Βαθμολογία 5/10
Υπόθεση:
Ο νεοεκλεγείς Πάπας, παθαίνει κρίση πανικού λίγο πριν βγει στο μπαλκόνι του Άγιου Πέτρου για να χαιρετήσει τους πιστούς, οι οποίοι περιμένουν ώρες ατελείωτες για να τον δούνε.
Σχόλια:
Ξεκινάει με ψηλές προσδοκίες για τη συνέχεια, ενώ όλοι εμείς περιμένουμε μια σφοδρή σάτυρα του Βατικανό και των θεσμικών και μη οργάνων του. Με φόντο τις διαδικασίες εκλογής του νέου Πάπα και χλιαρές στιγμές κωμικότητας και χιούμορ, αναπτύσσει έναν προβληματισμό σχετικά με την ύπαρξη του κάθε ανθρώπου αλλά και την ιερότητα του Προσώπου του Πάπα. Προσπαθεί πολύ αλλά δεν τα καταφέρνει και τόσο καλά γιατί φαίνεται ότι οποιοδήποτε βάθος αυτού του προβληματισμού έχει κρυφτεί πίσω από την επιφάνεια ή ότι "φιλτραρίστηκε" καλά από το Βατικανό πριν προβληθεί στις αίθουσες.
Ταινίες του Μορέτι έχω δει (Stanza del Figlio, Caro Diario) και μπορώ να πω ότι ήταν ανώτερες σε σχέση με αυτή. Για τον απλούστερο λόγο ότι στο τέλος μένεις με την απορία: Τι είδα τώρα; Τι ήθελε να δω; Κωμική σκιαγράφηση των στρουμπουλών γέρικων κορμιών των καρδιναλίων να παίζουν μπιτς-βόλεϊ; Τον νεοεκλεγή Πάπα να γυρίζει στη Ρώμη παρατηρώντας ανθρώπους και μονολογώντας αφού έχει συνειδητοποιήσει ότι βρίσκεται σε λάθος πόστο; Πόσο με αγγίζει εμένα αυτό; Ίσως θέλει να δείξει μέσα από αυτό την υποκρισία και την "φτιαχτή" πλευρά της ιερότητας που περιβάλλει το Βατικανό αλλά και να μιλήσει ευθέως σε μας σχετικά με τις αποφάσεις που πρέπει να πάρουμε και πόσο αυτές επηρεάζουν τη ζωή και προσωπικότητά μας.
Κάπου στο βάθος αχνοφαίνεται το ώριμο ταλέντο του Μορέτι και ο προβληματισμός του. Ωστόσο, μια ταινία που θα μιλάει καθάρα και ξάστερα για την Εκκλησία είναι λίγο δύσκολο για πρακτικούς λόγους να δούμε. Για την ιστορία, το άτομο με το οποίο πήγα σινεμά,... το σκούντηξα 4 φορές!
Υπόθεση:
Ο νεοεκλεγείς Πάπας, παθαίνει κρίση πανικού λίγο πριν βγει στο μπαλκόνι του Άγιου Πέτρου για να χαιρετήσει τους πιστούς, οι οποίοι περιμένουν ώρες ατελείωτες για να τον δούνε.
Σχόλια:
Ξεκινάει με ψηλές προσδοκίες για τη συνέχεια, ενώ όλοι εμείς περιμένουμε μια σφοδρή σάτυρα του Βατικανό και των θεσμικών και μη οργάνων του. Με φόντο τις διαδικασίες εκλογής του νέου Πάπα και χλιαρές στιγμές κωμικότητας και χιούμορ, αναπτύσσει έναν προβληματισμό σχετικά με την ύπαρξη του κάθε ανθρώπου αλλά και την ιερότητα του Προσώπου του Πάπα. Προσπαθεί πολύ αλλά δεν τα καταφέρνει και τόσο καλά γιατί φαίνεται ότι οποιοδήποτε βάθος αυτού του προβληματισμού έχει κρυφτεί πίσω από την επιφάνεια ή ότι "φιλτραρίστηκε" καλά από το Βατικανό πριν προβληθεί στις αίθουσες.
