Los amantes del circulo Polar (1998)

Ο Otto και η Ana. Τα δύο παλινδρομικά ονόματα (διαβάζονται το ίδιο και ανάποδα) συνιστούν τους πρωταγωνιστές της ιστορίας και τους "Εραστές του Αρκτικού Κύκλου". Η πρώτη τους συνάντηση γίνεται όταν είναι πολύ μικροί στο νηπιαγωγείο αλλά κατά κάποιον τρόπο η συνάντησή τους θα είναι μοιραία: θα περάσουν την εφηβεία τους στο ίδιο σπίτι μιας και οι γονείς τους θα παντρευτούν, και θα βιώσουν έναν έρωτα απαγορευμένο ως θετά αδέλφια. Ο χρόνος και διάφορα προβλήματα θα τους χωρίσουν και θα τους βρούμε ξανά, τον ένα πιλότο ανάμεσα στην Ισπανία και τον Βόρειο Πόλο (Αρκτικό Κύκλο) και την άλλη δασκάλα στο ίδιο σχολείο όπου γνωρίστηκαν. Μήπως όμως η δύναμη του έρωτα ξεπερνά τα πάντα και τείνει να γυρίζει σε έναν αέναο κύκλο δίχως τέλος και αρχή;

Είναι μια ταινία για τον έρωτα χωρίς να σε εξαναγκάζει να κλάψεις ή να συγκινηθείς όπως συνηθίζεται σε τυποποιημένα love story-γαριδάκια. Είτε είσαι ερωτευμένος είτε όχι σε βάζει να σκεφτείς: Μήπως όλα στην ζωή κάνουν κύκλους, γυρίζουν, γυρίζουν χωρίς αρχή και τέλος και ότι ο άνθρωπος συνθλίβεται σαν προσπαθήσει να αλλάξει την τροχιά; Είναι όλα προκαθορισμένα; Ή πρόκειται για απλές συμπτώσεις; Στην τελική, ο έρωτας υπάγεται στον κύκλο αυτό; Κατά πόσο οι εξωτερικές δυνάμεις τον επηρεάζουν;

Για να πω την αλήθεια η ταινία με συγκίνησε με την ποιητική της προσέγγιση και τον καταδικασμένο έρωτα ειπωμένο με μία πιο ανθρώπινη, όχι-σε-στυλ-ρωμαίος-και-ιουλιέτα ματιά. Από το δεύτερο μισό και μετά, ένταση, ένταση, πάθος και αγωνία.Για το τέλος έχω κάποιες ενστάσεις βέβαια. Δεν είναι ότι δεν μου άρεσε ή ότι ήθελα happy-end αλλά μου φάνηκε κάπως "άκυρο" με βάση όσα είχαμε δει και με τη λογική ότι όλα βασίζονταν σε συμπτώσεις.

Δεν ξέρω πείτε με στυγνή ρεαλίστρια αλλά δεν μπορώ να δεχτώ ότι υφίστανται αυτές οι συμπτώσεις και μου φαίνεται μη-ρεαλιστικό και πιθανόν αδύνατο, που μόνο η κινηματογραφική φαντασία μπορεί να συλλάβει. Ώρες-ώρες ήταν λίγο εκνευριστικό όπως τότε που συναντήθηκαν βρέθηκαν στην πλατεία και κάθονταν πλάτη με πλάτη. Δεν λέω, δεν είναι αδύνατο, μπορεί να συμβεί αλλά θέλει πολλή φαντασία ή τουλάχιστον να πιστεύεις απόλυτα στη δύναμη του έρωτα και όχι της λογικής. Εγώ δεν έχω καταλήξει ακόμα σε τι από τα δύο πιστεύω. Το μόνο όμως για το οποίο είμαι σίγουρη είναι ο άνθρωπος: μπορεί να κινήσει γη και ουρανό, μπορεί με τη θέληση και επιμονή να κατορθώσει τα πάντα. Δεν πιστεύω στη Μοίρα, Τύχη, Πεπρωμένο ή όπως αλλίως το λένε.

Κατά τα άλλα μου θύμησε αμυδρά το "Le jeu d'enfants/Αγάπα με αν τολμάς". Δεν ξέρω. Πολύ πιθανόν στο μέλλον να αναθεωρήσω τις απόψεις μου αλλά μέχρι στιγμής....Βαθμολογία 7,5/10