Βαθμολογία 10/10
Η Βαλεντίν είναι 23 ετών. Φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης, μοντέλο. Κάποια νύχτα χτυπάει με το αυτοκίνητό της ένα σκυλί. Ο ιδιοκτήτης του είναι δικαστής. 65 ετών. Ένας κυνικός άνθρωπος, απομονωμένος, ψυχρός και ασυγκίνητος που απολαμβάνει να παρακολουθεί τους γείτονες μέσα από το παράθυρο.
Έχω βρεθεί πολλές φορές στο σημείο να μην ξέρω πώς να αρχίσω αλλά και τι να γράψω για μία ταινία. Και είναι ακόμα πιο δύσκολο όταν έχεις απέναντί σου αληθινά διαμάντια. Όχι ιδιαίτερα ακριβές παραγωγές, εφέ, stars, στρας. Αλλά πραγματικές καταθέσεις ψυχής, ταινίες απλές σεναριακά αλλά τόσο κοντά στον άνθρωπο και στη ζωή.
Ολοκληρώνοντας λοιπόν την τριλογία με τα τρία χρώματα ο Κισλόφσκι (συμπαθάτε με αν δεν το λέω σωστά) μας μιλάει για το Κόκκινο. Όπως και στις δύο προηγούμενες ταινίες, το χρώμα συμβολίζει μία από τις 3 θεμελιώδεις αρχές του γαλλικού έθνους: liberte, egalite, fraternite-ελευθερία, ισότητα, αδελφοσύνη. Παντού κυριαρχεί το κόκκινο μοτίβο: μέσα από τα φώτα, τα πλάνα στον δρόμο, 'τυχαία' αντικείμενα, έπιπλα κλπ. Είναι η αδελφοσύνη που συνδέει άτομα που προέρχονται από δύο εντελώς διαφορετικούς χώρους, διαφορετικής ηλικίας, φύλου, παρελθόντος. Χαρακτηριστική εξάλλου η σκηνή προς το τέλος της ταινίας, όπου η Βαλεντίν βοηθά μία ανήμπορη γριούλα να πετάξει ένα μπουκάλι στον κάδο απορριμάτων...
Στην τελευταία ταινία του ο Κισλόφσκι κάνει ένα ευφυές δοκίμιο για τις σύγχρονες σχέσεις και την αδυναμία επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων. Για τη ζωή της πρωταγωνίστριας μαθαίνουμε μόνο μέσα από τα σύνομα τηλεφωνήματά της με το αγόρι της και τον αδερφό της. Μυστήριο πλανάται για το παρελθόν και το παρόν της, αφού η επικοινωνία είναι ολιγόλεπτη και μη ικανοποιητική. Απ'την άλλη, ο γέρος δικαστής αποφασίζει να αποσυρθεί από τον έξω κόσμο και παρακολουθεί τις ζωές των άλλων μέσα από την τηλεφωνική επικοινωνία τους. Ο Ογκύστ, ο νεαρός νομικός, του οποίου η ζωή είναι σαν ένα φλασμπακ στην ζωή του γέρου, μαθαίνει ότι η σύντροφός του τον απατά χωρίς να μάθει το γιατί, χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις.
Για πολλούς ο Κισλόφσκι ταυτίστηκε σ'αυτή την ταινία με τον ρόλο του Δικαστή. Ως κριτής και δημιουργός. Αν το καλοσκεφτούμε, είναι λες και ο δικαστής κινούσε τα νήματα της ιστορίας: αφήνοντας τον σκύλο να το σκάσει και οδηγώντας τελικά την Βαλεντίν σπίτι του, παρακολουθώντας τις ζωές των γειτόνων και έχοντας την δύναμη να (κατα)στρέψει την πορεία τους (όπως πχ όταν στέλνει την Βαλεντίν στο γειτονικό σπίτι για να αποκαλύψει στη γυναίκα ότι ο άντρας της την απατά). Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει εξάλλου την φανταστική σκηνή με το ναυάγιο όπου παρακολουθούμε τους επιζώντες (μεταξύ αυτών οι πρωταγωνιστές των δυο προήγουμενων ταινιών) και βλέπουμε το ίδιο ακριβώς πλάνο με εκείνο της διαφημιστικής αφίσας. Στημένο μεν, αριστουργηματικό δε. Και ο Κισλόφσκι (δικαστής) κάνοντας κριτική (δίκη) για όλο το έργο και την πορεία του κοιτάει αινιγματικά έξω από το παράθυρο ενώ το πλάνο της Βαλεντίν στο κόκκινο φόντο σβήνει σε μαύρο...
