Σελίδες

Σάββατο 30 Οκτωβρίου 2010

Io sono l'amore (2009)

Βαθμολογία 7/10



Σε μια αριστοκρατική Art Deco βίλα του Μιλάνου, που ανήκει στους Ρέκι, συγκεντρώνεται μια πανίσχυρη οικογένεια βιομηχάνων. Είναι η βραδιά των γενεθλίων του ιδρυτή της επιχείρησης, που πρόκειται ν’ ανακοινώσει την αλλαγή σκυτάλης στη μικρή αυτοκρατορία που ο ίδιος δημιούργησε.Στη διάρκεια του δείπνου, ο γοητευτικός εγγονός του Εντοάρντο παρουσιάζει την κοπέλα που θέλει να παντρευτεί, η αδελφή του Ελιζαμπέτα χαρίζει ένα πίνακα στο παππού της κι ένας νεαρός σεφ κάνει μια απροσδόκητη εμφάνιση. Έτσι αρχίζει μια αφήγηση που παρακολουθεί την οικογένεια Ρέκι και τα μυστικά της, κάτω από ένα μικροσκόπιο που βγάζει στην επιφάνεια όλη τη διακριτική γοητεία της μιλανέζικης μπουρζουαζίας, αλλά και όλη την υποκρισία της.



Είχα ακούσει πολύ καλές κριτικές για την ταινία και αποφάσισα να τη δω. Μπορώ να πω όμως ότι απογοητεύτηκα λίγο. Η αλήθεια είναι ότι όταν ξεκινάς με μεγάλες προσδοκίες στο τέλος σχηματίζεις ελαφρώς χειρότερη άποψη απ'ό,τι θα μπορούσες να έχεις αν την έβλεπες με καθαρή αντικειμενικότητα. Έτσι λοιπόν, το "Είμαι ο Έρωτας" κατάφερε να με συναρπάσει με τη μαγεία της φωτογραφίας και της σκηνοθεσίας αλλά ως σύνολο το βρήκα ανιαρό και΄σε αρκετά σημεία αδιάφορο. Ακόμα κι αν θέλει να δείξει την καταπίεση στο ασφυκτικό περιβάλλον και την λύτρωση στο τέλος, αποδίδοντας μια ενδιαφέρουσα και δραματική πλευρά στην πλοκή, χάνεται μέσα στις αργόσυρτες σκηνές και τα στ'αλήθεια κουραστικά πλάνα. Εν ολίγοις, ένιωσα ότι παρά την ποιητική προσέγγιση του σκηνοθέτη στο συναισθηματικό κόσμο των ηρώων, η ταινία δεν έπαψε να χάνεται μέσα στο τετριμμένο ρομάντζο της πρωταγωνίστριας και του νεαρού μάγειρα.


Όσον αφορά τις ερμηνείες, πολυ καλή φυσικά η Τίλντα Σουίντον, εκφραστική και παθιασμένη απέναντι στον Έρωτα, ψυχρή και απαθής μέσα στο κρύο περιβάλλον της βίλας. Από τους υπόλοιπους ρόλους να σημειώσω ότι αρκετά συμπαθητική ήταν η ερμηνεία της 'Ελιζαμπέτα' και της υπηρέτριας με το σπαρακτικό κλάμα στο τέλος...Κάτι άλλο που επίσης μου άρεσε ήταν οι αντιθέσεις των χρωμάτων και των σκηνικών, με άξονα την γνωριμία με τον Αντόνιο: Απ'τη μία, το απόμακρο οικογενειακό περιβάλλον με φόντο το παγωμένο τοπίο του Μιλάνου και απ'την άλλη το λιτό και απλοϊκό σκηνικό μέσα στη φύση και τον ήλιο.

Η τελευταία σκηνή, και για την ακρίβεια τα τελευταία 20 λεπτά, αξίζουν την προσοχή, όχι μόνο γιατί εκεί η δράση κορυφώνεται αλλά επειδή συνοψίζεται νομίζω με αρκετά ποιητικό και δραματικό τόνο το κεντρικό νόημα της ταινίας αυτής.

8 σχόλια:

argiris-cinefil είπε...

Συμφωνώ μαζί σου.
Ωραία ταινία με πολύ καλή σκηνοθεσία, φωτογραφία και με μια ερωτική σκηνή από τις καλύτερες των τελευταίων χρόνων. Εξαιρετική όπως πάντα η Τίλντα Σουίντον όπου κουβαλάει στους ώμους της όλη την ταινία. Κι εμένα περίμενα να μου αρέσει περισσότερο.

3: Καλή

0: Κακή / 1: Μετριότατη / 2: Απλώς ενδιαφέρον / 3: Καλή / 4: Πολύ καλή / 5: Αριστούργημα

academy είπε...

Θα την έλεγα μια ταινία ευρωπαικού επιπέδου top!!Είχα καιρό να μπώ τόσο πολύ μέσα σε ταινία και να ''ταρακουνηθώ''στο φινάλε!!Αρτια παραγωγή και μια Tilda σε τρείς διαφορετικές φάσεις που θαύμασα σαν ηθοποιό.
****.

Philip Winter είπε...

