Mamma Roma (1962)
Βαθμολογία 10/10
ΗMamma Roma είναι μια πόρνη που αποφάσισε να φύγει από το πεζοδρόμιο, κάνοντας οικονομίες για πολλά χρόνια, νοικιάζει ένα σπίτι, πουλά φρούτα στην αγορά, και φέρνει τον έφηβο γιο της από την εξοχή για να μείνει μαζί της. Ωστόσο, τα όνειρα αλλά και η κυριαρχία της επάνω του έχουν αντίθετες συνέπειες. Ο γιος της μπλέκει με άσχημες παρέες, και είναι δύσκολο το παρελθόν να αποκρυφτεί.
Επιτομή του ιταλικού νεορεαλισμού και από τις πρώτες ενδείξεις για την σκηνοθετική βιρτουοζιτέ του Πιερ Πάολο Παζολίνι. Ένα τοπίο της μεταπολεμικής Ρώμης, χωρίς αυτοκίνητα, με φτώχεια και μιζέρια αλλά και όνειρα που συνεχίζουν να κάνουν οι κάτοικοι, όπως η Μάμα Ρόμα για τον γιο και τη ζωή της. Αριστουργηματικές οι σκηνές που περπατά η Μανιάνι στο πεζοδρόμιο και η κάμερα την παρακολουθεί από μπροστά. Φοβερή και η ερμηνεία της, γνήσια, δραματική, κωμική, μεσογειακή.
Il conformista (1970)
Bαθμολογία 10/10
Το 1938, ο Μαρτσέλο, ένας τυπικός μεσοαστός που δουλεύει για το φασιστικό καθεστώς, αναλαμβάνει να βρει και να δολοφονήσει στο Παρίσι τον πρώην καθηγητή και μέντορά του.
Βασισμένη στο μυθιστόρημα του Αλμπέρτο Μοράβια παρουσιάζει την ιστορία ενός πολίτη της φασιστικής Ιταλίας, ο οποίος για να ξεχάσει τα τραύματα της παιδικής του ηλικίας, ζει συντηρητικά, 'καθωσπρέπει', όπως αποδέχεται η κοινωνία της εποχής του. Ο Μπερτολούτσι έκανε το αριστούργημά του σε ηλικία μόλις 30 χρονών, επικρίνοντας τόσο το φασιστικό καθεστώς όσο και τον ανθρώπινο παράγοντα, την τάση του ανθρώπου να πηγαίνει με τη μάζα, να κάνει όσα θεωρούνται αποδεκτά...Με εξαιρετική σκηνοθεσία και φωτογραφία αλλά και ερμηνείες από τον Ζαν-Λουί Τριντινιάν και την Ντομινίκ Σάντα.
Εδώ θα ήθελα να πω ένα μπράβο στην κρατική τηλεόραση, και κυρίως την ΕΤ1, για την επιλογή των ταινιών. Και να φανταστείτε, σύμφωνα με όσα διάβασα, η συγκεκριμένη ταινία δεν είχε κυκλοφορήσει στην Ελλάδα σε dvd μέχρι προσφάτως.
L'innocente (1976)
Βαθμολογία 9/10
Η τελευταία ταινία ενός μεγάλου σκηνοθέτη ( Ο Λούκινο Βισκόντι πέθανε ενώ το έργο βρικόταν στη φάση του μοντάζ) είναι ένα μελόδραμα που μιλά για την παρακμή μέσα από το πορτραίτο του ανταγωνιστικού και αυταρχικού αριστοκράτη Τούλιο. Απατά την γυναίκα του κι αυτή υπομένει τα πάντα παθητικά, ενώ την φθονεί και την μεταχειρίζεται σαν αντικείμενο. Όλα όμως αλλάζουν όταν μαθαίνει ότι είναι έγκυος και ότι το παιδί δεν είναι δικό του...
Πανέμορφο έργο από τον μετρ της μπουρζουζίας. Ο Βισκόντι δεν θέλει να νιώσουμε κανένα οίκτο για τον Τούλιο, γι'αυτό και η τελευταία σκηνή με την προσωπική 'κάθαρση' του ήρωα. Δεν είναι σίγουρα αυτός ο αθώος του τίτλου. Είναι το μωρό που δεν πρόλαβε να μεγαλώσει, εξαιτίας της αδικίας των άλλων. Απαισιόδοξο το μήνυμα του Βισκόντι για το μέλλον, ίσως κι επειδή προοικονόμησε τον θάνατό του.
