Midnight In Paris (2011)

Βαθμολογία 9/10

Mια Παρασκευή βράδυ των προηγουμένων εβδομάδων γυρνάω από τα Ster με την αδερφή μου.Οι δρόμοι της πόλης είναι φρεσκο-βρεγμένοι και νιώθω ότι έχω βγει από άλλη εποχή...Η συγκεκριμένη ταινία με έκανε να θυμηθώ τους λόγους για τους οποίους λατρεύω τον κινηματογράφο. Δεν πρόκειται να επιμείνω στα της υπόθεσης  γιατί θεωρώ ότι είναι περιττό να διαβάζει κανείς τα ίδια και τα ίδια, για μια ταινία που εσωκλείει τόση ουσία σε μιάμιση ώρα...Θέλω απλώς να εκφράσω ορισμένες σκέψεις τόσο για τον μέγα μαέστρο Γούντυ Άλλεν όσο και για την μακράν πιο όμορφη πόλη του κόσμου.

Το Παρίσι. Μία από τις opening scenes που θα μου μείνουν ανεξίτηλα χαραγμένες στο νου. Το πρωί ή το βράδυ, με ηλιοφάνεια ή με βροχή (ναι,με βροχή!), στα στενοσόκακα ή στις μεγάλες boulevards, στα 1890's, στα 20's ή στα 00's η Πόλη του Φωτός θα είναι η πόλη του έρωτα, της απαλής  μουσικής του ακορντεόν, των ήσυχων μοναχικών περιπάτων, των παλαιοπωλείων, των vintage καφετεριών, των πλανόδιων ζωγράφων της Μονμάρτης, των καμπαρέ του Τροκαντερό...Νομίζω ότι όποιος δει την ταινία θα ξεχάσει τα πάντα περί κρίσης και θα κλείσει την επόμενη πτήση για το Charles de Gaule! Είναι τόσο σαρωτική η ιδέα πλέον του Παρισιού που κάνει αυτή την ταινία ένα κόσμημα...

Και όχι. Δεν αρκεί ένα τόσο μαγευτικό φόντο. Όση αδυναμία κι αν έχω στη γαλλική πρωτεύουσα δεν παθιάζομαι με οποιαδήποτο έργο την εκθειάζει. Θέλει...μαγκιά. Θέλει να σκύψεις μπροστά της με όλη την σοφία που σου παρέχουν τα 70+ σου χρόνια και να της αφιερώσεις έναν ύμνο για τις παρούσες αποφάσεις που όλοι καλούμαστε να πάρουμε, για το παρελθόν που συνήθως κοιτάζουμε με νοσταλγία και για το μέλλον που φοβόμαστε να κοιτάξουμε 'κατάματα' και να γραπώσουμε τις ευκαιρίες. Ο Woody Allen κεντάει. Αν η Νέα Υόρκη είναι η πολυαγαπημένη σύζυγος που ξέρει απ'έξω και ανακατωτά και της αφιερώνει μερικά από τα μεγάλα του αριστουργήματα (Annie Hall, Manhattan) το Παρίσι είναι η γοητευτική ερωμένη της οποίας το φιλί τον κάνει να "παθιάζεται και να νιώθει αθάνατος".

Μέσα από την χαρακτηριστική του καυστική και ειρωνική ματιά για τους τύπους και την επιφάνεια του πνεύματος, θίγει ειρωνικά τους υπερκαταναλωτικούς Αμερικανούς που ενδιαφέρονται πρωταρχικά για το χρήμα και την επιφάνεια, τους πανταχού ψευτο-κουλτουριάρηδες που νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα ενώ αντιθέτως αντιμετωπίζουν τα πράγματα με τυποποιημένη, αναμασημένη γνώση χάνοντας την ουσία. Αντίθετα, η πραγματική επαφή, το βίωμα της τέχνης δεν "διδάσκεται", δεν απατεί ιδιαίτερη μόρφωση: χρειάζεται απλά ένας μοναχικός περίπατος, ένα χαρτί κι ένα μολύβι...