Αν στο part I θα μπορούσε με μία δεύτερη ματιά να μπει ο υπότιτλος των
«ρομαντικών», στο δεύτερο μέρος θα θυμηθούμε κάποιες ταινίες που με φόντο μία
άλλη εποχή εκθέτουν ήθη, κοινωνικές δομές ή ιστορικά γεγονότα.
Ο σκοταδιστικός Μεσαίωνας της Ιεράς Εξέτασης παρουσιάζεται στην ταινία «Το όνομα του Ρόδου» με τον Sean Connery. Μοναστήρια, ιερείς, ράσα, φόνοι, χειρόγραφα, πόρτες που τρίζουν. Ο Σέρλοκ Χολμς της εποχής.
"Σικάγο"
Ακολουθεί το επόμενο και τελευταίο μέρος που αναφέρεται σε
ταινίες εποχής που έχουν κέντρο όμως ένα συγκεκριμένο πρόσωπο. Με λίγα λόγια,
βιογραφίες!
Το 2000 στο ρόλο της καριέρας του ο Ράσελ Κρόου ενσαρκώνει
τον «Μονομάχο» του Ρίντλει Σκοτ. Η αρχαία Ρώμη, το Κολοσσαίο και τα λιοντάρια.
Ο σκοταδιστικός Μεσαίωνας της Ιεράς Εξέτασης παρουσιάζεται στην ταινία «Το όνομα του Ρόδου» με τον Sean Connery. Μοναστήρια, ιερείς, ράσα, φόνοι, χειρόγραφα, πόρτες που τρίζουν. Ο Σέρλοκ Χολμς της εποχής.
«Επικίνδυνες Σχέσεις». Τότε που οι ευγενείς έπαιζαν ερωτικά
παιχνίδια και ο Μάλκοβιτς έτρεχε πίσω από τις τουαλέτες της Γκλεν Κλόουζ.
Βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Λακλός είναι ένα κομψοτέχνημα σκηνογραφίας και
σκηνοθεσίας αλλά και ανθολόγιο οσκαρικών ερμηνειών.
Μία εξίσου αριστουργηματική (σκηνογραφικά/σκηνοθετικά)
ταινία είναι και το «The Age of Innocence»
με ένα εξίσου δυνατό καστ: Daniel Day-Lewis, Michelle Pfeiffer, Winona Ryder. Καυτηριασμός των ηθών
και τύπων, της κοινωνικής πίεσης και της κοινής γνώμης. Του Martin Scorsese.
Συνεχίζουμε το ταξίδι μας και πέφτουμε στην επαύριο της Γαλλικής
επανάστασης και δίπλα σε έναν κυριούλη που λεγόταν ελληνιστί Γιάννης Αγιάννης.
«Οι Άθλιοι» του Βίκτορος Ουγκό έχουν προσαρμοστεί αρκετές φορές για τον
κινηματογράφο αλλά εκείνη του 1998 με τον Λίαμ Νίσον είναι ανάμεσα στις
αγαπημένες της γράφουσας.
Μία άλλη χρονική περίοδος που έχει τύχει
αντικείμενο…εκμετάλλευσης από την βιομηχανία του κινηματογράφου είναι εκείνη της Άγριας Δύσης (Wild West), όπως έχει επικρατήσει,
δηλαδή το μεταίχμιο του 18ου με 19ου αιώνα στην Αμερική.
Κορυφαία ταινία του είδους οι πασίγνωστοι πλέον «Καλός, κακός και άσχημος» του Sergio Leone.
Άλλη μία ακόμα ταινία βασισμένη σε βιβλίο είναι το «Celui qui doit mourir». Αν δεν σας λέει κάτι
είναι το «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» του Νίκου Καζαντζάκη, σκηνοθετημένο από
τον Jules Dassin.
Μία πάρα πολύ αξιόλογη ταινία, που βέβαια χρωστά την σεναριακή της δύναμη στο
αριστούργημα του Καζαντζάκη.
