Βαθμολογία 8/10
Η Οντίλ γνωρίζεται με δυο επίδοξους εγκληματίες, τον Άρθουρ και τον Φραντς, στην τάξη των Αγγλικών. Κάποια στιγμή θα αναφέρει στον Φραντς ότι στη βίλα που ζει μαζί με την θεία της Βικτόρια και έναν κύριο, τον Στολτζ, βρίσκεται ένα μεγάλο χρηματικό ποσό. Οι δυο άνδρες θα πείσουν την Οντίλ να τους βοηθήσει να κλέψουν το ίδιο της το σπίτι.
Μετά από το προκλητικό "Le Mepris", o Godard επιστρέφει με ένα χαλαρό film noir στο οποίο βέβαια δεν παραλείπει να ενσωματώσει το έντονο προσωπικό στοιχείο. Παρεμβαίνοντας για να συμπληρώσει την αφηγηματική πορεία της ταινίας, κόβοντας τον ήχο για πάνω από 36 δευτερόλεπτα για να δείξει ότι οι ήρωες 'δεν έχουν τίποτα να πουν', κάνοντας αναφορές στην pulp κουλτούρα και σε δημιουργούς της εποχής του ή παλαιότερους, όπως o Poe, o Cocteau, o Chabrol, o Chaplin. Στο υπόγειο καφέ ακούγεται το τραγούδι της Catherine DeNeuve από την ταινία Les parapluies de Cherbourg. (και οι δύο ταινίες γυρίστηκαν το 1964). Έτσι, η ταινία ξεφεύγει από το ρόλο της ως μέσο διήγησης μιας ιστορίας και γίνεται η κατάθεση της ψυχοσύνθεσης του δημιουργού. Ένα πεδίο όπου ο σκηνοθέτης χειρίζεται σαν μαριονέτες τους ρόλους, το σκηνικό, το φόντο, την πλοκή και τα διαμορφώνει ανάλογα με τι θέλει να πει.
Προσωπικά, πιστεύω ότι το σινεμά του Godard είναι αρκετά προσωπικό και ότι το αν θα σου αρέσει εξαρτάται απόλυτα από τι προσδοκίες περιμένες από μια ταινία. Έχω την εντύπωση ότι ο Godard και ο Woody Allen για παράδειγμα έχουν ένα κοινό πεδίο ορισμού. Και χρησιμοποιώ τον Woody ως παράδειγμα πρώτον γιατί είναι κι αυτός από τους αγαπημένους μου σκηνοθέτες και δεύτερον επειδή ανήκει σ'ένα τελείως διαφορετικό είδος κινηματογράφου. Έτσι, λοιπόν, το σκεπτικό μου είναι το εξής: κανένα από τα έργα τους δεν θα μπορούσαν να υφίστανται χωρίς αυτούς, χωρίς την ιδιαίτερη προσωπική πινελιά που τα κάνουν μοναδικά και ξεχωριστά, πανομοιότυπα έργα που έχουν την ίδια ετικέτα προέλευσης (του ίδιου κινηματογραφικού φάσματος κάθε δημιουργού) , μικρά διαμαντάκια. Οι ιστορίες που διηγείται ο καθένας είναι σεναριακά αρκετά απλές και υπό την καθοδήγηση οποιαδήποτε άλλου θα περνούσαν απαρατήρητες. Θα κλείσω όμως αυτή την παρένθεση, ελπίζοντας να έχω απαντήσει στην άποψη που προσάπτει στον Godard την εσωστρέφεια στα φιλμ του.
