιναλε την πιο ομορφη γυναικα στην ιστορια του κινηματογραφου!
Η Μπελουτσι οταν ηταν νεα ηταν πανεμορφη, αλλα πλεον... (εφτασε τα 50, νομιζω)...
Συμφωνώ για την Καρντινάλε...Αν όχι η πιο όμορφη, σίγουρα στις ομορφότερες όλων των εποχών!
όσο για τη Μπελούτσι, θεωρώ ότι είναι άλλο πράγμα η ομορφιά και άλλο ο αισθησιασμός. Εξάλλου, η αληθινή ομορφιά παραμένει ακόμα κι όταν γεράσεις ;):
http://arras-france.com/wp-content/uploads/2008/07/deneuve.jpg
Μα εγώ ποτέ δεν είπα ότι ήταν καμιά καλή ηθοποιός. Για την ομορφιά της μιλάω (σε αυτήν συμπεριλαμβάνω και τα πλούσια κάλλη της :p). Και εξακολουθεί να είναι πανέμορφη!
Θα του το προτείνω!
Γούστα είναι αυτά! Περί ορέξεως...Μπελούτσι! :p
Πάντως θα είχε ενδιαφέρον, έστω και για πλάκα, να γίνει μία τέτοια δημοσκόπηση...για να δούμε!
Δημοσίευση σχολίου