Profumo di donna (1974)

Βαθμολογία 9/10

Η εξαιρετική  αυτή ταινία του Dino Risi είναι ένα αληθινό διαμάντι του ιταλικού κινηματογράφου. Όλοι, πιστεύω, γνωρίζετε το "Άρωμα Γυναίκας", την αμερικανική βερσιόν του 1992, και το περίφημο τανγκό που χορεύει ο Αλ Πατσίνο. Επιτρέψτε μου να μην κρίνω ποια είναι η καλύτερη...Ήταν η ταινία που με έκανε να αγαπήσω τον Αλ Πατσίνο και το τανγκό. Τώρα, το αν υπήρξαν υπερβολές δεν με ενδιαφέρει καθόλου.

Επιστρέφω λοιπόν στην ορίτζιναλ εκδοχή του Αρώματος, την ιταλική. Η υπόθεση έχει ως εξής: Ενας νεαρός στρατιώτης καλείται να συνοδεύσει τον αρχηγό Φάουστο, εναν δύστροπο τυφλό τραυματία πολέμου, στο ταξίδι του απο το Τορίνο στη Νάπολη. Ο Φάουστο φέρεται άσχημα στον νεαρό Σίτσιο, του δίνει συνέχεια διαταγές και τον γελοιοποιεί δημισίως. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, η σύγκρουση μεταξύ τους είναι έντονη, ενώ το παρελθόν του Φάουστο ξεδιπλώνεται μαζί με κρυμμένα μυστικά. Παραλληλα η μονοπλευρη και αυστηρή θεώρηση του για τον κόσμο, η οξύθυμη προσωπικότητα του και η παθιασμένη σχέση του με μία γυναίκα, θα εντυπωσιάσουν τον Σίτσιο , που θα αρχίσει να κοιτάει τη ζωή μέσα απο τα μάτια της ψηχής ενός τυφλού άντρα.

Το όμορφο φωτεινό τοπίο της Ιταλίας σε συνδυασμό με μία ανεπανάληπτη ερμηνεία από τον Βιτόριο Γκάσμαν και ένα μαγευτικό score συνθέτουν ένα κωμικοτραγικό κολάζ. Το καυστικό χιούμορ και η ειρωνία του λοχαγού προσδίδουν έναν ανάλαφρο τόνο που συνεχίζεται σε όλο το πρώτο μισό της ταινίας. Ο μικρός που συνοδεύει τον Φαούστο αντιμετωπίζει με φόβο και απορία την παράξενη συμπεριφορά του τυφλού άντρα. Όταν ανακαλύπτει στην βαλίτσα του την φωτογραφία μιας όμορφης κοπέλας και ένα περίστροφο, το μυστήριο για την ζωή και το παρελθόν του λοχαγού εξαπλώνεται.

Ενώ το ταξίδι με το τρένο συνεχίζεται, η ταινία περνά σε μία δραματική φάση. Στη Ρώμη, ο Φαούστο συναντά τον ξαδερφό του, έναν ιερέα και του ζητά την ευλογία του. Ο πρωταγωνιστής μόνο τότε θα μιλήσει με σοβαρότητα για την πάθησή του. Νιώθει ότι είναι μια πέτρα, ένα άψυχο ον που περιφέρεται ή στέκεται μονίμως ακίνητο, ενώ ο χρόνος περνά από δίπλα του. Λέει ότι "ακόμα κι αν μπορούσε να δει, θα έβλεπε μόνο πέτρες και έρημο". Απ'αυτό το σημείο, λοιπόν, αρχίζουμε να βυθιζόμαστε στο τραγικό κομμάτι της ταινίας που είναι και το πιο ενδιαφέρον. Φτάνοντας στη Νάπολη, ο μικρός γνωρίζει την Σάρα, μια κοπέλα που είναι ερωτευμένη με τον Φαούστο αλλά αυτός την αγνοεί. Το μόνο που θέλει εκείνη είναι να βρίσκεται κοντά του. Εκείνος αδιαφορεί, την αντιμετωπίζει με ψυχρότητα, ενώ διασκεδάζει με τις υπόλοιπες κοπέλες. Δεν θα συνεχίσω να αποκαλύπτω την πλοκή. Ήδη έχω πει πολλά.

Πάντως, η τρομαχτική αυτή περσόνα του λοχαγού με γέμισε συναισθήματα και σκέψεις. Όχι μόνο για τους ανθρώπους με ειδικές ανάγκες. Γιατί δεν πιστεύω η ταινία δεν θέλει να περάσει αυτό το μήνυμα. Αυτό που δε θέλει ο λοχαγός είναι να τον λυπούνται. Η έντονη προσωπικότητά του και η θέλησή του να στέκεται μόνος του στα πόδια του, δεν τον αφήνει να αφήσει τους άλλους να τον πλησιάσουν. Μήπως όμως ο ισχυρός αυτός άντρας φοβάται; Τέλος,  δεν ξέρω αν σας πέρασε από το μυαλό αλλά το όνομά του 'Φαούστο' με παρέπεμψε στον ήρωα του Γκαίτε και χωρίς να ξέρω το γιατί μου φάνηκε πολύ εύστοχο.
Η τελευταία σκηνή ήταν ό,τι ακριβώς έπρεπε για να κλείσει αυτή η πανέμορφη ταινία που χάρισε στον καταπληκτικό Γκάσμαν το Βραβείο Ερμηνείας στο Φεστιβάλ των Καννών.