Γυρίζοντας πάλι στην "Bande a part" να εξηγήσουμε αρχικά τι σημαίνει ο τίτλος. Στα ελληνικά θα μπορούσε να μεταφραστεί ως "ομάδα στην άκρη" ή πιο ολοκληρωμένα ως νόημα, "κάνε στην άκρη την ομάδα". Δεν ξέρω αν αυτό σημαίνει ότι βάζει στο στόχαστρο, μεταξύ άλλων, τον κονφορμισμό αλλά το σίγουρο είναι ότι καταγγέλει για μια ακόμα φορά την αμερικανοποίηση των νέων. Μία έμμεση σάτιρα στην επιρροή των pop ειδώλων και της αμερικανικής κουλτούρας στη ζωή της νεολαίας. Γιατί, όλο το κόνσεπτ του στησίματος της ληστείας δεν θυμίζει λίγο την αφέλεια και τον αυθορμητισμό των νέων που προσπαθούν να συμπεριφερθούν σαν τα πρότυπα των αστυνομικών μυθιστορημάτων και των ταινιών;
Σεκάνς ανθολογίας για το γαλλικό σινεμά και όχι μόνο: ο χορός στο μπαρ που ενέπνευσε τον Quentin Tarantino για την περίφημη σκηνή΄χορού στο Pulp Fiction με τον Τραβόλτα και την Θέρμαν. Ακόμη, το μανιακό τρέξιμο στο Λούβρο, και το σπάσιμο του ρεκόρ των 9,5 λεπτών, λίγο πριν τη ληστεία. Αυτή η σκηνή είναι αριστουργηματική για μένα για δύο λόγους. Πρώτον, ο Godard θα κάνει μία ακόμα αναφορά στην Τέχνη, στο Παρίσι, στον Πολιτισμό. Δεύτερον, λίγο πριν οι τρεις νέοι διαφθείρουν το πνεύμα, την ψυχή και το ήθος τους με τη ληστεία, τρέχουν, γελούν, απολαμβάνουν τη ζωή με όση αθωότητα και αφέλεια τους έχει απομείνει.
Στα τελευταία λεπτά έχουμε ένα σωρό ανατροπές: ένα ή μάλλον δύο θανάτους, έναν έρωτα, μια ληστεία, μια φυγή και ένα...ταξίδι. Ένα ταξίδι που μόλις αρχίζει για τους δύο ήρωες: ο δημιουργός μας αφήνει να φανταστούμε τη συνέχεια. Έτσι και ο κινηματογράφος του...
Σημ: Ο Quentin Tarantino ονόμασε την εταιρεία παραγωγής του A Band Apart ως φόρο τιμής στον Jean Luc Godard και τούτο το έργο του.
Σημ2: Το γαλλικό συγκρότημα Nouvelle Vague ονόμασε τον δεύτερο του δίσκο Bande à part, κι αυτό σαν φόρο τιμής στον μεγάλο εκπρόσωπο του κινήματος.
Η Οντίλ γνωρίζεται με δυο επίδοξους εγκληματίες, τον Άρθουρ και τον Φραντς, στην τάξη των Αγγλικών. Κάποια στιγμή θα αναφέρει στον Φραντς ότι στη βίλα που ζει μαζί με την θεία της Βικτόρια και έναν κύριο, τον Στολτζ, βρίσκεται ένα μεγάλο χρηματικό ποσό. Οι δυο άνδρες θα πείσουν την Οντίλ να τους βοηθήσει να κλέψουν το ίδιο της το σπίτι.
Μετά από το προκλητικό "Le Mepris", o Godard επιστρέφει με ένα χαλαρό film noir στο οποίο βέβαια δεν παραλείπει να ενσωματώσει το έντονο προσωπικό στοιχείο. Παρεμβαίνοντας για να συμπληρώσει την αφηγηματική πορεία της ταινίας, κόβοντας τον ήχο για πάνω από 36 δευτερόλεπτα για να δείξει ότι οι ήρωες 'δεν έχουν τίποτα να πουν', κάνοντας αναφορές στην pulp κουλτούρα και σε δημιουργούς της εποχής του ή παλαιότερους, όπως o Poe, o Cocteau, o Chabrol, o Chaplin. Στο υπόγειο καφέ ακούγεται το τραγούδι της Catherine DeNeuve από την ταινία Les parapluies de Cherbourg. (και οι δύο ταινίες γυρίστηκαν το 1964). Έτσι, η ταινία ξεφεύγει από το ρόλο της ως μέσο διήγησης μιας ιστορίας και γίνεται η κατάθεση της ψυχοσύνθεσης του δημιουργού. Ένα πεδίο όπου ο σκηνοθέτης χειρίζεται σαν μαριονέτες τους ρόλους, το σκηνικό, το φόντο, την πλοκή και τα διαμορφώνει ανάλογα με τι θέλει να πει.