Ταινίες του Μορέτι έχω δει (Stanza del Figlio, Caro Diario) και μπορώ να πω ότι ήταν ανώτερες σε σχέση με αυτή. Για τον απλούστερο λόγο ότι στο τέλος μένεις με την απορία: Τι είδα τώρα; Τι ήθελε να δω; Κωμική σκιαγράφηση των στρουμπουλών γέρικων κορμιών των καρδιναλίων να παίζουν μπιτς-βόλεϊ; Τον νεοεκλεγή Πάπα να γυρίζει στη Ρώμη παρατηρώντας ανθρώπους και μονολογώντας αφού έχει συνειδητοποιήσει ότι βρίσκεται σε λάθος πόστο; Πόσο με αγγίζει εμένα αυτό; Ίσως θέλει να δείξει μέσα από αυτό την υποκρισία και την "φτιαχτή" πλευρά της ιερότητας που περιβάλλει το Βατικανό αλλά και να μιλήσει ευθέως σε μας σχετικά με τις αποφάσεις που πρέπει να πάρουμε και πόσο αυτές επηρεάζουν τη ζωή και προσωπικότητά μας.
Κάπου στο βάθος αχνοφαίνεται το ώριμο ταλέντο του Μορέτι και ο προβληματισμός του. Ωστόσο, μια ταινία που θα μιλάει καθάρα και ξάστερα για την Εκκλησία είναι λίγο δύσκολο για πρακτικούς λόγους να δούμε. Για την ιστορία, το άτομο με το οποίο πήγα σινεμά,... το σκούντηξα 4 φορές!
8 σχόλια:
Συμφωνώ μαζί σου, με την μόνη διαφορά ότι εγώ είμαι πιο σκληρός με την ταινία.
Αποτυχημένη θα χαρακτήριζα την προσπάθεια του Μορέτι να μπει στα ενδότερα του Βατικανού. Αδύναμη ταινία στο σύνολό της και ειδικά το σενάριό της όπου οδηγούσε πολλές φορές τις καταστάσεις σε αμηχανία (το όλο σκηνικό με το τουρνουά βόλεϊ προσωπικά μου φάνηκε γελοίο, με τις σκηνοθετικές "πιρουέτες" του Μορέτι). Για την σκηνοθεσία δεν το συζητάω καν. Ανύπαρκτη. Εκεί που με απογοήτευσε περισσότερο είναι στο θέμα της ψυχανάλυσης όπου πέρασε και δεν ακούμπησε. Κρίμα διότι θα μπορούσε να την χρησιμοποιήσει για να κάνει μα πραγματικά αιχμηρή και καυστική σάτιρα προς το Βατικανό. Από τα λίγα πράγματα που μου άρεσαν στην ταινία ήταν η ανθρώπινη πλευρά του Πάπα με τις αδυναμίες του (πολύ καλός ο Μισέλ Πικολί) και το φινάλε του –SPOILER-- όπου για να πω την αλήθεια δεν περίμενα ότι θα παραιτηθεί κι αυτό ήταν μια ευχάριστη έκπληξη –SPOILER--.
Με λίγα λόγια όσο η κάμερα του Μορέτι ήταν μακριά από το Βατικανό και περιπλανιόταν στους δρόμους της Ρώμης κι επικεντρωνόταν στις ανθρώπινες αδυναμίες του Πάπα η ταινία κυλούσε σχετικά καλά. Όταν όμως επέστρεφε μέσα “Άβατο” του Βατικανού ήταν άστα να πάνε. Και για μένα αυτό λέει πολλά!
Κι εγώ από Μορέτι τις ίδιες ταινίες έχω δει. Δεν θα έλεγα ότι με αγγίζει το σινεμά του.
