Zabriskie Point (1970)

Βαθμολογία 9/10

Θα σας πω μια ιστορία. Ο Θεός έδιωξε τον Αδάμ και την Εύα από τον παράδεισο γιατί έφαγαν το μήλο της αμαρτίας, (γιατί αντέδρασαν) και τους εξόρισε σε έναν τόπο αμαρτίας (βίας και εγκλήματος). Ο άνθρωπος όμως γνωρίζοντας ότι είναι παντοδύναμος, δεν το έβαλε κάτω και αποφάσισε να φτιάξει ο ίδιος, στην γη, τον δικό του παράδεισο. Έτσι, έφτιαξε μεγάλες πόλεις, δρόμους, αυτοκίνητα, αεροπλάνα, μαγαζιά, ρούχα, τηλεόραση, υπολογιστές, iphone, coca-cola, McDonald’s, τουριστικά θέρετρα, σεζλογνκ κτλ. Ήταν ευτυχισμένος. Δεν ήξερε, αλλά έτσι του έλεγαν ότι ήταν. Κάποια στιγμή όμως ο Αδάμ και η Εύα συναντήθηκαν ξανά τυχαία σε μια έρημο, μακριά από τη βουή και τις μεγάλες ταμπέλες. Εκεί συνειδητοποίησαν πόσο παγιδευμένοι ήταν όλον αυτό τον καιρό σε εκείνη την πόλη-τέρας που νομίζανε για παράδεισο. Μόνο με τα ρούχα που φορούσαν ήταν ασφαλείς, ενώθηκαν με τη μάνα-γη, ένιωσαν κάθε στοιχείο της φύσης και κατάλαβαν πόσο τυφλοί υπήρξαν. Ωστόσο, η πόλη-τέρας δεν θα τους άφηνε στην ησυχία τους. Τους καταδίωκε παντού, οι κανόνες της, τα στερεότυπά της, τα σωστά και τα λάθος της. Η Εύα έμεινε μόνη της και κοίταξε εκείνη την πόλη-τέρας. Κι εκείνη την κοίταξε με τα μεγάλα θεληματικά μάτια της. «Όχι!» φώναξε η Εύα και είδε την πόλη με όλα της τα κατασκευάσματα να γίνεται ένα σύννεφο σκόνης και να τυλίγεται σε φλόγες, σκάζοντας σε χίλια μικρά κομματάκια. Η Εύα μπήκε στο αυτοκίνητο και απομακρύνθηκε από την πόλη-τέρας χωρίς να ξέρει προς τα πού…

Η αγγλόφωνη αυτή ταινία του Ιταλού Michalangelo Antonioni (που χρηματοδοτήθηκε μάλιστα από τον Carlo Ponti) ξεκινά με μία συγκέντρωση νέων φοιτητών, μαύρων και λευκών: συζητούν για την επικείμενη κατάληψη του πανεπιστημίου. Έχω βαρεθεί να ακούω να βρίζουν την βία και τους αστυνομικούς να την ασκούν.

Ο πρωταγωνιστής μας, αφού ενεπλάκη σε μια σύγκρουση αστυνομικών-φοιτητών, φεύγει πετώντας (κυριολεκτικά!) από το πανεπιστήμιο κλέβοντας ένα ιδιωτικό αεροπλανάκι. Προσγειώνεται στην έρημο Zabriskie όπου και γνωρίζει την Ντάρια, μια όμορφη γραμματέα που κατευθύνεται προς το Φοίνιξ. Το Zabriskie Point πρόκειται για ένα μέρος με λοφίσκους από άλατα και γύψο, μια αποξηραμένη λίμνη. Με συνοδεία τα μουσικά ψυχεδελικά ακούσματα από τους Pink Floyd οι δυο νέοι περιπλανιούνται στο Zabriskie, μιλούν για την κοινωνία και την υποκρισία της, κάνουν έρωτα. Άκουσες τίποτα για την απεργία; -Ναι, θα πουν γι’ αυτή μόνο αν σκοτωθούν καμιά τρακοσαριά άνθρωποι…ή ένας μπάτσος,

Ο Antonioni βάζει στο στόχαστρο τη σάπια, υπό κατάρρευση, αμερικανική κοινωνία. Στην αρχή φανερή η ειρωνεία του εστιάζοντας σε ταμπέλες μεγάλων εταιρειών και καταστημάτων ή δείχνοντας την τοιχογραφία με τον αγρότη που πετά στα προβατάκια την τροφή τους…Όλη αυτή η κοινωνία βυθισμένη και παγιδευμένη στην κατανάλωση έχει χάσει τις αξίες της και τα όνειρά της; Μήπως έχει εμποδίσει στους νέους, το ίδιο της το μέλλον να χτίσουν αυτό το μέλλον με αγαθά ιδανικά; Και πώς μπορεί αυτός ο νέος να ξεφύγει από την κοινωνία-τέρας που τον χτυπά από παντού (τηλεόραση, ειδήσεις, εφημερίδες) προπαγανδίζοντας και διαμορφώνοντας συνειδήσεις; Προτιμώ την μουσική. –Ήθελα να απογειωθώ.