Ο παθιασμένος αλλά καταδικασμένος έρωτας του Άγγλου ποιητή John Keats με την δεσποινίδα Fanny Brawne που έληξε με τον πρόωρο θάνατο του Keats σε ηλικία μόλις 25 χρονών.
Η Jane Campion (The Piano) επιχειρεί σε αυτή την ταινία να προσεγγίσει τον έρωτα μέσα από στίχους, ποίηση, άνθη, λειβάδια, δαντέλες και ντροπαλά αγγίγματα. Το αισθητικό αποτέλεσμα είναι εκθαμβωτικό και νομίζω ότι δεν χρειάζεται να είσαι ή να έχεις υπάρξει ερωτευμένος για να συγκινηθείς.
Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή. Η ταινία δεν επικεντρώνεται στον ποιητή αλλά στην άσημη νεαρή Fanny που ασχολείται με την ραπτική και την μόδα και ελάχιστα ενδιαφέρεται για την ποίηση. Μόλις γνωρίζει τον Keats του ζητά να της κάνει μάθημα ποίησης. Και εκεί αρχίζει το ειδύλλιο τους, το οποίο όμως για κοινωνικούς λόγους δεν μπορούν να επισημοποιήσουν: ο Keats είναι άφραγκος και δεν μπορεί να την παντρευτεί! Άτιμη κακούργα κοινωνία...Καλά το καταλάβατε κορίτσια...Όσο κι αν σας φαίνονται "παραμυθένιες" οι δαντέλες και τα φρου-φρου "ευτυχώς" να λέτε που ζούμε εν έτει 2012 και όχι 1818...(πλάκα κάνω!)
Ενώ λοιπόν η ταινία θα μπορούσε να απογειωθεί κάτι της λείπει. Πραγματικά είναι ένα αισθητικό αριστούργημα, ένα κομψοτέχνημα και όλες αυτές οι εικόνες στα λειβάδια και τα καδραρίσματα είναι μεθυστικά...Όμως κατά τη γνώμη μου "χάνει" λίγο στο σεναριακό κομμάτι όχι επειδή δεν είναι ενδιαφέρουσα ιστορία ή ότι δεν έχει να πει πράγματα αλλά επειδή αντιμετωπίζει το love story κάπως αποστασιοποιημένα. Κατά τη γνώμη μου θα ήθελε λίγη περισσότερη ένταση στην σκιαγράφηση των χαρακτήρων και των βαθύτερων συναισθημάτων τους (με εξαίρεση την τελευταία σκηνή όπου η Abbie Cornish (Fanny) ερμηνεύει πράγματι ένα καταπληκτικό ξέσπασμα όταν πληροφορείται τον θάνατο του αγαπημένου της)
Βαθμολογία 7/10
*Μου αρέσουν πάρα πολύ οι ταινίες εποχής. Για την ακρίβεια, είναι ένα από τα αγαπημένα μου είδη στον κινηματογράφο.
7 σχόλια:
την έχω δει και συμφωνώ είναι πολύ ωραία...
Είναι ωραία ταινία για έναν ιδιαίτερο ποιητή. Πρέπει να συμφωνήσω ότι δεν απογειώνεται. Πολύ καλή η επισήμανσή σου για την τελευταία σκηνή.:)
@Nonis
Αρκετά καλή θα έλεγα. Θα μπορούσε να απογειωθεί! Ευχαριστώ για το σχόλιο!
@cinemarion
Σ'ευχαριστώ! :) Δεν έχω διαβάσει Keats αλλά με ιντριγκάρει η ταινία να ψάξω...
Ούτε κρύο ούτε ζεστό, κάπου στην μέση δηλαδή. Όπως κατάλαβες δεν συγκινήθηκα ιδιαίτερα.
Εγώ αντιθέτως δεν τρελαίνομαι για ταινίες εποχής.
2,5/5: Ενδιαφέρουσα
Εγώ είμαι προς το χλιαρό...Πάντως το ξαναλέω θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερη. Από αισθητικής άποψης με συνεπήρε όμως.
"Εγώ αντιθέτως δεν τρελαίνομαι για ταινίες εποχής"
Όπως κι εγώ με τα musicals! χεχεχε! :p
Δυστυχώς τελικά που ζούμε στο 2012 και όχι σε εκείνη την εποχή.
Το θεωρώ αριστούργημα,μπροστά σε τόση σαβούρα που τρώμε στην μάπα σήμερα η Jane Campion επιμένει στον κινηματογράφο τέχνης και ποίησης και για αυτό την θαυμάζω ιδιαίτερα.Εάν η ταινία αυτή κυκλοφορούσε αρχές 90'ς θα μιλάγανε όλοι για αριστούργημα.Τώρα όλοι όμως ενθουσιάζονται με το Drive και διάφορες άλλες εφετζίδικες παραγωγές.
Απλά αγαπημένο Bright Star!Για να μήν σχολιάσω την ςξαιρετική δουλειά στην μουσική.
Ειρωνικά το είπα για τη χρονολογία academy. Απλά βλέπεις πόσο έχουν αλλάξει οι κοινωνίες σε κάποια θέματα, some for worse and some for better, αυτό είναι αλήθεια.
Συμφωνώ για αυτό που λες ότι σήμερα παθιάζονται με τα εφέ και τη "βιτρίνα". Απλά κατά την άποψή μου θα μπορούσε να είναι πολύ-πολύ καλύτερο και να απογειωθεί. Το The Piano ήταν ανώτερο νομίζω.
Πολύ όμορφη η μουσική, πράγματι.
Δημοσίευση σχολίου