Καλησπερα Eskli.
Συμφωνω απολυτα.Ειχα ακουσει θριαμβευτικες κριτικες και περιμενα μια παρα πολυ καλη ταινια, αλλα τελικα ψιλο-απογοητευση.Το μεγαλο πλεονεκτημα για μενα ειναι η σκηνοθεσια.Τι εξαιρετικα πλανα, τι υπεροχα κοντινα, τι προσοχη στη λεπτομερεια!Λιτοτητα, καιριες ληψεις, κομψοτητα και ομορφα πλανα, σε αρχοντικα μεγαρα και σε φυση κυριως, που προσπαθει να αναπληρωσει το καπως συνηθισμενο σεναριο.Γενικα τα τεχνικα μερη ειναι εξαιρετικα.Θα μεινω λιγο στην υπεροχη ερωτικη σκηνη στη φυση.
Η Swinton πολυ καλη, αλλα οχι εξαιρετικη.Επισης οι δευτεροι ρολοι ηταν διακοσμιτικοι, σαν να αδιαφορουσε ο σκηνοθετης γι' αυτους.
Παντως δε με κουρασε καθολου, απλα περιμενα κατι πιο πρωτοτυπο.Στο φιναλε κορυφωνεται, καπως.
Οσο για τις συγκρισεις με Αντονιονι και Βισκοντι ας μη μιλησω καλυτερα...

2,5-3/5

navarino-s είπε...

Eγώ συμφωνώ με τον academy και δεν ξέρω αν έπαιξε ρόλο το ότι δεν είχα ακούσει τίποτα για την ταινία και τη βδομάδα που πρωτοπαίχτηκε έλειπα στην επαρχία και δεν είχα διαβάσει καθόλου κριτικές. Πράγματι με συνεπήρε και με ταρακούνησε η ταινία όπως σημειώνει και ο academy και μάλιστα μπορώ να σας πω ότι ακούγοντας στο τέλος κάτι αρνητικά σχόλια από κάποιες κυρίες αλλά με πολύ έντονο και επιθετικό ύφος, κατάλαβα ότι πρέπει αυτό το ταρακούνημα μερικοί και μερικές να μην το άντεξαν γιατί "η σύμβαση τους αισθάνθηκε μιαν άλλη απειλή" όπως λέει σε ένα τραγούδι του ο Σαββόπουλος. Η κατάλυση των κοινωνικών συμβάσεων για πολλούς έχει και κάποια όρια. Άσε που έχουν περάσει σχεδόν 10 μέρες και ακόμα συζητάμε την ταινία με τη γυναίκα μου, κάτι που για μας αποτελεί και το τελικό κριτήριο αξιολόγησης στον κινηματογράφο.
Βαθμολογία: 4/5

Eskli είπε...

@argiris
ευχαριστώ για την παρατήρηση για την ερωτική σκηνή. παράλειψή μου που δεν αναφέρθηκα. κι εγώ πάντως περίμενα περισσότερα σαν σύνολο.

Eskli είπε...

@M. Hulot
έτσι κι εγώ. όταν ακούς να την έχουν ανεβάσει τόσο ψηλά περιμένεις περισσότερα. αλλά από άποψης σκηνοθεσίας, όπως είπες, ήταν άρτια, δεν μπορώ να πω. το σενάριο ήταν βέβαια αρκετά συνηθισμένο και κάποιες στιγμές με κούρασε να πω την αλήθεια. όσο για την Σουίντον, εμένα δεν με έχει εντυπωσίασει ποτέ και ούτε εδώ το κατάφερε απλά πιστεύω ότι κουβάλησε στις πλάτες της όλο το ερμηνευτικό κομμάτι της ταινίας και γι'αυτό φάνηκε η διαφορά...
τώρα για το τελευταίο σχόλιο σου, καλύτερα να μην πούμε περισσότερα...δεν τίθεται καν θέμα σύγκρισης! :D

Eskli είπε...

@academy
4 αστεράκια ε; θα συμφωνήσω είχε δυνατό φινάλε αλλά όλο το υπόλοιπο ήταν λίγο 'κάπου το έχω ξαναδεί αυτό'. Η Τίλντα ήταν πολύ καλή και αυτό που είπες για τις 3 φάσεις μου άρεσε και μένα ιδιαίτερα, αλλά όπως είπα και στον κ.Υλώ δεν με έχει εντυπωσιάσει πολύ στους άλλους της ρόλους...

Eskli είπε...

@navarinos
τελικά, να σου πω, είναι καλύτερο να μην ακούς καθόλου κριτικές...την έχω πατήσει κι άλλες φορές να επηρεαστώ από τον τάδε ή τον τάδε και να χάσω αυτή την ωραία αντικειμενικότητα απέναντι σε μια νέα ταινία.
"Η κατάλυση των κοινωνικών συμβάσεων για πολλούς έχει και κάποια όρια."
πολύ σωστή κουβέντα. να σου πω, εμένα αυτό που με ενόχλησε, δεν ήταν η υπόθεση και το λυτρωτικό τέλος που ταρακούνησε τις συμβάσεις (αυτό το βρήκα πολύ ωραία δοσμένο και σκηνοθετημένο). η μονοτονία και οι αργοί ρυθμοί ενός τετριμμένου σεναρίου που κατάπινε την καταπληκτική σκηνοθεσία, με εκνεύρισε λίγο...

Δημοσίευση σχολίου