Βαθμολογία 10/10
Il conformista (1970)
Bαθμολογία 10/10
Το 1938, ο Μαρτσέλο, ένας τυπικός μεσοαστός που δουλεύει για το φασιστικό καθεστώς, αναλαμβάνει να βρει και να δολοφονήσει στο Παρίσι τον πρώην καθηγητή και μέντορά του.
Εδώ θα ήθελα να πω ένα μπράβο στην κρατική τηλεόραση, και κυρίως την ΕΤ1, για την επιλογή των ταινιών. Και να φανταστείτε, σύμφωνα με όσα διάβασα, η συγκεκριμένη ταινία δεν είχε κυκλοφορήσει στην Ελλάδα σε dvd μέχρι προσφάτως.
L'innocente (1976)
Βαθμολογία 9/10
Η τελευταία ταινία ενός μεγάλου σκηνοθέτη ( Ο Λούκινο Βισκόντι πέθανε ενώ το έργο βρικόταν στη φάση του μοντάζ) είναι ένα μελόδραμα που μιλά για την παρακμή μέσα από το πορτραίτο του ανταγωνιστικού και αυταρχικού αριστοκράτη Τούλιο. Απατά την γυναίκα του κι αυτή υπομένει τα πάντα παθητικά, ενώ την φθονεί και την μεταχειρίζεται σαν αντικείμενο. Όλα όμως αλλάζουν όταν μαθαίνει ότι είναι έγκυος και ότι το παιδί δεν είναι δικό του...
Πανέμορφο έργο από τον μετρ της μπουρζουζίας. Ο Βισκόντι δεν θέλει να νιώσουμε κανένα οίκτο για τον Τούλιο, γι'αυτό και η τελευταία σκηνή με την προσωπική 'κάθαρση' του ήρωα. Δεν είναι σίγουρα αυτός ο αθώος του τίτλου. Είναι το μωρό που δεν πρόλαβε να μεγαλώσει, εξαιτίας της αδικίας των άλλων. Απαισιόδοξο το μήνυμα του Βισκόντι για το μέλλον, ίσως κι επειδή προοικονόμησε τον θάνατό του.
21 σχόλια:
Μπράβο για την ανάρτηση: 2 αριστουργήματα και μια πολύ καλή ταινία!
Ευχαριστώ πολύ, navarino!!!!! O ιταλικός κινηματογράφος έβγαζε διαμάντια!!!
Τα δυο πρωτα ειναι κορυφαια αριστουργηματα. Το "Μαμα Ρομα" ειναι μεσα στις 3-4 καλυτερες του ΠΠΠ και οπως λες απο τις σπουδαιοτερες του ιταλικου νεορεαλισμου. Ο "Κομφορμιστας" ειναι απο τις σπουδαιοτερες πολιτικες ever και σιγουρα το απολυτο αριστουργημα του Μπερτολουτσι: Καταπληκτικο σεναριο (εξοχο μυθιστορημα Μοραβια), ερμηνειαρα Τρεντινιαν, τρομερη σκηνοθετικη δυναμη Μπερναντο, μαγικο φιναλε. Προσωπικα λατρευω αυτην την ταινια, ειναι απο τις πολυ αγαπημενες μου!
Το κυκνειο ασμα του Βισκοντι ειναι επισης μεγαλη ταινια, αν και οχι η κορυφαια του, οπου αναφερεται στο τελος της ιταλικης αριστοκρατιας.
Mamma Roma (5/5):
Μεγάλη ταινία φιλενάδα, μια από τις 4-5 πιο αγαπημένες μου της ΤΕΡΆΣΤΙΑΣ ΙΔΙΟΦΥΊΑΣ Pier Paolo Pasolini! Σπαραχτική, στο στυλ του νεορεαλισμού (με ορισμένες ιδέες για κάτι «άλλο») και μιλάει με δραματική δύναμη και ποιητική διάθεση για την αθλιότητα των φτωχικών συνοικιών της Ρώμης, την αδιαφορία για έναν κόσμο σε κατάσταση αποσύνθεσης, την εκμετάλλευση και την καταπάτηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Δυνατά πορτραίτα και εικόνες βούρκου και ανθρωπιάς σε μια, βαριά σε κλίμα με μια ερμηνεία σεμιναρίου από την τεράστια Άννα Μανιάνι. Φοβερό φινάλε, με την Μάμα Ρόμα μετά το χαμό του παιδιού της να κοιτά με ένα πονεμένο βλέμμα την εκκλησία...
