6 πρόσφατες ταινίες

Συγκεντρωτικά ταινίες που έχω δει εδώ και κάμποσες εβδομάδες, με λίγα λόγια κατά την απουσία μου από το blog...;p Θα επανορθώσω όμως...Ετοιμάζω το αφιέρωμα για τους αγαπημένους άνδρες ήρωες το sequel από αυτό. Να σημειώσω ότι ευχαριστώ πολύ τον Monsieur Hulot για τις προτάσεις του-δεν τις ξέχασα αλλά είχα πολλή πίεση χρόνου την τελευταία περίοδο! ;)


1. Raging Bull (1980)

 Bαθμολογία 9/10
Η άνοδος και η πτώση ενός πυγμάχου. Ταινία για την παρακμή, τους οικογενειακούς δεσμούς, την δύναμη της προσωπικότητας και της θέλησης...Απλά καταπληκτικός ο Ντε Νίρο. Δεν θα του έδινα το Όσκαρ απλά επειδή του κάνανε την μούρη κρέας από τις μπουνιές και επειδή πήρε κιλά. Έχουμε μπροστά μας μία ερμηνεία-ρεσιτάλ. Αυτή είναι όλη η ταινία. Η στιγμή που ο μεγάλος, θυμωμένος, εκρηκτικός ταύρος ξεσπάει σε κλάματα στο ημίφως της φυλακής. Cheers! 

2. La double vie de Veronique (1991)

 Βαθμολογία 10/10
Δύο γυναίκες που ζουν σε διαφορετικές χώρες και μιλούν διαφορετική γλώσσα, συνδέονται μέσω ενός ιδαίτερου δεσμού, μιας παράλληλης ζωής. Πανέμορφο, ατμοσφαιρικό, ποιητικό έργο. Ο Κισλόφσκι θέτει φιλοσοφικά ερωτήματα για την προσωπική ταυτότητα, τον έρωτα, τη ζωή. Ίσως ταυτίζεται και ο ίδιος με την ιστορία αφού ας μην ξεχνάμε ότι και ό ίδιος αναγκάστηκε να μεταναστεύσει στη Γαλλία και να αφήσει την γενέτειρά του Πολωνία. Οι δύο γυναίκες ίσως αντιπροσωπεύουν την δική του, 'κομμένη στα δύο' ψυχή. Πάντως, με τη λογική δύσκολο να προσεγγίσεις αυτή την ταινία...Αφεθείτε στην καταπληκτική φωτογραφία και το υπέροχο score του συνεργάτη του Κισλόφσκι, Zbigniew Preisner.

3. 2 ou 3 choses que je sais d'elle (1967)

Βαθμολογία: 7,5/10
Ο αγαπημένος μου Jean-Luc Godard σε ένα δοκίμιο με φόντο το Παρίσι του Ντε Γκωλ, της ζωής των μικροαστών, των φιλοσοφικών αναζητήσεων. Αυτή...Το Παρίσι; Η ηθοποιός Μαρίνα Βλαντί; Η κεντρική ηρωίδα; Όποια κι αν είναι πάντως το φιλμ αυτό γίνεται κάποιες φορές ασυνάρτητο και ο πατέρας της nouvelle vague επίκινδυνα εσωστρεφής. Θαυμάζουμε όμως κάποιες σκηνές-διαμαντάκια (όπως αυτή στην καφετέρια: δύο τύποι...πολλές στοιβάδες βιβλίων...ο ένας παίρνει στην τύχη ένα διαβάζει δύο γραμμές και ο άλλος τις καταγράφει...αυτό συνεχίζεται για κανένα 5λεπτο και έχει πολλή πλάκα) έξυπνη σάτυρα για καταναλωτισμό-αμερικανική προπαγάνδα.

4. Der Baader Meinhof Komplex (2008)

Bαθμολογία 8/10
Χρονογράφημα για την τρομοκρατική γερμανική οργάνωση RAF. Αρκετά καλό φιλμ αν και δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω κατά πόσο αντικειμενικά παρουσιάζονταν τα πράγματα... Είναι βέβαια και το ότι δεν επέμεινε στην σκιαγράφηση προσώπων αλλά στις ενέργειες περισσότερο. Προς το τέλος είχε λίγο αργούς ρυθμούς βέβαια. Απ'την άλλη, θεωρώ ότι ο γερμανικός κινηματογράφος έχει πάρει τα πάνω του. Σπουδαίοι πρωταγωνιστές (Bleibtreu, Ganz) και όμορφη κινηματογράφηση.

5. City of God (2002)

 Βαθμολογία 9/10
Mε κινηματογράφηση που θυμίζει ντοκυμαντέρ ο Fernado Meirelles ακολουθεί μια συμμορία παιδιών από τις φτωχογειτονιές του Ρίο Ντε Τζανέιρο που μπλέκουν με το έγκλημα, το εμπόριο ναρκωτικών, την παρανομία. Εξαιρετικά ρεαλιστικό και ωμό φιλμ που σε μεταφέρει πραγματικά στον τόπο και χρόνο των γεγονότων. Ίσως οι σύγχρονοι ή πιο βίαοι "Κλέφτες Ποδηλάτων";

6. Τhe Game (1997)

Βαθμολογία: 6,5/10
 Yποτίθεται mind-twisting ταινία που αναφέρται σε έναν πλούσιο επιχειρηματία, που μπλέκει σ'ένα παιχνίδι κυνηγητών, δολοφονιών, μυστηρίου κοκ. Ένας Michael Douglas που κάνει ό,τι περνά από το χέρι του και ένας καλός David Fincher πίσω από την κάμερα. Ωστόσο, παιδιά, μου φαίνεται ότι το χάσαμε λίγο...ή το παρατραβήξαμε. Κοιλιά από τη μέση και μετά, ένα τέλος απρόβλεπτο μεν, εκενυριστικό δε...
(πάντως έχω παρατηρήσει ότι όσες ταινίες βλέπω μαζί με τη μητέρα μου με απογοητεύουν...Τυχαίο; μπορεί και να'ναι!)