Βαθμολογία 8,5/10
Η έλξη, ο έρωτας, η ενοχή, ο φόβος αλλά και η τυφλή παραδοχή της μοίρας είναι τα συναισθήματα που κυριεύουν τους δύο πρωταγωνιστές αλλά περισσότερο την ηρωίδα. Και αυτό επειδή ακριβώς αρκεί να εξετάσουμε την θέση της στην κονωνία και στο θεσμό του γάμου: η απιστία ή το διαζύγιο φαίνονται να ήταν αδιανόητα πόσο μάλλον όταν ο κοινωνικός περίγυρος δεν δίσταζε να κουτσομπολεύσει και να λογοκρίνει (όπως πχ οι κυρίες που συναντά τυχαία στο εστιατόριο).
Η ιστορία παρουσιάζεται προφανώς από την οπτική γωνία της Λώρα, πράγμα που μας ταυτίζει ακόμα περισσότερο με τον γολγοθά που βιώνει η γυναίκα. Διότι θα ήταν όλα διαφορετικά αν τα βλέπαμε από τη σκοπιά του άντρα που έχει εμφανώς πιο ευνοούμενη κοινωνική θέση.
Το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας λαμβάνει χώρα στον σταθμό του τρένου. Και οι δύο ξέρουν ότι η σχέση τους δεν θα έχει μέλλον, θα τελειώσει σύντομα. Το ειδύλλιο τους ήταν μία στάση στη ζωή τους, μία όμορφη παύση στην μεγάλη διαδρομή του τρένου, του πέρασματός τους. Εξάλλου, εξαρχής, οι προορισμοί τους βρίσκονται σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Αυτό που μένει για να τους ενώσει είναι ο ενδιάμεσος σταθμός, σύντομος μεν ονειρικός δε. Δύσκολο όμως να υπερβούν τις κοινωνικές συμβάσεις και να κάνουν αυτό που πραγματικά επιθυμούν. Η μόνη λύση είναι η φυγή, ο βίαιος αποχωρισμός...Πολύ όμορφο το τέλος και ρεαλιστικό επίσης, όπως έπρεπε να είναι. Στην τελευταία σκηνή, ο άντρας της Λώρα, επειδή νόμιζε ότι ονειρευόταν την αγκαλιάζει και της λέει "Thank you for coming back to me". Αχ, και να'ξερες!
Σημ1: Είχε 3 υποψηφιότητες για Όσκαρ (Σκηνοθεσίας, Σεναρίου, Α' Γυναικείου)
Σημ2: Το soundtrack της ταινίας το εκπληκτικό Piano concerto No.2 του Ρακμάνινοφ
Η Λώρα συναντά έναν άγνωστο στο σταθμό του τραίνου. Πηγαίνουν σε διαφορετικές κατευθύνσεις αλλά η πρώτη τους… σύντομη συνάντηση, αποδεικνύεται αρκετή για να ανάψει τη σπίθα ενός, μελλοντικού κατά πως φαίνεται, έντονου ρομαντικού ειδυλλίου. Αυτός είναι γιατρός, παντρεμένος με παιδιά και αυτή ασχολείται με τα οικοκυρικά μιας και είναι επίσης παντρεμένη με παιδιά.
Μια κλασσική ταινία για τον ανεκπλήρωτο έρωτα. Η ταινία ξεκινά από το τέλος και η πρωταγωνίστρια κάνει μία φλας-μπακ αφήγηση, απευθυνόμενη στον σύζυγό της, λες και του εκμυστηριεύονταν τον μυστικό της έρωτα. Βρισκόμαστε λοιπόν στην Βρετανία της δεκαετίας του 40'. Η κοινωνική θέση των γυναικών ακόμα κατώτερη των ανδρών: ασχολούνται με τα οικοκυρικά, την φροντίδα των παιδιών, του συζύγου και η διασκέδασή τους περιορίζεται σε μια βόλτα στα μαγαζιά, στο δανεισμό ενός βιβλίου, στον κινηματογράφο κλπ. Όλα έμοιαζαν με μια συνηθισμένη Πέμπτη για την Λώρα, όταν μια τυχαία συνάντηση έφερε τα πάνω κάτω στη ζωή της. Η έλξη, ο έρωτας, η ενοχή, ο φόβος αλλά και η τυφλή παραδοχή της μοίρας είναι τα συναισθήματα που κυριεύουν τους δύο πρωταγωνιστές αλλά περισσότερο την ηρωίδα. Και αυτό επειδή ακριβώς αρκεί να εξετάσουμε την θέση της στην κονωνία και στο θεσμό του γάμου: η απιστία ή το διαζύγιο φαίνονται να ήταν αδιανόητα πόσο μάλλον όταν ο κοινωνικός περίγυρος δεν δίσταζε να κουτσομπολεύσει και να λογοκρίνει (όπως πχ οι κυρίες που συναντά τυχαία στο εστιατόριο).
Η ιστορία παρουσιάζεται προφανώς από την οπτική γωνία της Λώρα, πράγμα που μας ταυτίζει ακόμα περισσότερο με τον γολγοθά που βιώνει η γυναίκα. Διότι θα ήταν όλα διαφορετικά αν τα βλέπαμε από τη σκοπιά του άντρα που έχει εμφανώς πιο ευνοούμενη κοινωνική θέση.