Ο Παζολίνι είναι ο 3ος πιο αγαπημένος μου σκηνοθέτης και, πιστεύω, ότι αφού σου άρεσε τόσο το "Μάμα Ρόμα" θα λατρέψεις το ίδιο και το "Ακατόνε" (ανώτερο από τη Μάμα). Πάντως, θεωρώ πως η ανώτερή του είναι το αριστουργηματικό "Σαλό ή 120 μέρες στα Σόδομα" (αυτό παίρνει 10/5!).
Il Conformista (5/5):
O καλύτερος Berdolucci μαζί με το "The Dreamers". Ανεπανάληπτης ομορφιάς εικόνες, μέσα από μια δαιδαλώδης αφήγηση, όπου το παρελθόν μπλέκεται επιδέξια με το παρόν. Θέματα όπως η σχέση του ατόμου με το κοινωνικό σύνολο, για τη φασιστική Ιταλία και για την κατάπτωση των ηθικών αξιών πλασάρονται μέσα από τα πανέξυπνα καδραρίσματα του Bertolucci, την πανέμορφη φωτογραφία και τα εκπληκτικά μπαρόκ και αρτ-ντεκό σκηνικά, που στο τέλος εξυψώνουν την ταινία σε κάτι παραπάνω από μια απλή φιλμική εμπειρεία· ιδού η κινηματογραφική τέχνη σε όλο της το μεγαλείο.
Πραγματικά συγχαρητήρια στην Κρατική Τηλεόραση και στο Κανάλι της Βουλής που τρέφει τους απεγνωσμένους κινηματογραφόφιλους!
L'innocente (2,5/5):
Εδώ διαφωνώ λίγο. Ο Βισκόντι, πλέον, είχε αρχίσει να γίνεται λιγάκι κουραστικός και επαναλαμβανόμενος. Μας τα έχει ξαναπεί πολύ καλύτερα για την παρακμή της μπουρζουάζιας στον "Γατόπαρδο" (αριστούργημα) και στη "Γοητεία της Αμαρτίας". Ο Βισκόντι είχε πάθει ήδη δύο εγκεφαλικά πριν γυρίσει την ταινία αλλά διατηρούσε ακόμα την αυστηρότητα και τη μελαγχολία του συν (έκπληξη!) κάποιες δόσεις αισθησιασμού, όμως δεν υπάρχει ίχνος της ποίησης που χαρακτηρίζει τον Θάνατο στη Βενετία. Το «νεκρό» μωρό που κουνάει τα χέρια και τα πόδια του πρέπει να συμπεριλαμβάνεται στις πιο αστείες γκάφες από καταβολής κινηματογράφου…
Ποιά είναι η πιο αγαπημένη σου ιταλική;
Τα είπες όλα eskli και μετά και ο Hulot έγραψε πάλι τον ''Μέγα Ανατολικό''του.Πραγματικά δύο αριστουργήματα και μία καλή ταινία.Δεν ήξερα οτι ο Βισκόντι πάθαινε πολλαπλά(εγκεφαλικά)κατα την διάρκει των γυρισμάτων.Τώρα εξηγείται.
Τι ωραία, ο academy με συγκρίνει με τον Εμπειρίκο! ;)
Epitelous kati neo.teleutaia evlepa olh t filmography ths Marilyn Monroe.Irthe h wra n epistrepsw sto kalo italiko cinema.thanks gia tis protaseis.tha s steilw entupwseis.filia :)
Mike, αριστουργήματα όντως τα δύο πρώτα...θέλω να τα ξαναδώ ειδικά τον κονφορμίστα γιατί δεν τον πρόλαβα από την αρχή...θέλω πολύ να διαβάσω το βιβλίο. κυκλοφορεί στα ελληνικά; το έχεις ψάξει;
πολύ καλό το τέλος. συμβολικό και αμφιλεγόμενο. what i like! χαχαχα.
ναι κι εγώ θεωρώ τον αθώο πολύ καλή- όχι την καλύτερη όμως του κόκκινου κόμη.
