Μάθε παιδί μου γράμματα (1981)

Βαθμολογία 9/10

Υπόθεση:
Η υπόθεση εκτυλίσσεται σε ένα χωριό της ορεινής Αρκαδίας (η ταινία έχει γυριστεί στη Στεμνίτσα, τη Δημητσάνα και άλλα χωριά της περιοχής) λίγο μετά τη μεταπολίτευση. Τα αποκαλυπτήρια ενός μνημείου πεσόντων κατά την Κατοχή αναστατώνουν την τοπική κοινωνία, καθώς παραλείπεται το όνομα του Χρίστου Καναβού, ενός κομμουνιστή αντιστασιακού που σκοτώθηκε στην περιοχή. Ο Περικλής (Β. Διαμαντόπουλος), συντηρητικός διευθυντής του Γυμνάσιου, έρχεται σε σύγκρουση τόσο με τη γυναίκα του Ελπίδα (Α. Ματζουράνη) όσο και με τους δυο γιους του Σωκράτη (Ν. Καλογερόπουλος) και Δημοσθένη (Κ. Τσάκωνα) που υπερασπίζονται το δικαίωμα της Χρυσάνθης (Ειρήνη Καζάκου) και της οικογένειάς της να καταθέσουν στεφάνι στη μνήμη του Καναβού. (βικιπαίδεια)

Σχόλια:
Θα αρχίσω να γράφω την γνώμη μου για αυτήν εδώ την ταινία υπογραμμίζοντας ότι ο ελληνικός κινηματογράφος έχει διαμάντια να προσφέρει αλλά δυστυχώς λίγα. Ταινίες διαχρονικές, καυστικές, που έχουν κάτι να πουν. Ας μη γελιόμαστε: οι εμπορικούρες που ονομάζονται ελληνικός κινηματογράφος είναι σκουπίδια τα οποία δυστυχώς χαίρουν μεγάλης κατανάλωσης από τους συμπολίτες μας.

Αντίθετα το "Μάθε παιδί μου γράμματα", μία κοινωνική και πολιτική σάτυρα των Νεο-Ελλήνων και της Παιδείας της μεταπολίτευσης, συνοψίζει μέσα σε μιάμιση ώρα πόσο σάπια είναι τα θεμέλια που έχουμε βασίσει το μέλλον της χώρας μας: η Παιδεία είναι σάπια. Αν σήμερα αυτό φαίνεται ξεκάθαρα με την απαξίωση του εκπαιδευτικού συστήματος και κυρίως της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης το '80 και δη στις επαρχιακές πόλεις άρχισε να αφήνει τα πρώτα στίγματα. Ο μεγαλύτερος γιος ο Δημοσθένης γυρνά από το εξωτερικό μετά από πολύχρονες σπουδές, του έχουν πέσει και τα άλλοτε πυκνά και σγουρά μαλλιά του και λέει, άνεργος και απογοητευμένος: '6 χρόνια δημοτικό, 6 γυμνάσιο (γυμνάσιο και λύκειο), 6 πολυτεχνείο και 6 στο εξωτερικό. Γιατί; Για να του δώσουν τη θέση που του "αξίζει": να πετάξουν τον φάκελο του με τα πλούσια πτυχία και βιογραφικά στα σκουπίδια...
Μα είναι και παράλληλα η πολιτική και το κράτος. Με τα στίγματα και τις αναμνήσεις του εμφυλίου ακόμα οδυνηρές, η ελληνική κοινωνία δεν μπορεί να απο-πολιτικοποιηθεί. Ο καθηγητής λέει στον γιο του να είναι σεμνός, ταπεινός, υπάκουος και...φιλαλήθης. Μα ποια αλήθεια; Αυτή που επιδιώκουν να κρύβουν με κάθε τρόπο, να μετατρέπουν το σχολείο φερέφωνο της εξουσίας και τους εκπαιδευτικούς πιστούς μεταφραστές της πολιτικής προπαγάνδας; Χωνέψτε το καλά, λέει ο Μαραγκός.

Τα παιδιά μας δεν μαθαίνουν γράμματα. Μπαίνουν στην κρεατομηχανή της εκπαίδευσης, μαζοποιούνται, γίνονται ταπεινά προβατάκια στο ποίμνιο είτε της Εκκλησίας είτε του κράτους που ό,τι θέλει κάνει! Αρκεί η κραυγή του νέου στο τέλος για να αφυπνιστεί η κοινωνία μας; "Πες την αλήθειαααααααααααα!"
Θεωρώ ότι έχουμε ανάγκη από τέτοιους δημιουργούς σαν τον Μαραγκό. Ο καλλιτέχνης επιτελεί μορφωτικό έργο και έχει καθήκον να λέει τα πράγματα με το όνομά τους, χωρίς να υπάγεται σε πολιτικά συμφέροντα. Η συγκεκριμένη ταινία θα έπρεπε να προβάλλεται στα πλαίσια του μαθήματος της Ιστορίας. Εκτός κι αν κάποιοι την θεωρήσουν...επικίνδυνη...