Βαθμολογία 5/10
Υπόθεση:
Μέσα από μια σειρά μυστικές συμφωνίες, ο μεγάλος Γερμανός φιλόσοφος Φρήντριχ Νίτσε και ο Αυστριακός γιατρός Γιόζεφ Μπροϊερ, ένας από τους πατέρες της ψυχανάλυσης, συναντιούνται στη Βιέννη του 19ου αιώνα, σε μια εμπνευσμένη διαδικασία διπλής ψυχοθεραπείας. Σ' αυτή την περιπέτεια υπαρξιακής αναζήτησης εμπλέκονται ένας νεαρός γιατρός ονόματι Ζίγκμουντ Φρόιντ, μια θυελλώδης γυναίκα, η Λου Σαλόμε, και μια σαγηνευτική ασθενής, η Αννα Ο που στοιχειώνει την ψυχή του γιατρού της.(critics.gr)
Λοιπόν, πρώτον να σας ενημερώσω, αν δεν το ξέρετε ήδη γιατί εξάλλου είναι αρκετά φημισμένο, ότι βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Ίρβιν Γιάλομ. Δεύτερον να ξεκαθαρίσω ότι δεν έχω διαβάσει το βιβλίο και καθόλου Νίτσε (αν και κάπου χαμένος σε e-book με περιμένει ο Ζαρατούστρας) ή Φρόιντ. Τρίτον, να δηλώσω κάτι που πρέπει να θυμάμαι από δω και πέρα και θα ήθελα να συμβουλεύσω και σας κινηματογραφο-φιλοι μου: ΜΗΝ διαβάζετε τις κριτικές πριν δείτε μια ταινία. Όπως λέει και ο Μπρόιερ σε μια σκηνή που του ζητάει ο Νίτσε να διαβάσει τις διαγνώσεις άλλων γιατρών για την αρρώστια: "I'm sure they're excellent physicians, thank you. But I make my own diagnosis before reviewing those of my colleagues, just as I prefer to see a play before reading the reviews".
Θεωρώ ότι δεν βλέπει τους δυο άντρες σαν επιστήμονες, τον μεν ως φιλόσοφο τον δε ως γιατρό, αλλά ως ανθρώπους, με συναισθήματα, αδυναμίες, ανάγκες, πάθη και εμμονές. Κι αυτό είναι το θετικό της κατά τη γνώμη μου. Μιλάει κυρίως για το πως η "διαλεκτική μέθοδος" βοηθάει στο να θεραπευτούν και οι δυο πλευρές αλλά και το πώς μπορεί να γεννηθεί μία δυνατή φιλία...
Ωστόσο, η ταινία με απογοήτευσε αρκετά: αρκετά αργόρυθμη μέχρι περίπου τη μέση όπου και έχει μια μικρή κορύφωση. Χάνει λίγο όσα θέλει να πει με τα πολλά παράλληλα όνειρα και τις σουρρεαλιστικές σκηνές. Επιπλέον, θεωρώ μείον σε μια ταινία όταν προσπαθεί να πει πολλά, σημαντικά μεν (για την ύπαρξη, την ελευθερία, τη ζωή που είναι λίγη και πρέπει να τη ζούμε όσο καλύτερα μπορούμε και με δικές μας καθαρά επιλογές κτλ) αλλά τα πετάει απλά σαν αποφθέγματα.
Αυτά τα λίγα λοιπόν γι'αυτή την ταινία. Παρακαλώ θέλω να ακούσω και τις αντίθετες απόψεις και να με διαφωτίσετε λιγάκι σε σημεία που πιθανόν "έχασα".