αυτές που έχω δει τις βάζω με σειρά προτίμησης:
Roco e i suoi fratelli
gattopardo
innocente
lo straniero (από το ομώνυμο ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ του Αλμπέρ Καμύ)
Monsieur Hulot, πρώτον ευχαριστώ για το εκτενές σχόλιο και παραθέτω το σχόλιο του ακάντεμι για τον 'μέγα ανατολικό'...χεχεχε...
νιώθω μειονεκτικά, εσύ τα συμπύκνώνεις μια χαρά εγώ ή θα πολυλογώ ή δεν θα έχω τι να πω...τραγική κατάσταση...:p
Θα πάρω το σχολιασμό σου έναν-έναν..;)
Mamma Roma
Ξέρω ότι τρέφεις μεγάλη αγάπη για τον Παζολίνι. Αυτή είναι η πρώτη που βλέπω. Θα ψάξω να βρω το Ακατόνε...η αλήθεια είναι ότι ο νεορεαλισμός μου φαίνεται πολύ ενδιαφέρον κίνημα (ενθουσιάστηκα με κλέφτες ποδηλάτων, ρόκο, μάμα-ρόμα, la strada)...για το 120 μέρες, να με συμπαθάς αλλά δεν με βλέπω να τη βλέπω στο άμεσο μέλλον...δεν αισθάνομαι ψυχολογικά έτοιμη you know what i mean!;)
il conformista
"ιδού η κινηματογραφική τέχνη σε όλο της το μεγαλείο"
πραγματικά όμως συνδυάζει τόσα πολλά: μηνύματα, ερμηνείες, σκηνοθεσία, φωτογραφία...τέχνη!
το κανάλι της βουλής δεν το πιάνω δυστυχώς αλλά η ετ1 δεν με έχει απογοητεύσει μέχρι στιγμής...με είχε ενθουσιάσει από τότε με το αφιέρωμα στον γκοντάρ! ;)
Innocente
για τη σκηνή με το νεκρό μωρό...όλα λεφτά. κωμικοτραγικό!!!
τι να πεις πάντως...μπορεί να τα έχει ξαναπεί (γατόπαρδο έχω δει) αλλά δεν παύει να καταπιάνεται πάντα εξόχως με την αριστοκρατία.
λοιπόν, κάποια στιγμή θέλω να κάνω κι εγώ ένα αφιέρωμα στον ιταλικό κινηματογράφο αλλά ακόμα είμαι σε φάση έρευνας και οι γνώσεις μου είναι πάμφτωχες :p.
αγαπημένη με διαφορά οι κλέφτες αλλά θα κάνω ένα σύντομο τοπ10:
1. ladri di biciclette
2.rocco e i suoi fratelli
3. cinema il paradiso
4. la vita e bella
5. la dolce vita
6. mamma roma
7. il conformista
8. la strada
9. il gattopardo
10. 8 1/2
academy, ευχαριστώ! τι εννοείς ότι τώρα εξηγείται; σου φάνηκε λίγο...περίεργη;
εγώ πάντως, παιδιά, δεν το φαντάστηκα καθόλου ότι είχε πάθει εγκεφαλικό. μια χαρά ο άνθρωπος. αν και εδώ που τα λέμε, είχε κάποιες εμμονές.;p
Δέσποινα, ευχαριστώ για το σχόλιο! Μονρόε ε; ποιος να τη ξεχάσει αλήθεια; μέχρι κι εμείς οι γυναίκες την θαυμάζουμε!
πίσω στο καλό ιταλικό σινεμά! χεχεχε...φυσικά και περιμένω γνώμες! φιλιά!
Eskli χαρά μου να μιλώ με ανθρώπους που αγαπούν την 7η! Μια χαρά τα συμπυκνώνεις, εγώ πλατιάζω και φλυαρώ συνέχεια και στο τέλος γίνομαι κουραστικός.
Μάμα Ρόμα:
Το Ακατόνε σίγουρα, θα σε κατενθουσιάσει αν και δεν είναι καθαρόαιμος ιταλικός νεορεαλισμός. Και το "Κατα Ματθαίον Ευαγγέλιο" θα σου αρέσει νομίζω. Αν θέλεις ρίξε μια ματιά στο αφιέρωμά μου για τον ιταλικό νεορεαλισμό (οι κλέφτες είναι το ρετιρέ του)!
Σε καταλαβαίνω για το "Σαλό". ;)
Να το δεις, όμως!