Οι τρεις ταινίες της σειράς κατά προτίμηση:
1. Rouge
2. Bleu
3. Blanc
Η Βαλεντίν είναι 23 ετών. Φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης, μοντέλο. Κάποια νύχτα χτυπάει με το αυτοκίνητό της ένα σκυλί. Ο ιδιοκτήτης του είναι δικαστής. 65 ετών. Ένας κυνικός άνθρωπος, απομονωμένος, ψυχρός και ασυγκίνητος που απολαμβάνει να παρακολουθεί τους γείτονες μέσα από το παράθυρο.
Έχω βρεθεί πολλές φορές στο σημείο να μην ξέρω πώς να αρχίσω αλλά και τι να γράψω για μία ταινία. Και είναι ακόμα πιο δύσκολο όταν έχεις απέναντί σου αληθινά διαμάντια. Όχι ιδιαίτερα ακριβές παραγωγές, εφέ, stars, στρας. Αλλά πραγματικές καταθέσεις ψυχής, ταινίες απλές σεναριακά αλλά τόσο κοντά στον άνθρωπο και στη ζωή.
Ολοκληρώνοντας λοιπόν την τριλογία με τα τρία χρώματα ο Κισλόφσκι (συμπαθάτε με αν δεν το λέω σωστά) μας μιλάει για το Κόκκινο. Όπως και στις δύο προηγούμενες ταινίες, το χρώμα συμβολίζει μία από τις 3 θεμελιώδεις αρχές του γαλλικού έθνους: liberte, egalite, fraternite-ελευθερία, ισότητα, αδελφοσύνη. Παντού κυριαρχεί το κόκκινο μοτίβο: μέσα από τα φώτα, τα πλάνα στον δρόμο, 'τυχαία' αντικείμενα, έπιπλα κλπ. Είναι η αδελφοσύνη που συνδέει άτομα που προέρχονται από δύο εντελώς διαφορετικούς χώρους, διαφορετικής ηλικίας, φύλου, παρελθόντος. Χαρακτηριστική εξάλλου η σκηνή προς το τέλος της ταινίας, όπου η Βαλεντίν βοηθά μία ανήμπορη γριούλα να πετάξει ένα μπουκάλι στον κάδο απορριμάτων...
Στην τελευταία ταινία του ο Κισλόφσκι κάνει ένα ευφυές δοκίμιο για τις σύγχρονες σχέσεις και την αδυναμία επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων. Για τη ζωή της πρωταγωνίστριας μαθαίνουμε μόνο μέσα από τα σύνομα τηλεφωνήματά της με το αγόρι της και τον αδερφό της. Μυστήριο πλανάται για το παρελθόν και το παρόν της, αφού η επικοινωνία είναι ολιγόλεπτη και μη ικανοποιητική. Απ'την άλλη, ο γέρος δικαστής αποφασίζει να αποσυρθεί από τον έξω κόσμο και παρακολουθεί τις ζωές των άλλων μέσα από την τηλεφωνική επικοινωνία τους. Ο Ογκύστ, ο νεαρός νομικός, του οποίου η ζωή είναι σαν ένα φλασμπακ στην ζωή του γέρου, μαθαίνει ότι η σύντροφός του τον απατά χωρίς να μάθει το γιατί, χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις.