Το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας λαμβάνει χώρα στον σταθμό του τρένου. Και οι δύο ξέρουν ότι η σχέση τους δεν θα έχει μέλλον, θα τελειώσει σύντομα. Το ειδύλλιο τους ήταν μία στάση στη ζωή τους, μία όμορφη παύση στην μεγάλη διαδρομή του τρένου, του πέρασματός τους. Εξάλλου, εξαρχής, οι προορισμοί τους βρίσκονται σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Αυτό που μένει για να τους ενώσει είναι ο ενδιάμεσος σταθμός, σύντομος μεν ονειρικός δε. Δύσκολο όμως να υπερβούν τις κοινωνικές συμβάσεις και να κάνουν αυτό που πραγματικά επιθυμούν. Η μόνη λύση είναι η φυγή, ο βίαιος αποχωρισμός...Πολύ όμορφο το τέλος και ρεαλιστικό επίσης, όπως έπρεπε να είναι. Στην τελευταία σκηνή, ο άντρας της Λώρα, επειδή νόμιζε ότι ονειρευόταν την αγκαλιάζει και της λέει "Thank you for coming back to me". Αχ, και να'ξερες!
Σημ1: Είχε 3 υποψηφιότητες για Όσκαρ (Σκηνοθεσίας, Σεναρίου, Α' Γυναικείου)
Σημ2: Το soundtrack της ταινίας το εκπληκτικό Piano concerto No.2 του Ρακμάνινοφ
10 σχόλια:
Aπο τις κορυφαιες στιγμες του Βρεττανικου σινεμα!
Ο σπουδαιος David Lean υπογραφει εδω, ενα υπεροχο ερωτικο μελοδραμα, που αφηγειται μια πλατωνικη σχεση και εναν απριορι καταδικασμενο ερωτα.
Δυναμικη σκηνοθεσια, εξοχη ασπρομαυρη φωτογραφια, μαγικο το κονσερτο για πιανο νο.2 του Rachmaninoff, εκφραστικες ερμηνειες απο το πρωταγωνιστικο διδυμο, "μελωδικα ακουσματα" τα σφυριγματα του τρενου, για ενα παλιομοδιτικο και γλυκαναλατο ρομαντζο, αλλα παραλληλα ρομαντικο και συγκινητικο φιλμ.
* Το 1999 η ταινια κατελαβε την 2η θεση στη λιστα με τις 100 καλυτερες βρετανικες, απο το Βρετανικο Ιντιτουτο.
ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ!!Αγαπημένο του CineAcademy.
Ενα σκουπιδάκι στο μάτι φένει κοντά δύο ανθρώπους που απο την αρχή είναι καταδικασμένοι να ζήσουν έναν σ'υντομο έρωτα.Η σκηνή στο τέλος με το σφύριγμα του τρένου που η κάμερα-πλάνο φέρνει δεξιά σαν να προσπαθεί να σπρώξει την Celia Johnston να τρέξει την θεωρώ Τοπ 5 all time classic scene from the past.
***** δαγκωτό.
Πάρα πολύ όμορφη ταινία του πολύ μεγάλου σκηνοθέτη David Lean. Από τις καλύτερες ταινίες ανεκπλήρωτου έρωτα. Τα είπες πολύ ωραία Eskli, όπως τα είπαν και οι προηγούμενοι από εμένα. Το κακό είναι ότι την είχα δει αρκετά παλιά και δεν την έχω και τόσο φρέσκια στην μνήμη μου.
4: Πολύ καλή
0: Κακή / 1: Μετριότατη / 2: Απλώς ενδιαφέρον / 3: Καλή / 4: Πολύ καλή / 5: Αριστούργημα
@crispy
Όντως. Πολύ αξιόλογο δείγμα βρετανικού κινηματογράφου!
@Mike
Πολύ ωραία τα συνόψισες! Υπέροχη σκηνοθεσία και συγκινητικό το κονσέρτο του Ρακμάνινοβ...Όντως παλιομοδίτικη η ταινία αλλά άκρως ρομαντική.
Δεν το θεωρώ τυχαίο που μπήκε στην 2η θέση. Είναι όντως πολύ καλή. Η 1η ποια είναι;
@academy
Αγαπημένη, ε; Αυτό είναι που νομίζω κι εγώ το δυνατό της σημείο..ότι είναι εξαρχής καταδικασμένος ο έρωτάς τους! Όσο για την τελευταία σκηνή...ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ!
@argiris
Συμφωνώ μαζι σου και ευχαριστώ!;)
Σίγουρα αν την ξαναδεις θα την θυμηθείς καλύτερα...Πάντως,(άσχετο) χαίρομαι ιδιαίτερα να 'ανακαλύπτω' ταινίες από παλιές εφημερίδες και να είναι και τόσο άξιόλογες όσο αυτή.
Eskli,
σχετικα με αυτο που με ρωτας, προκειται για την εκπληκτικη ταινια του Carol Reed "The Third Man". Το οποιο φυσικα και προτεινω, σε περιπτωση που δεν το εχεις δει.
Ευχαριστώ για την πρόταση, δυστυχώς δεν την έχω δει. Και νομίζω ότι θα δυσκολευτώ πολύ να τη βρω, τουλάχιστον στο dvd club!
Δημοσίευση σχολίου