Les Parapluies de Cherbourg (1964)

Βαθμολογία 8/10

Οι "Ομπρέλες του Χερβούργου" είναι ένα μιούζικαλ όλο χρώμα, ζωντάνια και φρεσκάδα παρά το γεγονός ότι γυρίστηκε το 1964. Πρωταγωνιστικό δίδυμο η Catherine Deneuve και ο Nino Castelnuovo που ενσαρκώνουν δύο νέους που ερωτεύονται στο Χερβούργο του 1958. Η Ζενεβιέβ δουλεύει στο κατάστημα με τις ομπρέλες βοηθώντας την μητέρα της, ενώ ο Γκι είναι υπάλληλος σε γκαράζ αυτοκινήτων.

Το πρώτο μέρος της ταινίας, δείχνει την εξέλιξη του ρομάντζου ανάμεσα στους δύο νέους. Εντυπωσιακή η σκηνοθεσία σε συνδυασμό με την υπέροχη μουσική και όλη αυτή την πανδαισία χρωμάτων από τα κουστύμια μέχρι το βροχερό τοπίο του Χερβούργου. Και φυσικά, το πορσελάνινο πρόσωπο της πανέμορφης, πράγματι, Ντενέβ. Στο τέλος του πρώτου μέρους, η αγάπη των δύο νέων χωρίζεται από την αναχώρηση του Γκι για τον στρατό.
Το δεύτερο μέρος, βρίσκει την Ζενεβιέβ έγκυο να αντιμετωπίζει μαζί με τη μητέρα της τα οικονομικά προβλήματα του καταστήματος. Αμφιβολία και φόβος για το μέλλον που διαγράφεται δυσοίωνα...Παράλληλα, η πρόταση γάμου ενός φιλόδοξου και πλούσιου άντρα έρχεται να κλονίσει την ελπίδα της νεαρής κοπέλας...

Είναι πραγματικά μία από τις λίγες ταινίες που τηρούν πιστά τους κανόνες ενός σωστού μιούζικαλ: η κάθε λέξη προφέρεται τραγουδιστά, ακόμα και η παραγγελία του ποτού...Κι αυτό είναι μαγικό...Εννοώ δεν ξέρω αν η ταινία θα με εντυπωσίαζε το ίδιο χωρίς αυτή τη μουσικότητα και τη μελωδική της ακολουθία. Το σενάριο όπως καταλαβαίνετε δεν έχει κάποια πρωτοτυπία, οπότε αν η ταινία στηριζόταν μόνο σε αυτό θα τελείωνε το πολύ στο πρώτο μισάωρο με ένα μέτριο αποτέλεσμα. Έτσι, το μιούζικαλ προσδίδει μια μαγεία στην ερωτική αυτή ιστορία...Το soundtrack που επιμελήθηκε ο εκπληκτικός Michel Legrand αποτελεί σίγουρα διαμάντι και ειδικά το τραγούδι του αποχωρισμού Ι will wait for you, που προτάθηκε κιόλας για Όσκαρ Καλύτερου Τραγουδιού (συνολικά η ταινία είχε 5 υποψηφιότητες στις εξής κατηγορίες Καλύτερης Μουσικής, Καλύτερου Σεναρίου, Καλύτερης ξενόγλωσσης και Καλύτερης Μουσικής Εκτέλεσης) και διασκευάστηκε  και στα αγγλικά.

Αυτή η ταινία είχε κάτι το μαγικό (δεν μ'αρέσει να επαναλαμβάνω αλλά δεν μπορώ να βρω καλύτερη λέξη για να προσδιορίσω τι ένιωσα χαζεύοντας τις σκηνές). Την ώρα του αποχωρισμού, εκείνο το μακρινό πλάνο...Ο Γκι ανεβαίνει στο τρένο ενώ φιλά για τελευταία φορά την Ζενεβιέβ. Η κάμερα παρακολουθεί από μακριά την Ντενέβ καθώς απομακρύνεται, μέχρι που παραμένει μια μικρή φιγούρα στο βάθος της αποβάθρας. Η τελευταία επίσης σκηνή μου άρεσε πάρα πολύ, πρώτα απ'όλα, χάρη στην υπέροχη μουσική υπόκρουση και την ατμόσφαιρα και δεύτερον γιατί ανήκει στην αγαπημένη μου κατηγορία της 'ματιάς' του σκηνοθέτη προς το θεατή. Θα δείτε και θα καταλάβετε...;)

Τέλος περιττό να πω ότι σε κάθε πλάνο της Ντενέβ ήμουν σίγουρη ότι θα σπάσει σαν μια πορσελάνινη κούκλα...Όχι, ότι ήταν ψυχρή. Το αντίθετο. Είχε εκφραστικότητα και ζωντάνια αλλά πάνω απ'όλα τρομερή άνεση με το φακό. Άραγε που χάθηκαν τέτοιες ηθοποιοί την σήμερον ημέρα;