Άσε με ρε Eskli, άκου πάμφτωχες γνώσεις;! :/
Αν και έλεγα πως δε θα το κάνω, δεν κκρατήθηκα! :Ρ
ΤΟΠ-5 ιταλικών ταινιών:
1. 8½ (η κορυφαία φελινική στγιμή)
2. Salò o le 120 giornate di Sodoma (η παζολινική αντίληψη της Κόλασης)
3. Ladri di Biciclette (το αποκορύφωμα του ιταλικού νεορεαλισμού)
4. Il Gattopardo (κινηματογραφική "όπερα")
5. La battaglia di Algeri (το ιταλικό "Θωρηκτό Ποτέμκιν")
Οι 5 πιο αγαπημένοι μου Ιταλοί σκηνοθέτες:
1. Federico Fellini
(άραγε τι έκανε αυτός ο άνθρωπος; κωμωδία, δράμα, αυτοβιογραφία, ντοκιμαντέρ, ρεαλισμό, σουρεαλισμό, μυθοπλασία...ποίηση έκανε...η μεγαλύτερη ιδιοφυία του κινηματογράφου*)
2. Pier Paolo Pasolini
(φιλόσοφος, δεν έβαλε χαλινάρι στις απόψεις του και τον φάγανε!)
3. Michelangelo Antonioni
(μάγος, ποιητής)
4. Luchino Visconti
(ο κόκκινος κόμης)
5. Roberto Rossellini
(ο μετρ του νεορεαλισμού)
*μετά τον Τσάπλιν, φυσικά! (μην ξεχνιόμαστε:))
Άσχετο: Μήπως είδες τον "Καιρό των Τσιγγάνων";
Τα αφιερώματά σου είναι οδηγός, τα έχουμε πει αυτά! ;) θα προσπαθήσω να βρω μερικές κι από αυτές που πρότεινες και να τις δω θεού θέλοντος και χρόνου επιτρέποντος...
Ο Φελίνι μεγάλος μάστορας, ο Παζολίνι αντι-κονφορμίστας, τον αντονιόνι δεν τον καταλαβαίνω (έχω δει Έκλειψη, Χρονικό μιας αγάπης και Κόκκινη έρημο), ο βισκόντι λατρεμένος, ροσελίνι...εδώ είμαι αδιάβαστη. θα τον ψάξω όμως...από πού προτείνεις να αρχίσω;
από το πιο σύγχρονο ιταλικό σινεμά τι προτιμάς;
όχι δυστυχώς δεν τους είδα ακόμα τους τσιγγάνους...:( :(
eskli νομιζω οτι το εχει ο Παπασωτηριου σε εκδοσεις Πατακη!
Απο Βισκοντι, οσα δεν εχεις δει:
Ossessione: το ντεμπουτο του Βισκοντι, ταινιαρα και μεσα στις κορυφαιες του!
La terra trema: Η ζωη μιας οικογενειας ψαραδων σε ενα ψαροχωρι της Σικελιας και η παλη τους για επιβιωση. Μπορει το θεμα να μην "τραβαει" και η μεγαλη διαρκεια (2,5 ωρες) να απωθει, αλλα προκειται για ακομη ενα λυρικο αριστουργημα!
Bellissima: Απο τα πιο αντιπροσωπευτικα δειγματα του ιταλικου νεορεαλισμου (παρεμπιπτοντως απο τα αγαπημενα μου κινημ/κα κινηματα).
Morte a Venezia: η τραγικη πορεια προς τον θανατο ενος ανθρωπου που «τρελλαθηκε» αντικρυζοντας την υπερτατη ομορφια σε παραλληλισμο με τον ξεπεσμο και τον «θανατο» της αριστοκρατιας. Επος!
Ο «Ξενος» του Καμυ ειναι πραγματικο αριστουργημα, ωστοσο δεν εχω δει την ταινια του Βισκοντι..
Να' σαι καλά! ;)
Από Rossellini σου προτείνω το "Roma, citta aperta" (αριστούργημα - η πρώτη ταινία του ιταλικού νεορεαλισμού - θα το λατρέψεις).
Αν σου αρέσει αυτή σύνεχισε με "Paisa" και "Germania, anno zero". Άλλη μια αγαπημένη είναι και το "Voyage to Italy".