Ερχόμαστε πιο κοντά στην εποχή μας και έχουμε ομολογουμένως
περισσότερες ταινίες που πραγματεύονται την κοινωνία του 20ου αιώνα γιατί, ας μην ξεχνάμε, ήταν η περίοδος
που καθόρισε την πρόσφατη ιστορία. Μερικές από αυτές:
"Σικάγο"
«Οι Νύφες»
«Πολίτικη Κουζίνα»
«Η ζωή είναι ωραία»
«Τα Απομεινάρια μιας μέρας»
«Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι»
«Oι
ζωές των άλλων»
Όσο κι αν φαίνεται παράδοξο, τα 8Ο's ήταν μια εποχή ξεχωριστή και ιδιαίτερη που έχει πολλάκις αποτυπωθεί στον κινηματογρφικό καμβά. Το μέρος αυτό θα κλείσει λοιπόν με μία χαρακτηριστή και αγαπημένη ταινία της γράφουσας (αν και δεν ήταν παιδί αυτής της γενιάς), το The Breakfast Club.
Όσο κι αν φαίνεται παράδοξο, τα 8Ο's ήταν μια εποχή ξεχωριστή και ιδιαίτερη που έχει πολλάκις αποτυπωθεί στον κινηματογρφικό καμβά. Το μέρος αυτό θα κλείσει λοιπόν με μία χαρακτηριστή και αγαπημένη ταινία της γράφουσας (αν και δεν ήταν παιδί αυτής της γενιάς), το The Breakfast Club.
25 σχόλια:
Εκτός του οτι ηρέμησα(Dangerous Liaisons) προσυπογράφω για τις επιλογές σου για άλλη μια φορά(εκτός απο τους Αθλιους του August που το θεωρώ πολύ τηλεοπτικο για κινηματογράφο).
χαχαχαχα academy χαίρομαι που συμφωνείς και φυσικά είναι και δική μου αγαπημένη το dangerous liaisons.
Δεν σου άρεσαν οι Άθλιοι, ε; Έχεις δίκιο πάντως είναι λιγάκι τηλεοπτικό. Εμένα μου άρεσαν βέβαια.
Καλησπέρα. Όντως το πρώτο μέρος ήταν πιο ρομαντικό, αλλά εξίσου καλό με αυτό. Αγαπημένες ταινίες Το Όνομα του Ρόδου, Η ζωή είναι ωραία και Οι ζωές των άλλων. Περιμένω ένα πολύ καλό και ενδιαφέρον τρίτο μέρος.
Πολύ καλές επιλογές.
Από αυτά που αναφέρεις τα αγαπημένα μου είναι τα τρία αριστουργηματικά «Τα Απομεινάρια μιας μέρας», «Επικίνδυνες Σχέσεις» και «Καλός, κακός και άσχημος» (τα γουέστερν είναι μια κατηγορία μόνο του).
Ο «Μονομάχος» ήταν η ταινία που ξαναζωντάνεψε ένα πεθαμένο είδος και αυτό είναι πολύ σημαντικό.
«Το όνομα του Ρόδου» - εξαιρετική ατμόσφαιρα.
«The Age of Innocence» - Ακόμη και σε ταινία εποχής ο Σκορσέζε τα πήγε περίφημα.
Δεν έχω δει τους «Οι Νύφες», «Πολίτικη Κουζίνα», «Άθλιους» και το «Celui qui doit mourir» (έχω σκοπό να το δω σύντομα).
Καλησπέρα Fingolfin. Σ'ευχαριστώ για το σχόλιο. Το τρίτο μέρος έρχεται σύντομα!
Σ'ευχαριστώ Αργύρη!
Εννοείς ότι έπρεπε να μπουν σε ξεχωριστό παρτ τα γουέστερν; Ίσως αλλά δεν έχω ιδιαίτερες γνώσεις και προτιμήσεις γι'αυτό το είδος και θεώρησα ότι ταιριάζει καλύτερα στο κοινωνικο/ηθογραφικό πλαίσιο.
Όσο για τις ταινίες που δεν έχεις δει σου προτείνω ανεπιφύλακτα τις δύο ελληνικές και τo "O Χριστός ξανασταυρώνεται". Για τους Άθλιους έχω τις αμφιβολίες μου γιατί όπως είπε και ο ακάντεμι είναι λίγο τηλεοπτικό.
