Una giornata particolare (1977)

Βαθμολογία 9/10

Στις 8 Μαΐου του 1938 ο Χίτλερ επισκέπτεται στη Ρώμη τον Μουσολίνι. Κοσμοσυρροή στους δρόμους και στις πλατείες, άδειες οι πολυκατοικίες και τα σπίτια. Με εξαίρεση την Αντονιέτα και τον Γκιαμπριέλε. Εκείνη, νοικοκυρά, πιστή σύζυγος και μητέρα 6 (!) παιδιών, μένει στο σπίτι όλη μέρα, κάνοντας τις δουλειές και ετοιμάζοντας το φαγητό για όλη την οικογένεια. Εκείνος, πρώην ραδιοφωνικός εκφωνητής, αντίθετος με την ιδεολογία του φασισμού και κρυφά ομοφυλόφιλος. Η συνάντησή τους θα αρχίσει και θα τελειώσει αναπάντεχα εκείνη την ξεχωριστή μέρα, η οποία όμως θα έχει αλλάξει σημαντικά την ζωή της Αντονιέτα.

Η γλυκόπικρη ταινία του Ετόρε Σκόλα σκιαγραφεί εξαιρετικά τους χαρακτήρες και τους ρόλους της κοινωνίας της τότε φασιστικής Ιταλίας. Η Αντονιέτα έχει μάθει από μικρή τι προορίζεται να γίνει: εκτελώντας υπάκουα τις εντολές του συζύγου της, υπομένοντας την απιστία και την αδιαφορία, ζώντας για να φροντίζει το σπίτι και όλα τα άλλα μέλη πλην του εαυτού της. Ο Γκαμπριέλε προσπαθεί να αψηφήσει το πρότυπο του άντρα-παντοδύναμου επιβήτορα- αλλά και να απορρίψει την φασιστική ιδεολογία εκφράζοντας απόψεις που εκπλήσσουν ή ακόμα κι εκνευρίζουν την ανυποψίαστη Αντονιέτα. Οι δυο τους θα περάσουν μια μέρα όπου ο ένας θα ανακαλύψει τον άλλο, θα γελάσουν, θα φωνάξουν, θα πουν πράγματα που πληγώνουν αλλά που δεν παύουν να είναι η αλήθεια,  θα τσακωθούν, θα ενωθούν ερωτικά αλλά στο τέλος θα επιστρέψουν πίσω στη ζωή όπως την γνωρίζουν. Μέσα στην αγριότητα και στην σκληρότητα του φασιστικού καθεστώτος, δύο σύμβολα της καταπίεσης θα υψώσουν την γροθιά τους βουβά.

Και οι δύο καταλαβαίνουν τι περνάει ο καθένας. Μέσα από τον οίκτο γεννιούνται συναισθήματα τρυφερότητας και στοργής, μία ειλικρινής σχέση αγάπης όχι όμως καθαρά ερωτική. Και οι δύο πονούν, κι είναι ακριβώς αυτό που τους ενώνει και τους δένει βαθιά. Δεν ήταν παρά δύο απλοί καθημερινοί άνθρωποι, δύο ανυποψίαστοι γείτονες, δύο ψυχές που δεν είχαν αντιληφθεί ότι εκείνη ακριβώς η μέρα θα άλλαζε τη ζωή τους.

Οι διάλογοι είναι αριστοτεχνικά βαλμένοι πάνω από το φόντο της ραδιοφωνικής εκπομπής του ιστορικού γεγονότος που ακούγεται καθόλη τη διάρκεια της μέρας. Η σκηνή στην ταράτσα με τα απλωμένα ρούχα απλά αριστουργηματική όπως επίσης και εκείνη που σαν δύο σκιές διπλώνουν από τη μία στην άλλη το λευκό σεντόνι. Όμορφη και προσεγμένη σκηνοθεσία και οι ερμηνείες των δύο κολοσσών (Σοφία Λόρεν και Μαρτσέλο Μαστρογιάνι) απλά κορυφαίες.