Προσωπικά, πιστεύω ότι το σινεμά του Godard είναι αρκετά προσωπικό και ότι το αν θα σου αρέσει εξαρτάται απόλυτα από τι προσδοκίες περιμένες από μια ταινία. Έχω την εντύπωση ότι ο Godard και ο Woody Allen για παράδειγμα έχουν ένα κοινό πεδίο ορισμού. Και χρησιμοποιώ τον Woody ως παράδειγμα πρώτον γιατί είναι κι αυτός από τους αγαπημένους μου σκηνοθέτες και δεύτερον επειδή ανήκει σ'ένα τελείως διαφορετικό είδος κινηματογράφου. Έτσι, λοιπόν, το σκεπτικό μου είναι το εξής: κανένα από τα έργα τους δεν θα μπορούσαν να υφίστανται χωρίς αυτούς, χωρίς την ιδιαίτερη προσωπική πινελιά που τα κάνουν μοναδικά και ξεχωριστά, πανομοιότυπα έργα που έχουν την ίδια ετικέτα προέλευσης (του ίδιου κινηματογραφικού φάσματος κάθε δημιουργού) , μικρά διαμαντάκια. Οι ιστορίες που διηγείται ο καθένας είναι σεναριακά αρκετά απλές και υπό την καθοδήγηση οποιαδήποτε άλλου θα περνούσαν απαρατήρητες. Θα κλείσω όμως αυτή την παρένθεση, ελπίζοντας να έχω απαντήσει στην άποψη που προσάπτει στον Godard την εσωστρέφεια στα φιλμ του.
Γυρίζοντας πάλι στην "Bande a part" να εξηγήσουμε αρχικά τι σημαίνει ο τίτλος. Στα ελληνικά θα μπορούσε να μεταφραστεί ως "ομάδα στην άκρη" ή πιο ολοκληρωμένα ως νόημα, "κάνε στην άκρη την ομάδα". Δεν ξέρω αν αυτό σημαίνει ότι βάζει στο στόχαστρο, μεταξύ άλλων, τον κονφορμισμό αλλά το σίγουρο είναι ότι καταγγέλει για μια ακόμα φορά την αμερικανοποίηση των νέων. Μία έμμεση σάτιρα στην επιρροή των pop ειδώλων και της αμερικανικής κουλτούρας στη ζωή της νεολαίας. Γιατί, όλο το κόνσεπτ του στησίματος της ληστείας δεν θυμίζει λίγο την αφέλεια και τον αυθορμητισμό των νέων που προσπαθούν να συμπεριφερθούν σαν τα πρότυπα των αστυνομικών μυθιστορημάτων και των ταινιών;
Σεκάνς ανθολογίας για το γαλλικό σινεμά και όχι μόνο: ο χορός στο μπαρ που ενέπνευσε τον Quentin Tarantino για την περίφημη σκηνή΄χορού στο Pulp Fiction με τον Τραβόλτα και την Θέρμαν. Ακόμη, το μανιακό τρέξιμο στο Λούβρο, και το σπάσιμο του ρεκόρ των 9,5 λεπτών, λίγο πριν τη ληστεία. Αυτή η σκηνή είναι αριστουργηματική για μένα για δύο λόγους. Πρώτον, ο Godard θα κάνει μία ακόμα αναφορά στην Τέχνη, στο Παρίσι, στον Πολιτισμό. Δεύτερον, λίγο πριν οι τρεις νέοι διαφθείρουν το πνεύμα, την ψυχή και το ήθος τους με τη ληστεία, τρέχουν, γελούν, απολαμβάνουν τη ζωή με όση αθωότητα και αφέλεια τους έχει απομείνει.
Στα τελευταία λεπτά έχουμε ένα σωρό ανατροπές: ένα ή μάλλον δύο θανάτους, έναν έρωτα, μια ληστεία, μια φυγή και ένα...ταξίδι. Ένα ταξίδι που μόλις αρχίζει για τους δύο ήρωες: ο δημιουργός μας αφήνει να φανταστούμε τη συνέχεια. Έτσι και ο κινηματογράφος του...