Γεια σου Eskli,
ο «Μονομαχος» κλασικο πια, αν και φλυαρο. Ποτε παντως δεν υπηρξε μεγαλη ταινια.
«Το ονομα του Ροδου» αδικαιολογητα υποτιμημενο. Πολυ καλος ο Κονερι και αξιολογοτατη ταινια.
Για τις «Επικινδυνες Σχεσεις» μην τα λεμε συνεχεια. Επος!
"The Age of Innocence": Με σφραγιδα Σκορσεζε, απλα.
Οι «Αθλιοι» ειναι διαχρονικο λογοτεχνικο επος. Στη μεγαλη οθονη δεν υπηρξαν ποτε κατι παρομοιο..
Πολλοι σνομπαρουν -και δεν καταλαβαινω γιατι- τη σκηνοθεταρα που λεγεται Σερτζιο Λεονε. Εγω παλι, τον παραδεχομαι!
Καζατζακης και Ντασεν, υπεροχοι, μικροι (η μεγαλοι) Θεοι.
Το «Σικαγο» ναι, οκ.
«Νυφες» και «Πολιτικη Κουζινα»... ελληνικες..
Ο Μπενινι θα μπορουσε να κανει κατι πραγματικα καλο, αλλα προτιμησε να σπασει πλακα με το Ολοκαυτωμα για να χτυπησει το Οσκαρ γλυφοντας τον θειο Σαμ. Για μενα, απαραδεκτος. Ειναι καποια πραγματα με τα οποια ΔΕΝ γινεται να κανεις χαβαλε. ΤΕΛΕΙΑ.
«Η αβασταχτη ελαφροτητα...» παραηταν φλυαρο και με πολλα χασμουρητα. Εντελως «αδειο» μπροστα στο εξαιρετικο βιβλιο του Μιλαν Κουντερα (στο προτεινω, πιστευω θα σου αρεσει).
«Τα απομειναρια μιας μερας» πολυ καλο και «Οι Ζωες των Αλλων» πραγματικα μεγαλη ταινια!
Γεια σου Mike!
O Μονομάχος δεν είναι αριστούργημα, συμφωνώ, απλά...κλασσική όπως είπες.
Δεν καταλαβαίνω γιατί να σνομπάρουν τον Λεόνε. Έβαλε σφραγίδα στα γουέστερν και όχι μόνο.
Τι εννοείς "ελληνικές"; Είναι μια κατηγορία από μόνη της? Κατά τη γνώμη μου, είναι δείγματα καλού ελληνικού κινηματογράφου πάντως.
Χμ...αυτό που λες για τον Μπενίνι. Δεν νομίζω ότι έσπασε πλάκα. Δηλαδή πρέπει όλες οι ταινίες για τον πόλεμο και το ολοκαύτωμα να είναι ψυχοπλακωτικές και βουτηγμένες στη μαυρίλα? Ίσα-ίσα εμένα σαν θεατή μία στάση αισιοδοξίας με συγκινεί περισσότερο.
Θέλω πολύ να διαβάσω το βιβλίο του Κούντερα.
Για τις τελευταίες συμφωνούμε!
Δεν βλέπω ελληνικές ταινίες. Το "O Χριστός ξανασταυρώνεται" θα το δω αυτές τις μέρες.
Ωραία! Περιμένουμε την κριτική σου!
Καλημερα,
ο Λεονε για ορισμενους, κακως και αδικως, κουβαλαει την "σταμπα" των spaghetti western, ομως μερικα εξ αυτων ηταν πολυ καλες ταινιες και γενικα εχουμε να κανουμε με σκηνοθεταρα.
"Ελληνικες" εννοω, οπως κι ο Αργυρης, ταινιες προς αποφυγην! Υπαρχουν βεβαια κι εξαιρεσεις..
Για τον Μπενινι και το Ολοκαυτωμα εβαλα παραπανω ΤΕΛΕΙΑ. Δεν επανερχομαι.
Καλημέρα κι από εμένα.