Υ.Γ. Το μουστάκι του Νίτσε ήταν υπερβολικά τρομαχτικό ή μου φάνηκε;
Υπόθεση:
Μέσα από μια σειρά μυστικές συμφωνίες, ο μεγάλος Γερμανός φιλόσοφος Φρήντριχ Νίτσε και ο Αυστριακός γιατρός Γιόζεφ Μπροϊερ, ένας από τους πατέρες της ψυχανάλυσης, συναντιούνται στη Βιέννη του 19ου αιώνα, σε μια εμπνευσμένη διαδικασία διπλής ψυχοθεραπείας. Σ' αυτή την περιπέτεια υπαρξιακής αναζήτησης εμπλέκονται ένας νεαρός γιατρός ονόματι Ζίγκμουντ Φρόιντ, μια θυελλώδης γυναίκα, η Λου Σαλόμε, και μια σαγηνευτική ασθενής, η Αννα Ο που στοιχειώνει την ψυχή του γιατρού της.(critics.gr)
Λοιπόν, πρώτον να σας ενημερώσω, αν δεν το ξέρετε ήδη γιατί εξάλλου είναι αρκετά φημισμένο, ότι βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Ίρβιν Γιάλομ. Δεύτερον να ξεκαθαρίσω ότι δεν έχω διαβάσει το βιβλίο και καθόλου Νίτσε (αν και κάπου χαμένος σε e-book με περιμένει ο Ζαρατούστρας) ή Φρόιντ. Τρίτον, να δηλώσω κάτι που πρέπει να θυμάμαι από δω και πέρα και θα ήθελα να συμβουλεύσω και σας κινηματογραφο-φιλοι μου: ΜΗΝ διαβάζετε τις κριτικές πριν δείτε μια ταινία. Όπως λέει και ο Μπρόιερ σε μια σκηνή που του ζητάει ο Νίτσε να διαβάσει τις διαγνώσεις άλλων γιατρών για την αρρώστια: "I'm sure they're excellent physicians, thank you. But I make my own diagnosis before reviewing those of my colleagues, just as I prefer to see a play before reading the reviews".
Θεωρώ ότι δεν βλέπει τους δυο άντρες σαν επιστήμονες, τον μεν ως φιλόσοφο τον δε ως γιατρό, αλλά ως ανθρώπους, με συναισθήματα, αδυναμίες, ανάγκες, πάθη και εμμονές. Κι αυτό είναι το θετικό της κατά τη γνώμη μου. Μιλάει κυρίως για το πως η "διαλεκτική μέθοδος" βοηθάει στο να θεραπευτούν και οι δυο πλευρές αλλά και το πώς μπορεί να γεννηθεί μία δυνατή φιλία...
Ωστόσο, η ταινία με απογοήτευσε αρκετά: αρκετά αργόρυθμη μέχρι περίπου τη μέση όπου και έχει μια μικρή κορύφωση. Χάνει λίγο όσα θέλει να πει με τα πολλά παράλληλα όνειρα και τις σουρρεαλιστικές σκηνές. Επιπλέον, θεωρώ μείον σε μια ταινία όταν προσπαθεί να πει πολλά, σημαντικά μεν (για την ύπαρξη, την ελευθερία, τη ζωή που είναι λίγη και πρέπει να τη ζούμε όσο καλύτερα μπορούμε και με δικές μας καθαρά επιλογές κτλ) αλλά τα πετάει απλά σαν αποφθέγματα.
Αυτά τα λίγα λοιπόν γι'αυτή την ταινία. Παρακαλώ θέλω να ακούσω και τις αντίθετες απόψεις και να με διαφωτίσετε λιγάκι σε σημεία που πιθανόν "έχασα".
Υ.Γ. Το μουστάκι του Νίτσε ήταν υπερβολικά τρομαχτικό ή μου φάνηκε;
2 σχόλια:
Εμ, αυτά παθαίνει κανείς όταν θέλει απλώς να μεταφέρει ένα πετυχημένο ομολογουμένως βιβλίο στο σινεμα, χωρίς δική του έμπνευση και προταση. Όλα δίνονται σε μορφή αποφθεγμάτων (αλλωστε ετσι εγραφε και ο Νιτσε συχνά). Αλλα αλλο το βιβλιο ως τεχνη του λόγου και αλλο το σινεμα..
Προσωπικά απογοητεύτικα λιγότερο απ όσο θα μπορούσα γιατι δεν περίμενα πολλά.
ΥΓ. Το μουστάκι τρομακτικό έ; χαχα..
Ναι είναι επικίνδυνη η μεταφορά βιβλίου στο σελιλόιντ...Εδώ απογοήτευσε εμένα που δεν έχω διαβάσει το βιβλίο φαντάσου τους λάτρεις του Γιάλομ. Εσύ το έχεις διαβάσει; Πώς σου φάνηκε;
Δημοσίευση σχολίου