Σημ: Ο Quentin Tarantino ονόμασε την εταιρεία παραγωγής του A Band Apart ως φόρο τιμής στον Jean Luc Godard και τούτο το έργο του.
Σημ2: Το γαλλικό συγκρότημα Nouvelle Vague ονόμασε τον δεύτερο του δίσκο Bande à part, κι αυτό σαν φόρο τιμής στον μεγάλο εκπρόσωπο του κινήματος.






12 σχόλια:
Πολύ καλή η ανάλυσή σου για αυτήν την ταινία
Την έβαλε η ΕΤ1 την προηγούμενη εβδομάδα κι έτσι έκατσα να την δω μιας και είχα πάρα πολύ καιρό να δω Γκοντάρ (όπως έχω ξαναπεί δεν μου αρέσει το σινεμά του). Τελικά μου άρεσε που πήρε τα κλασικά μοτίβα που συναντάμε στα αμερικανικά φιλμ νουάρ και τα εφάρμοσε με τον δικό ξεχωριστό τρόπο τόσο ως προς την μορφή της (ελλειπτική/σπασμωδική αφήγηση) όσο και ως προς το ύφος της (μοντάζ ασυνεχείας, την χρήση του ήχου). Όντως σεκάνς ανθολογίας η σκηνή του χορού, εξαιρετική και η σκηνή στο Λούβρο όχι τόσο για τον πρώτο λόγο που λες όσο για τον δεύτερο. Αλλά αυτό που μου άρεσε πιο πολύ από όλα ήταν το τέλος της.
3,5: Καλή (+)
0: Κακή / 1: Μετριότατη / 2: Απλώς ενδιαφέρον / 3: Καλή / 4: Πολύ καλή / 5: Αριστούργημα
Δυστυχως ειναι απο τις ταινιες του Γκονταρ, που δεν εχω δει... Ξερω οτι εισαι φαν αυτου του μεγαλου εκφραστη της νουβελ βαγκ, κατι που φαινεται και απο το κειμενο. Αλλα για να αρεσει και στον Αργυρη, θα αξιζει, πραγματικα. :p :p
Ευχαριστώ πολύ, Αργύρη!
Κι εγώ στην ΕΤ1 το είδα. Και μάλιστα εντελώς κατά τύχη! Ναι, ξέρω ότι δεν σου αρέσει το σινεμά του...Το έχω διαβάσει και στο blog σου ότι δεν σου αρέσει η nouvelle vague γενικότερα!
Θα μπορούσε να είναι ένα κλασσικό film noir αλλά επειδή ακριβώς βάζει το ξεχωριστό προσωπικό στίγμα, την κάνει ιδαίτερη ταινία και φυσικά όχι για όλα τα γούστα. Συμφωνώ και για το τέλος της.
Mike, ευχαριστώ για την επίσκεψη.Ναι, μου αρέσει πολύ ο Godard, αν και δεν έχω καταφέρει να δω όλη τη φιλμογραφία του ακόμα.
Ευτυχώς, που είναι και η κρατική που βάζει καμιά καλή ταινία, γιατί έχουμε πείξει στα σκουπίδια!
Για το Bande à part:
Ευρηματική αποδόμηση και ανασύνθεση της αστυνομικής περιπέτειας, του κινηματογράφου, της λογοτεχνίας και της ποπ κουλτούρας. Μια άσκηση στιλ κι ένας γόνιμος προβληματισμός πάνω στην αφήγηση και την εικόνα.
4/5
Σημ.: Τον έχει κατακλέψει τον Γκοντάρ, ο Κουέντιν!
Πρέπει να είσαι φανατική θαύμαστρια του Ζαν-Λικ έτσι;
Και εγώ τον λατρεύω!
Τοπ 5:
1. Με κομμένη την ανάσα
2. Ο Τρελός Πιερό
3. Άλφαβιλ
4. Ζούσε τη ζωή της
5. Περιφρόνηση.
Χα χα, έτσι είναι Mike. Αφού άρεσε σε 'μένα δεν υπάρχει περίπτωση σε κάποιον που είναι φαν του Γκοντάρ να μην του αρέσει αυτή η ταινία.