1,5/5: Μέτρια
Mου αρέσει γενικά το σινεμά του. Εδώ με απογοήτευσε πολύ. Θα συμφωνήσω για τον Πικολί (πράγματι πολύ καλός) και για την σκηνή του μπιτς βόλεϊ(ήταν όντως λίγο γελοία-δεν κατάλαβα γιατί το έκανε).
Πραγματικά, δεν μπορώ να καταλάβω...μου δίνει την εντύπωση ότι "έκοψε" κάποια πραγματα για λόγους ευθιξίας αλλά το αποτέλεσμα είναι ακριβώς αυτό: ένα ψαλιδισμένο φόντο με επίκεντρο το τίποτα.
Ωστόσο, δεν μπορώ να παραβλέψω κάποιους-αχνούς έστω-προβληματισμούς.
Θα συμφωνήσω κι εγώ. Κάποιοι προβληματισμοί υπήρχαν, αλλά στην ουσία κι εμένα δεν μου είπε τίποτα.
(η ιδέα του βόλεϊ θυμάμαι ότι μου άρεσε..)
..ωστόσο δεν θυμάμαι κάτι παραπάνω --η ταινία έχει σβηστεί τελείως απ' τη μνήμη μου...
Ψηλόκαρδε είδες που λένε ότι ότι είναι οδυνηρό να θυμάσαι το ξεχνάει ο εγκέφαλος από μόνος του...χαχαχα τραγική σύμπτωση....
Χαίρομαι που συμφωνούμε! :)
Προσωπικά ελάχιστα με ενδιαφέρουν οι όποιοι προβληματισμοί πιθανόν να υπάρχουν σε μια ταινία, εάν το τελικό αποτέλεσμα δεν ικανοποιεί τα δικά μου κριτήρια (αμιγώς κινηματογραφικά και μη).
Δε νομιζω βεβαια οτι "φιλτραριστηκε" η κριτικη σκεψη του Μορετι απο το Βατικανο, διοτι η ρωμαιοκαθολικη εκκλησια ενοχληθηκε απο την ταινια. Μαλλον αυτολογοκριθηκε ο Ιταλος και δυστυχως δεν τολμησε να πει το κατι παραπανω..
Ειναι μια μετρια ταινια, οπου κραταμε τις προθεσεις του Μορετι, την (μικρη σε βαθμο) καυστικη ματια πανω σε "θρησκευτικα αβατα", "θεοποιηση ανθρωπων" και "ιεροποιηση θεσμων". Και φυσικα, πιστωνεται στο Μορετι η ευστοχη αντιθεση μεταξυ του Θεατρου στην αληθινη ζωη, που λατρευει ο ανθρωπος Πικολι και του "θεατρου" του Βατικανο, οπου καλειται να υποδυθει το ρολο του Παπα.
Τελος, ο Ιταλος ηθελε σιγουρα να σατιρισει και την ψυχαναλυση (ουτε αυτο ομως το πετυχαινει), οπου (κατα το Μορετι παντα) οι ιατροι του κλαδου δεν ειναι δα και τοσο σπουδαιοι, αφου συμβουλευουν απαντες, τη στιγμη που οι ιδιοι τα κανουν μανταρα στην προσωπικη τους ζωη.
Καλη αρχικη ιδεα, καλες προθεσεις, ελπιδοφορο ξεκινημα, μετριο αποτελεσμα!
Αντίθετα εγώ αναγνωρίζω τις φιλότιμες προσπάθειες ακόμα κι αν το αποτέλεσμα δεν είναι των προσδοκιών μου.
Mike νομίζω καταλαβαίνουμε γιατί δεν "τόλμησε" να πει κάτι παραπάνω. όπως είπα ελάχιστοι είναι αυτοί που στην τέχνη αλλά και γενικότερα μιλάνε καθαρά...
Συμφωνώ με το σχόλιο σου.
Δημοσίευση σχολίου