Κοίτα, κακά τα ψέματα, αλλά ο σύγχρονος ιταλικός είναι πολύ φτωχός.
Aμέσως μου έρχεται στο μυαλό ο ανθρώπινος και σαρκαστικός Nanni Moretti που μου αρέσει πολύ και από τη φιλμογραφία του ξεχωρίζω αυτές τις 3 ταινίες:
1. La messa è finita (4,5/5)
2. Aprile (4/5)
3. Caro diario (4/5)
Μετά μου αρέσει πολύ και ο Paolo Sorrentino:
1. Le conseguenze dell'amore (4,5/5)
2. Il divo (4/5)
Ο Giuseppe Tornatore:
1. Nuovo Cinema Paradiso (5/5)
2. Stanno tutti bene (3,5/5)
3. Una pura formalità (3,5/5)
Από εκεί και μετά κάποιες σκόρπιες ταινίες που είχαν ενδιαφέρον: H Ζωή είναι Ωραία, Το Κορίτσι της Λίμνης, Γόμορρα, Ανάμεσα, Το δωμάτιο του γιου μου, Mediterraneo, Εγώ δε Φοβάμαι...
Γενικά, μέτρια πράγματα, δυστυχώς!
Τρέξε!!! ;)
Μike, ευχαριστώ! Θα το ψάξω το βιβλίο! Θέλω σίγουρα να το διαβάσω!;)
Eυχαριστώ επίσης για τις προτάσεις...Και μένα μ'αρέσει ο νεορεαλισμός αν και δεν έχω δει πολλές αντιπροσωπευτικές!
Η ταινία του "Ξένου" ήταν τόσο δυσεύρετη που αναγκάστηκα να τη δω μεταγλωττισμένη στα γερμανικά και αγγλικούς υπότιτλους! ;p
Monsieur Hulot, οκ θα τον έχω υπόψιν μου τον Ροσελίνι και τις προτάσεις σου!Ευχαριστώ!...(να δω πότε θα προλάβω να δω τόσες ταινίες)
Χμ ναι ο σύγχρονος ιταλικός έχει πέσει αρκετά σε σύγκριση με τα μεγαλεία του παρελθόντος...
Από Μορέτι έχω δει "Caro diario" και "Το δωμάτιο του γιου". Μου άρεσαν και οι δύο.
Το "il divo" το είδα πριν κάμποσο καιρό (πού αλλού;) στην ετ1. καλό!΄
Από τορνατόρε έχω δει "Σινεμά ο παράδεισος" (τέλειο!), Μαλένα (συμπαθητική), "ο θρύλος του 1900" (μέτρια) και Baaria (καλό).
Πολύ ωραίες κι αυτές που προτείνεις...δεν έχω δει το γομόρρα και το mediterraneo!
Eυχαριστώ και πάλι για τις προτάσεις!;)
Twra p vlepeis k gossip girl exeis ginei h agaphmenh m blogger epishmws!thanks gia t comment agaph :) filiaaa!!!
Ευχαριστώ Δέσποινα!!! Να'σαι καλά!
Γεια σας, ψάχνω μια ιταλική ταινία, αρκετά παλιά αλλά όχι ασπρόμαυρη όπου ένα παιδί ζει με την μητέρα του και τον αδερφό του. Ο αδερφός του κάποια στιγμή πεθαίνει (δεν θυμάμαι τον λόγο) και το παιδί βρίσκει ένα σκύλο και τον παίρνει στο σπίτι. Στο τέλος το αγοράκι πνίγεται σε μια λίμνη και ο σκύλος που ήταν μαζί του ψάχνει η μητέρα του αγοριού για να την ειδοποιήσει. Τελευταία σκηνή, μετά από μέρες η μητέρα νεκρή δίπλα στο νεκρό γιο της και ο σκύλος εξαγριωμένος μέσα στο σπίτι ακούει την αστυνομία να προσπαθεί να μπει στο σπίτι, ανοίγουν την πόρτα, ο σκύλος πηδάει έξω και τον σκοτώνουν.
ενημερώστε με σας παρακαλώ στο email marita_4_ever@yahoo.gr μου αν γνωρίζεται για ποια ταινία ψάχνω. Ευχαριστώ εκ των προτέρων.
Δυστυχώς δεν γνωρίζω την ταινία που περιγράφεις. Ευχαριστούμε για την επίσκεψη!
Δημοσίευση σχολίου