O Λεόνε εκτός από τα απίστευτα σπαγγέτι του, έχει κάνει και το μεγαλύτερο γκαγκστερικό έπος στην ιστορία του κινηματογράφου (μετά βεβαίως τoυς Νονούς), το υπερ-αριστουργηματικό "Once Upon a Time in America". Respect...
Γεια σου Mike.
Απολύτως σεβαστή η άποψή σου για τον Μπενίνι. Δεν χρειάζεται να επεκταθείς αν δεν θέλεις. Επέτρεψέ μου όμως να διαφωνήσω. ;)
Γενικά, συμφωνώ μαζί με σένα και τον Αργύρη γαι τις ελληνικές αλλά αξίζει να σημειωθούν ορισμένες εξαιρέσεις.
Γεια σου και σένα Αργύρη.
Ακριβώς. Αυτό εννούσα ότι έχει βάλει το στίγμα του στα γουέστερν και όχι μόνο! Η συγκεκριμένη ταινία είναι πράγματι αριστουργηματική και τώρα που το σκέφτομαι κακώς δεν την έβαλα στο αφιέρωμα.
Μόλις σε βρήκα!!
Τρελαίνομαι για τις ταινίες εποχής διότι εκεί στο Αμέρικα κάνουν εξαιρετική δουλεια με αναπαράσταση εποχής, κουστούμια, μακιγιάζ κλπ κλπ!!! Εντάξει για το Chicago τι να λέμε, λατρεύω και τα μιούζικαλ!! Ωραίο αφιέρωμα!!
Kαλωσήρθες CinePANiko!
Ναι οι ταινίες εποχής είναι μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα κατηγορία. Σε μεταφέρει τόσα χρόνια πίσω κι αν το πετύχει είναι λες και βλέπεις ντοκυμαντέρ!
Σ'ευχαριστώ πολύ!
Συγχαρητήρια για το αφιέρωμα Eskli.
Είναι ένα είδος, όμως, που δεν με ενθουσιάζει, μάλλον με κουράζει για αυτό τον λόγο, κυρίως: τις περισσότερες φορές οι ταινίες εποχής είναι αυστηρά κλεισμένες στην εποχή τους.
Φυσικά, υπάρχουν και εποχής που με έχουν ενθουσιάσει και τις κατατάσσω στις αγαπημένες μου (από τη λίστα σου): Επικίνδυνες Σχέσεις (φοβερές ερμηνείες), Η Ζωή είναι Ωραία (συγκινητικό και ευρηματικό), Νύφες (ανθρώπινο με ωραία ιδέα), Τα Απομεινάρια μιας Ημέρας (θα την θυμάμαι), Ο Καλός, Ο Κακός και ο Άσχημος (έπος), Πολίτικη Κουζίνα (όταν ακούω τη μουσική της Ρεμπούτσικα πάντα θα κλαίω) και Οι Ζωές των Άλλων.
Από τις υπόλοιπες μερικές τις θεωρώ καλές (Όνομα του Ρόδου) και άλλες διάφορες (Ο Μονομάχος).
Δεν σνομπάρω τον Λεόνε, αλλά δεν σνομπάρω όυτε και τον ελληνικό κινηματογράφο. Δεν σνομπάρω μια ολόκληρη πολιτιστική κινηματογραφική Ιστορία μιας χώρας χωρίς σκοπό και αιτία. Εκτιμώ τον ελληνικό κινηματογράφο, όπως εκτιμώ γενικά τον κινηματογράφο ανεξαρτήτως χώρας και εθνότητας - δεν με ενδιαφέρει από που είναι η ταινία, αλλά η ταινία.
Εκτιμώ τον ελληνικό κινηματογράφο και πιστεύω πως έχει να περηφανευτεί για έξοχα δείγματα.
Για μένα, ο Θίασος βάζει κάτω όλη τη φιλμογραφία του Μπέλα Ταρ και του Νούρι Μπίλγκε Τσεϊλάν μαζί.
