The Scarlet Letter (1995)

Υπόθεση:
Το 17ο αιώνα, σε κάποια αυστηρή θρησκευτική κοινότητα της Μασαχουσέτης, μια γυναίκα που θεωρεί το σύζυγό της νεκρό ερωτεύεται έναν πάστορα και αποκτά μαζί του παιδί. Αρνούμενη να αποκαλύψει τον εραστή της, εξαναγκάζεται να φέρει στα ρούχα της ένα κόκκινο γράμμα, σημάδι ότι όλοι πρέπει να την αποφεύγουν.

Σχόλια:
Είναι βασισμένη στο ομώνυμο κλασικό μυθιστόρημα του Nathaniel Hawthorne και γι'αυτό τον λόγο ακριβώς επικρίθηκε και "θάφτηκε" πολύ (στο IMDB έχει συγκεντρώσει 4.7 πιο κάτω και από το...Λυκόφως!). Εξηγώ: οι επικριτές υποστηρίζουν ότι έχει αλλάξει πάρα πολλά στοιχεία του βιβλίου και απέχει πάρα πολύ από τα ηθικά μηνύματα και διδάγματά του. Το βιβλίο δεν το έχω διαβάσει για να πω την αλήθεια αλλά σκοπεύω να το διαβάσω για να έχω μια σαφή εικόνα.

Gary Oldman...We love you!!!

Αυτό όμως που εγώ πιστεύω είναι ότι βιβλίο-ταινία είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα και δεν θα πρέπει να πέφτουμε στην παγίδα της σύγκρισης. Είναι δύο διαφορετικές και ξεχωριστές (ευτυχώς!) τέχνες και είναι επιπόλαιο να εφαρμόζουμε την σύγκριση γιατί πολύ απλά δεν γίνεται να συγκρίνουμε όταν κρίνουμε το καθένα με άλλα δεδομένα και κριτήρια. Τώρα το αν ήταν πιστός ο σεναριογράφος/σκηνοθέτης στο αρχικό, πρωτότυπο αυτό δεν με αφορά καθόλου, ίσως τον ίδιο τον συγγραφέα για πνευματικά δικαιώματα αν ζούσε...Τέλος πάντων. Εγώ δεν θα σας εντοπίσω τις διαφορές και ούτε επιδιώκω να το κάνω ακόμα κι αν γνωρίζω το βιβλίο. Εγώ θα μιλήσω για την ταινία αυτλη καθαυτή:

Λοιπόν. Η άποψή μου; Η συνταγή του καταδικασμένου/απαγορευμένου έρωτα είναι πολύ καλή ειδικά αν γυρίσεις 4 αιώνες πριν και βάλεις λίγο πουριτανισμό (ακραίο για να είμαστε ακριβείς) και λίγο φεμινισμό.Όμορφες εικόνες της άγριας φύσης αλλά το σημαντικότερο που θα κρατήσω είναι το εξής: η δύναμη του ανθρώπου ο οποίος όταν πιστεύει στα ιδανικά του αψηφά κάθε κοινωνική δομή και απορρίπτει κάθε κομφορμιστική συμπεριφορά αντλώντας δύναμη από την ίδια του την φύση.

Ποιος είναι αυτός που καταδικάζει κάποιον ως ανήθικο ή παράνομο; Η κοινωνία; Ο Θεός; Οι άλλοι;
Έτσι λοιπόν ο έρωτας του Gary Oldman (κούκλος! και ταλεντάρα) και της Demy Moore (αδιάφορη) με συνεπήρε ακόμα κι ας ήταν λίγο κλισέ σε κάποια σημεία, ακόμα κι αν τα happy end τα βρίσκεις πλέον μόνο στις αμερικανιές του Hollywood, ακόμα κι αν είναι λάθος αυτό που νομίζουν οι άλλοι, ακόμα κι αν είναι δύσκολο να σταθείς μόνος απέναντι στους λύκους, ακόμα κι αν μια ταμπέλα που μας "κολλάνε" οι άλλοι θέλει πολλή δυναμη και πόνο για να αγνοήσουμε, ακόμα κι αν είτε στο 1600 είτε στο 2012 τα στερεότυπα υπάρχουν και θα υπάρχουν πάντα στο μυαλό των ανθρώπων, ακόμα κι αν οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να μισούν και να φθονούν και οι ιδέες, η αγάπη και ο έρωτας θα πυρπολούνται...

Βαθμολογία 8/10 (ναι την λάτρεψα! πείτε ό,τι θέλετε!)