Δεν μου αρέσει καθόλου η "σκληροπυρηνική" nouvelle vague που την εφάρμοσε κυρίως ο Γκοντάρ. Ταινίες που κινούνται στις παρυφές της, που παίρνουν κάποια στοιχεία από αυτή η που την εφαρμόζουν με ποιο “χαλαρό” τρόπο μου αρέσουν (χωρίς να τρελαίνομαι βέβαια). Από την άλλη υπερλατρεύω το σινεμά του Τριφό ο οποίος μπορεί να υιοθέτησε κάποιες από τις αρχές αλλά και τεχνικές της nouvelle vague όμως σε καμία περίπτωση δεν ήταν από τους σκληροπυρηνικούς.
Την Παρασκευή έχει κι άλλη ταινία του Γκοντάρ, το “Week Εnd”. Mike μην την χάσεις κι αυτή! :p
Μ. Hulot, έχεις απόλυτο δίκιο. Δεν αξίζει να δεις ταινία στην τηλεόραση. Είναι μετρημένες οι καλές ταινίες που τυγχαίνει να προβληθούν.
Ο Ταραντίνο έχει κλέψει λίγο απ'όλους.Αν θυμάμαι καλά ο ίδιος έλεγε 'Δεν είναι αντιγραφή, είναι φόρος τιμής' Ποτέ δεν συμπάθησα το σινεμά του, αν και θεωρώ το Pulp Fiction για διάφορους λόγους ανάμεσα στις αγαπημένες μου ταινίες.
Ο Γκοντάρ μου έχει τραβήξει την προσοχή τον τελευταίο καιρό και ναι είμαι μεγάλη θαυμάστρια. Θέλω να δω όμως κι άλλες από τις ταινίες και κυρίως αυτές εκτός νουβέλ βαγκ.
Ευχαριστώ Αργύρη που σημείωσες για το Week end. Από την μικρή μου έρευνα, πρέπει να είναι πολύ κορυφαία και αυτή η ταινία. Θεού θέλοντος θα τη δω σήμερα το βράδυ και θα προσπαθήσω να γράψω κάτι και γι'αυτή. Αν τη δεις, πέρνα να πεις δυο λόγια!
Δεν έχω δει πολύ Τριφό γι'αυτό δεν μπορώ να πω με ακρίβεια ποιος μου αρέσει περισσότερο. Αλλά γενικά προτιμώ το σινεμά που ξεφεύγει από τις νόρμες και νομίζω ότι ο Γκοντάρ το χρησιμοποίησε δεόντως! Πάντως από Σαμπρόλ και Ρομέρ δεν έχω δει τίποτε.
Για άλλη μια φορά ο auter Godard ''καταστρέφει''τα θεμέλια της ηθικής και του ρασιοναλισμού για να διαμέλίσει έπειτα και το σθγκεκριμένο κινηματογραφικό είδος.Μετά το Weekend αυτή η ταινία του με ξεσηκώνει...κινηματογραφικά!Μπράβο eskli που την παρουσίασες.
Για να μήν σχολιάσω την σκηνή του χορού στο cafe και την αποπλάνηση της Οντίλ απο τον Αρθουρ στο μάθημα των Αγγλικών.Τελικά είναι αριστούργημα...
Ακάντεμι, ευχαριστώ για την επίσκεψη και τα καλά σου λόγια.
Αν όχι αριστούργημα, σίγουρα θα την κατέτασσα στις πολύ πολύ καλές ταινίες του είδους και γενικότερα του κινηματογράφου. Οι σκηνές που αναφέρεις είναι όλες αριστουργηματικά φτιαγμένες όπως και η σκηνή στο Λούβρο.
Το weekend δεν μου άρεσε τόσο τελικά. Με ψιλοαπογοήτευσε.
Α, και για τους γκονταρικούς απ'ότι φαίνεται η ΕΤ1 θα συνεχίσει να κάνει αφιέρωμα στον Ζαν-Λυκ. Αυτή την παρασκευή έχει το Sauve qui peut!
http://tvradio.ert.gr/details.asp?pid=3254320&chid=8
Δημοσίευση σχολίου