Εξάλλου και οι Ταρ και ο Τσεϊλάν έχουν επιρρεαστεί ολοφάνερα από τον Αγγελόπουλο. Έχει δημιουργήσει μια ολόκληρη σχολή και, προσωπικά, συμπαθάτε με, αλλά θεωρώ απαράδεκτο να απορρίπτεις έναν τέτοιο δημιουργό μόνο και μόνο επειδή κατάγεται από την Ελλάδα.
Το ίδιο ισχύει και για τους Νικολαϊδη, Δαμιανό, Κακογιάννη, Βούλγαρη.
Οι "3 Πίθηκοι" μοιάζουν με χοντροκομμένη καρικατούρα μπροστά στην "Αναπαράσταση".
Μπροστά στο "Ταξίδι στα Κύθηρα" οι "Αρμονίες του Βερκμάιστερ" μοιάζουν με χαλκομανία.
Η "Πολίτικη Κουζίνα" σε συγκινεί βαθιά ενώ ταινίες βραβευμένες και αναγνωρισμένες διεθνώς σε εκβιάζουν ανελέητα τραβώντας το αφτί σου (Χορεύοντας στο Σκοτάδι, Τιτανικος κ.α.)
Ο Νίκος Νικολαϊδης θεωρήθηκε ο συνεχιστής του έργου του Πιέρ Πάολο Παζολίνι (λίγο το έχετε αυτό;) και μας έχει χαρίσει πραγματικά αριστουργήματα (Singapore Sling η αγαπημένη μου).
Και άλλα πολλά παραδείγματα και όχι μόνο από σινεμά.
Σε υψηλό επίπεδο βρίσκονται (ή βρισκόντουσαν;) η μουσική, η ζωγραφική και, φυσικά, η λογοτεχνία.
Ένα ποίημα του Καβάφη αξίζει περισσότερο απ'όλη την εργογραφία του Μπουκόφσκι.
Σ'ευχαριστώ πολύ Monsieur Hulot. Aκολουθεί και 3ο μέρος. Χαίρομαι που επέστρεψες γιατί είχα αρχίσει να ανησυχώ...;p
Εμένα αντιθέτως με συναρπάζουν για τον ίδιο ακριβώς λόγο: κλείνοντας σε στην εποχή τους σε μεταφέρουν σε ένα μαγευτικό ταξίδι στο χρόνο. Και ίσα-ίσα, αν ο σκηνοθέτης είναι μάγκας, θα σου περάσει και την διαχρονικότητα! ;)
Kοίτα, δεν νομίζω ότι είναι θέμα σνομπισμού απέναντι στον ελληνικό κινηματογράφο, τουλάχιστον στον σύγχρονο. Γιατί για να λέμε την αλήθεια υπάρχουν λίγες λαμπρές εξαιρέσεις την τελευταία 20ετία που εκφράζονται στο έργο όσων ανέφερες κι εσύ. Μην μου πεις όμως ότι ο ελληνικός κινηματογράφος με σταρ τηλεοπτικών σειρών, χυδαιολογιών και χοντροκομμένων αστεϊσμών σου αρέσει?
Μιλώντας για την πάρτη μου (δεν ξέρω αν θα απαντήσουν ο Μιχάλης και ο Αργύρης) θεωρώ ότι ο ελληνικός κινηματογράφος έχει ελάχιστα καλά δείγματα να προσφέρει. Τώρα για τις άλλες μορφές τέχνης, αν και δεν το έχω ψάξει πολύ, πιστεύω ότι έχει πέσει πολύ...κυρίως στη μουσική!
(+)Α και βέβαια είμαι κατά της ισοπεδωτικής τάσης και του απολυτισμού. Ναι μεν, αλλά...
Eskli εγώ ευχαριστώ, αλλά μερικές φορές σκέφτομαι να δημοσιεύσω την αποχαιρετιστήρια ανάρτησή μου την οποία έχω έτοιμη.
Ναι, μάλλον, είμαι αρκετά απόλυτος και, ίσως, υπερβολικός στο κείμενό μου. Αλλά, δεν μπορώ να καταλάβω πως απορρίπτεται έτσι ο κινηματογράφος μιας ολόκληρης χώρας.
