Βαθμολογία 8/10
Η ταινία παρουσιάζει την ιστορία ενός από τους πιο διάσημους πίνακες ζωγραφικής που ζωγράφισε ο Ολλανδός Γιόχαν Βερμέρ τον 17ο αιώνα. Η Σκάρλετ Γιόχανσον υποδύεται την Χριτ, μία υπηρέτρια που θα γίνει η βοηθός και μετέπειτα η πηγή έμπνευσης και το μοντέλο για τον ζωγράφο (Κόλιν Φερθ).
Η άψογη αισθητική και σκηνογραφία σε μεταφέρει στο Δουβλίνο του 17ου αιώνα. Όλη η ταινία δημιουργεί την εντύπωση ενός πίνακα: πανδαισία χρωμάτων τόσο στην περιγραφή εξωτερικών χώρων (κανάλια) όσο και εσωτερικών (το εργαστήριο, το υπόλοιπο σπίτι). Επίσης, αρκετά καλή ερμηνευτική προσέγγιση των χαρακτήρων από τους δυο πρωταγωνιστές αν και ελάχιστα γνωρίζουμε για τον ίδιο τον ζωγράφο αλλά και για την αληθινή ιστορία που κρύβεται πίσω από τον πίνακα.
Ενώ δεν υπάρχει καμία σεξουαλική επαφή μεταξύ της Χριτ και του Βερμέερ είναι καταπληκτικός ο τρόπος με τον οποίο ο σκηνοθέτης αφήνει τον ερωτισμό να διαχυθεί ανάμεσα στους δυο (υπέροχη η σκηνή που της βάζει το σκουλαρήκι). Και είναι βέβαια μια ταινία όχι απλά για έναν πίνακα αλλά για την εμμονή και όλες τις εκφράσεις της (στην τέχνη, στην προσωπική ζωή, στην καθημερινότητα). Ο ζωγράφος στην ουσία ερωτεύεται την Ιδέα και όχι την γυναίκα. Η νεαρή υπηρέτρια εκφράζει την αγνότητα, την αθωότητα, την ομορφιά, τον αισθησιασμό. Περνά κι η ίδια μια φάση που την ωριμάζει και την μετατρέπει από κορίτσι σε γυναίκα. Πέρα από αυτά, η ταινία που βασίστηκε στο ομώνυμο βιβλίο (1999) της Τρέισυ Σεβαλιέ θίγει και το θεμα της επιρροής των χρηματοδοτών (ή παραγωγών) στον καλλιτέχνη.
Τέλος μπορώ να πω ότι συνολικά μου άρεσε. Με συνεπήρε κυρίως η καταπληκτική κινηματογράφηση αλλά και η ιδέα, που πιστεύω βασανίζει κάθε απλό καθημερινό άνθρωπο όταν αντικρίζει ένα πίνακα, του να δεις πίσω από τον καμβά, να αφουγκραστείς τις σκέψεις και να νιώσεις το βλέμμα του ζωγράφου καθώς φιλοτεχνεί ένα από τα μετέπειτα αριστούργηματά του...
Η ταινία παρουσιάζει την ιστορία ενός από τους πιο διάσημους πίνακες ζωγραφικής που ζωγράφισε ο Ολλανδός Γιόχαν Βερμέρ τον 17ο αιώνα. Η Σκάρλετ Γιόχανσον υποδύεται την Χριτ, μία υπηρέτρια που θα γίνει η βοηθός και μετέπειτα η πηγή έμπνευσης και το μοντέλο για τον ζωγράφο (Κόλιν Φερθ).
Η άψογη αισθητική και σκηνογραφία σε μεταφέρει στο Δουβλίνο του 17ου αιώνα. Όλη η ταινία δημιουργεί την εντύπωση ενός πίνακα: πανδαισία χρωμάτων τόσο στην περιγραφή εξωτερικών χώρων (κανάλια) όσο και εσωτερικών (το εργαστήριο, το υπόλοιπο σπίτι). Επίσης, αρκετά καλή ερμηνευτική προσέγγιση των χαρακτήρων από τους δυο πρωταγωνιστές αν και ελάχιστα γνωρίζουμε για τον ίδιο τον ζωγράφο αλλά και για την αληθινή ιστορία που κρύβεται πίσω από τον πίνακα.
Ενώ δεν υπάρχει καμία σεξουαλική επαφή μεταξύ της Χριτ και του Βερμέερ είναι καταπληκτικός ο τρόπος με τον οποίο ο σκηνοθέτης αφήνει τον ερωτισμό να διαχυθεί ανάμεσα στους δυο (υπέροχη η σκηνή που της βάζει το σκουλαρήκι). Και είναι βέβαια μια ταινία όχι απλά για έναν πίνακα αλλά για την εμμονή και όλες τις εκφράσεις της (στην τέχνη, στην προσωπική ζωή, στην καθημερινότητα). Ο ζωγράφος στην ουσία ερωτεύεται την Ιδέα και όχι την γυναίκα. Η νεαρή υπηρέτρια εκφράζει την αγνότητα, την αθωότητα, την ομορφιά, τον αισθησιασμό. Περνά κι η ίδια μια φάση που την ωριμάζει και την μετατρέπει από κορίτσι σε γυναίκα. Πέρα από αυτά, η ταινία που βασίστηκε στο ομώνυμο βιβλίο (1999) της Τρέισυ Σεβαλιέ θίγει και το θεμα της επιρροής των χρηματοδοτών (ή παραγωγών) στον καλλιτέχνη.
Τέλος μπορώ να πω ότι συνολικά μου άρεσε. Με συνεπήρε κυρίως η καταπληκτική κινηματογράφηση αλλά και η ιδέα, που πιστεύω βασανίζει κάθε απλό καθημερινό άνθρωπο όταν αντικρίζει ένα πίνακα, του να δεις πίσω από τον καμβά, να αφουγκραστείς τις σκέψεις και να νιώσεις το βλέμμα του ζωγράφου καθώς φιλοτεχνεί ένα από τα μετέπειτα αριστούργηματά του...
6 σχόλια:
Πράγματι πολύ καλή ταινία, αν και εμένα με άγγιξε κάπως λιγότερο, με όντως καταπληκτική κινηματογράφηση και υπέροχη μουσική από τον Alexandre Desplat (δεν μπορούσα να το κλείσω μόλις έπεσαν οι τίτλοι τέλους)...
Ψηλόκαρδε η μουσική του είναι πράγματι αριστουργηματική και ταιριαστή. Από τα καλύτερα που έχω ακούσει!
Ατμοσφαιρικότατο και επιτυχημένο μπορεί να μήν αναγνωρίστηκε όσο του άξιζε αλλά γνωρίσαμε τον Desplat που εκείνη την χρονιά μαζί με το Birth έδωσε τα καλύτερα soundtracks που έχει γράψει ακόμα και εώς τώρα.
Όντως υποτιμημένη θα έλεγα. Συμφωνώ ακάντεμι υπέροχο σάουντρακ. Ο Ντεσπλά έχει γράψει και για το The Painted Veil ε?
Καλημέρα.
Συμφωνω με το ότι είναι μαλλόν υποτιμημένη ταινία. Παντως θα έλεγα ότι ισορροπεί όμορφα ανάμεσα στην εξωτερική δίασταση της δράσης και την εσωτερική σχέση των δύο πρωταγωνιστών.
το soundtrack είναι απογειωτικό για την ταινία.
Καλημέρα Φιντέλιο! Καλωσήρθες!Σ'ευχαριστώ για το σχόλιο!
Δημοσίευση σχολίου