Για πολλούς ο Κισλόφσκι ταυτίστηκε σ'αυτή την ταινία με τον ρόλο του Δικαστή. Ως κριτής και δημιουργός. Αν το καλοσκεφτούμε, είναι λες και ο δικαστής κινούσε τα νήματα της ιστορίας: αφήνοντας τον σκύλο να το σκάσει και οδηγώντας τελικά την Βαλεντίν σπίτι του, παρακολουθώντας τις ζωές των γειτόνων και έχοντας την δύναμη να (κατα)στρέψει την πορεία τους (όπως πχ όταν στέλνει την Βαλεντίν στο γειτονικό σπίτι για να αποκαλύψει στη γυναίκα ότι ο άντρας της την απατά). Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει εξάλλου την φανταστική σκηνή με το ναυάγιο όπου παρακολουθούμε τους επιζώντες (μεταξύ αυτών οι πρωταγωνιστές των δυο προήγουμενων ταινιών) και βλέπουμε το ίδιο ακριβώς πλάνο με εκείνο της διαφημιστικής αφίσας. Στημένο μεν, αριστουργηματικό δε. Και ο Κισλόφσκι (δικαστής) κάνοντας κριτική (δίκη) για όλο το έργο και την πορεία του κοιτάει αινιγματικά έξω από το παράθυρο ενώ το πλάνο της Βαλεντίν στο κόκκινο φόντο σβήνει σε μαύρο...
Οι τρεις ταινίες της σειράς κατά προτίμηση:
1. Rouge
2. Bleu
3. Blanc
8 σχόλια:
Π'εντε αστεράκια είναι λίγα.Δεν μπορώ να πώ τίποτα για την τριλογία του Κισλόφσκι.Με σημάδεψε τις αγαπάω πολύ και τις τρείς ταινίες,το Κόκκινο ήταν το απόγειο της θεματικής της τριλογίας έχω όμως μία ψύχωση με το Ασπρο!!!
Καλημέρα ακάντεμι.
Πραγματικά είναι λίγο να το πεις αριστούργημα. Όλη η τριλογία αληθινό έπος...εγώ τις βάζω με αύξουσα σειρά όπως έγραψα παραπάνω. σίγουρα στο μέλλον θα τις ξαναδώ και τις3.
Εχω δει το «Κοκκινο» 3 φορες και απο 1 τα «Μπλε», «Ασπρο», οποτε φαινεται... ποια απο την "Τριλογια των χρωματων" μου αρεσε περισσοτερο!
Φανταστικη ταινια, απο τις καλυτερες / σημαντικοτερες δημιουργιες στην ιστορια του κινηματογραφου. Μαγικος Κισλοφσκι.. :))
Εγώ για κάποιο λόγο που αγνοώ έχω δει "Μπλε" και "Άσπρο" και όχι το τρίτο μέρος. Απ' ό,τι φαίνεται μεγάλο σφάλμα μου. Από τις άλλες δύο προτιμώ τη "Μπλε".
Hey there!molis eida t blog s enthousiatshka!mia cinefil k malista ellinida m thn opoia exw koino gousto stis tainies ap'oti vlepw. latreuw to italiko/galliko/ispaniko cinema, tis amerikanikes tainies epoxhs k gnk t kalo cinema!apo thn trilogia t kieslowski protimw t ble k thna asprh.h kokkinh d m arese k toso.episis latreuw t dekalogo.exw dei t perissotera k exw enthousiastei!s kanw follow k s euxaristw gia t join sto blog m.Filiaaa!
Mike, συμφωνώ απόλυτα! Η κορύφωση της τριλογίας σε αυτό το μαγικό αριστούργημα. ;)
moody, κι εγώ ήθελα καιρό να τη δω αλλά δεν έβρισκα ευκαιρία ;) νομίζω ότι πιθανόν να σ'αρέσει περισσότερο από το μπλε και το άσπρο...από τα τελευταία κι εγώ προτιμώ το μπλε!
Δέσποινα μου, καλωσήρθες και ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο!!!
Απ'ότι βλεπω όντως έχουμε τα ίδια γούστα...ωραία, ευκαιρία να γνωριστούμε καλύτερα! Θα παρακολουθώ κι εγώ το δικό σου blog!
Δημοσίευση σχολίου