Και δεν μιλάω συγκεκριμένα για τον Ελληνικό, εξάλλου γενικά μου είναι αδιάφορος. Θεωρώ πως έχει προσφέρει ελάχιστα εώς μηδαμινά στον παγκόσμιο κινηματογράφο.
Εξηγώ:
Θα τον χώριζα σε 3 κατηγορίες:
1) Ο Παλιός Καλός (λέμε τώρα) Ελληνικός Κινηματογράφος , όπως πολλοί ονομάζουν, μας έχει προσφέρει μερικές απολαυστικές κωμωδίες και τις ταινίες του Κακογιάννη και του Κούνδουρου καθως και λίγες εξαιρέσεις (π.χ."Ουρανός", "Με Τη Λάμψη στα Μάτια" κ.α.). Πέρα από αυτό χάρτινα δράματα της Λάσκαρη, τα μελό του Ξανθόπουλου, τις αφελείς κωμωδίες (Μανέλης, Χατζηχρηστος) και ατελείωτες, ασήμαντες φάρσες.
2) Ελληνικός Κινηματογράφος 70s - 80s
Εμφανίζονται νέοι δημιουργοί με όραμα (Αγγελόπουλος, Βούλγαρης, Γραμματικός, Παναγιωτόπουλος κ.α.), αλλά και ανεκδιήγητες βιντεοταινίες με χοντροκομμένο χιούμορ (Τσάκωνας, Ψάλτης κ.α.)
3) Δεκαετία του ΄90 και μετά
Εκτός από τον Αγγελόπουλο ο οποίος καθιερώνεται και στην Ευρώπη το απόλυτο χάος: κούραση και επανάλυψη. Ευτυχώς, τώρα τελευταία μια νέα φουρνιά φιλόδοξων σκηνοθετών εμφανίστηκε και εμείς ελπίζουμε σε Λάνθιμο, Τσάγγαρη, Οικονομίδη, Φραντζή κ.α.
Άρα, σε γενικές γραμμές, μέτριος ο ελληνικός κινηματογράφος. Δεν είναι εδώ το θέμα μας, όμως.
Απλά με ενοχλεί η άποψη του .... απορρίπτω ολόκληρο τον κινηματογράφο μιας χώρας χωρίς λόγο...
Δλδ, είναι σαν να μιλάμε για "είδος ταινίας".
π.χ. Είδη ταινιών:
Επιστημονική φαντασία
Δράμα
Γουέστερν
και....
Ελληνική ταινία
!!!
Κάπως έτσι. Δλδ, απορρίπτω τον Αγγελόπουλο γιατί είναι Έλληνας! Αν ήταν Άγγλος, Γάλλος, Πορτογάλος ή Κινέζος θα τον έβλεπα, όμως!
Και επειδή δεν άντεξα,
Top 10 Aγαπημένων Ελληνικών Ταινιών:
1. Ο Θίασος (Θ. Αγγελόπουλος)
2. Singapore Sling: Ο Άνθρωπος Που Αγάπησε ένα Πτώμα (Ν. Νικολαϊδης)
3. Ο Δράκος (Ν. Κούνδουρος)
4. Δεκαπενταύγουστος (Κ. Γιάνναρης)
5. Αναπαράσταση (Θ. Αγγελόπουλος)
6. Πέφτουν οι Σφαίρες σα Χαλάζι και ο Τραυματισμένος Καλλιτέχνης Αναστενάζει (Ν. Αλευράς)
7. Τι έκανες στον Πόλεμο, Θανάση; (Ν. Κατσουρίδης)
8. Φωτογραφία (Ν. Γραμματικός)
9. Οι Ήσυχες Μέρες του Αυγούστου (Π. Βούλγαρης)
10. Hardcore (Ντ. Ηλιάδης)
Όσον αφορά τώρα, τη μουσική: ακούω μόνο Soundtracks (ειδικά Νίνο Ρότα), Κλασσική (ξεχωρίζω τους Ραχμάνινοφ, Μπετόβεν, Παγκανίνι) και Ελληνικό Έντεχνο.
Οπότε αγαπημένοι Έλληνας συνθέτες και τραγουδιστές:
Διονύσης Σαββόπουλος (τον αγαπώ!)
Μάνος Χατζιδάκις
Σταύρος Ξαρχάκος
Μίκης Θεοδωράκης
Βαγγέλης Παπαθανασίου
Φίλιππος Πλιάτσικας
Γιάννης Κότσιρας
Παναγιώτης Καλαντζόπουλος
Ευανθία Ρεμπούτσικα
Ορφέας Περίδης
Μανώλης Λιδάκης
Αλκίνοος Ιωαννίδης
Χρήστος Θηβαίος
Έλλη Πασπαλά
Βασίλης Παπακωσταντίνου
Αδελφοί Κατσιμίχα
.....
Άρα, για μένα, το ελληνικό τραγούδι βρίσκεται ψηλά αφού είναι η αγαπημένη μουσική. Αλλά, είναι αυστηρά υποκειμενική η επιλογή αυτή.
Λοιπόν, το ξέρω, η φλυαρία μου δεν έχει όρια.
Έχω καταντήσει πιο πομπώδης, ακόμα και από τον Μάλικ.
Eskli, με συγχωρείς που κέφυγα τόσο.
Ε, πρέπει να μου δώσεις λενα ελαφρυντικό! Τόσο καιρό είχα να αφήσω σχόλιο! Από εδώ και πέρα θα είμαι πιο προσγειωμένος! Το υπόσχομαι! ;-)
Monsieur Hulot την είχαμε κάνει αυτή τη συζήτηση και στο blog σου. ΜΗΝ διαγράψεις το blog. Aν το βαρέθηκες εντάξει πάω πάσο αλλά είναι κρίμα τόσος κόπός και τόσες -πραγματικά!- σπουδαίες αναρτήσεις να πάνε χαμένες. Τουλάχιστον μην φύγεις εντελώς από την μπλογκόσφαιρα γιατί, νομίζω ότι θα συμφωνήσουν και οι άλλοι σινεφιλ-μπλογκερς, χρειαζόμαστε τις απόψεις και τα διαφωτιστικά σχόλιά σου.
Στο θέμα μας τώρα. Αυτό που είπα για τον απολυτισμό και την ισοπεδωτική τάση δεν πήγαινε εξολοκλήρου σε σένα. Αρχικά διαφώνησα με την στάση του Mike αλλά εντάξει ο καθένας τα βλέπει υποκειμενικά τα πράγματα. Δεν θεωρώ ότι οι ελληνικές ταινίες είναι μια "κατηγορία". Αυτή είναι η ένστασή μου. Πρέπει να αναγνωριστεί ότι υπάρχουν ορισμένες εξαιρετικές ταινίες και δημιουργοί με όραμα.
Θεωρώ ότι η μουσική έχει πεσει αρκετά τον τελευταίο καιρό. Εντάξει αναγνωρίζω ότι ακόμα υπάρχουν κάποιοι καλλιτέχνες αλλά έχει χαθεί η μαγεία των συνθετών και καλλιτεχνών που ακούγανε οι γονείς μου όταν ήταν φοιτητές.
Χαρά μου φίλε Υλό να ανταλλάσσω απόψεις με άτομα με τα ίδια ενδιαφέροντα. Μπορείς να φλυαρείς όσο θέλεις! Και ξανασκέψου αυτό που σου είπα στην αρχή για το blog σου!
Kαληνύχτα και καλό Σ/Κ.
Εντάξει... ειδικά "Επικίνδυνες Σχέσεις" και "Τα Χρόνια Της Αθωότητας" αγαπώ... :)
Έτσι. :) Ασύγκριτη αισθητική και ερμηνείες. Must-see.
Εντύπωση μου προκαλεί ότι κανένας δεν ανέφερε το Barry Lyndon του Στάνλευ Κιούμπρικ. Η ταινία είναι σταθμός στην ιστορία του κινηματογράφου και από τεχνικής και από αισθητικής άποψης.
Ανώνυμε δεν έχω δει την ταινία που αναφέρεις αν και την έχω ακουστά. Ευχαριστώ για την υπόδειξη, θα την έχω υπόψιν μου.
Δημοσίευση σχολίου